เสียงของชายแปลกหน้าจากปลายสายโทรศัพท์ดังวนเวียนอยู่ในหัวของภาคิน ราวกับเสียงสะท้อนจากห้วงลึกของความมืดมิด เขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือที่จับโทรศัพท์แน่นจนข้อขาวขึ้นสี ราวกับว่าหากปล่อยไป โลกทั้งใบจะพังทลายลงมา
“คุณภาคินครับ… คุณยังอยู่ไหมครับ?” เสียงปลายสายดังขึ้นอีกครั้ง ดึงเขาออกจากภวังค์
“ผม… ผมอยู่ครับ… คุณบอกว่า… มีเรื่องสำคัญ… เกี่ยวกับการตายของพ่อแม่คุณรินดา… คืออะไรครับ?” ภาคินพยายามรวบรวมสติ เสียงของเขาแหบพร่า
“ครับ… คือ… จากการสืบสวนเพิ่มเติม… พบว่าการตายของท่านทั้งสอง… ไม่ใช่… อุบัติเหตุครับ…”
คำพูดนั้นเหมือนมีค้อนทุบลงกลางใจของภาคิน เขาแทบยืนไม่อยู่ ร่างกายทรุดลงนั่งบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง
“ไม่… ไม่ใช่… อุบัติเหตุ? หมายความว่ายังไงครับ?” เขาถามเสียงสั่น
“หมายความว่า… มันคือ… การฆาตกรรมครับ…”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานของภาคินอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข แต่มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโกรธ และความหวาดกลัว
การฆาตกรรม? พ่อแม่ของรินดาถูกฆาตกรรม? แล้วใคร… ใครคือฆาตกร? และที่สำคัญ… ทำไม… ทำไมถึงต้องเป็นพ่อแม่ของเธอ?
ภาคินนึกถึงใบหน้าซีดเซียวของรินดาในคืนนั้น… น้ำตาที่ไหลอาบแก้ม… ความเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตา… เขาเข้าใจแล้ว… เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงเสียใจมากขนาดนั้น…
“แล้ว… แล้วผู้หญิงคนนั้น… ที่รินดาเห็น… เกี่ยวข้องอะไรด้วยครับ?” ภาคินถามต่ออย่างร้อนรน
“เรื่องนั้น… เรากำลังสืบสวนอยู่ครับ… แต่เบื้องต้น… พบว่ามีบุคคลที่เกี่ยวข้องหลายคน… และบางคน… อาจจะเป็นคนที่คุณคาดไม่ถึง…”
คำตอบนั้นยิ่งเพิ่มความสับสนและหวาดหวั่นให้กับภาคิน เขาไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่… ทำไมทุกอย่างถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้…
“ผม… ผมต้องรีบไปหาเธอ… ผมต้องบอกเธอ…” ภาคินพูดจบก็รีบวางสาย
เขาไม่สามารถปล่อยให้รินดาต้องแบกรับความเจ็บปวดนี้ไว้เพียงลำพังได้อีกต่อไป… เขามีหน้าที่ต้องปกป้องเธอ… ต้องอยู่เคียงข้างเธอ… แม้ว่าเธอจะเคยเข้าใจเขาผิด… หรือแม้ว่าเขาจะเคยทำผิดพลาดกับเธอมาก่อนก็ตาม…
ภาคินรีบขับรถออกจากอาคาร… มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เขาคิดว่ารินดาอาจจะอยู่… หรืออาจจะกำลังจะไป… แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกัน…
ความเสียใจ… ที่เขาปล่อยให้รินดาจากไปอีกครั้ง… ความโกรธ… ต่อฆาตกรที่พรากพ่อแม่ของเธอไป… และความหวัง… ที่เขาจะตามหารินดาเจอ… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป…
เขาขับรถไปตามถนนที่คุ้นเคย… แต่หัวใจของเขากลับรู้สึกว่างเปล่า… เขาคิดถึงรินดา… คิดถึงใบหน้าของเธอ… คิดถึงเสียงหัวเราะของเธอ… คิดถึงทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ…
“รินดา… คุณอยู่ที่ไหน… ได้โปรด… กลับมาหาผมนะ…” ภาคินพึมพำกับตัวเอง…
เขาขับรถไปเรื่อยๆ… หวังว่าจะได้พบเธอ… หวังว่าเธอจะยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง… รอคอยให้เขาไปหา…
แต่แล้ว… จู่ๆ… ภาพของรถที่จอดอยู่ริมทาง… จอดอยู่ในสภาพที่ดูผิดปกติ… ก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา…
ภาคินชะลอรถ… และค่อยๆ เข้าไปใกล้… เมื่อมองชัดๆ… เขาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ…
นั่นมัน… รถของรินดา…
รถของเธอ… จอดอยู่เพียงลำพัง… ตรงหัวมุมถนนที่เปลี่ยว… ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ…
ภาคินจอดรถ… แล้วรีบลงจากรถ… เขาวิ่งตรงไปยังรถของรินดา… หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว…
“รินดา! รินดา! คุณอยู่ที่ไหน?” เขาตะโกนเรียก… แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ…
เขาเปิดประตูรถ… และมองเข้าไปข้างใน…
ที่นั่งคนขับ… ว่างเปล่า…
แต่… ตรงเบาะข้างๆ… เขากลับเห็น… สิ่งที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ…
นั่นคือ… กระเป๋าเงินของรินดา… และ… โทรศัพท์มือถือของเธอ…
“ไม่… ไม่นะ… รินดา…” ภาคินพึมพำ… ร่างกายของเขาสั่นเทา…
เขาสำรวจรอบๆ บริเวณนั้น… หวังว่าจะเจอร่องรอยของเธอ… แต่ก็ไม่พบอะไรเลย…
ราวกับว่า… รินดา… ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย…
“รินดา… คุณ… คุณไปอยู่ที่ไหน… คุณถูกใคร… พรากไป…?” ภาคินถามตัวเอง… น้ำตาไหลอาบแก้ม…
ความรู้สึกเสียใจ… และเสียดาย… ตีรวนอยู่ในอกของเขา… เขาเพิ่งจะเข้าใจ… เข้าใจความรักที่มีต่อเธอ… เข้าใจความสำคัญของเธอในชีวิต… แต่กลับต้องมาสูญเสียเธอไปอีกครั้ง…
“ผม… ผมตามหาคุณไม่ทัน… ผม… ผมผิดเอง…” ภาคินพร่ำบอกตัวเอง…
เขาพยายามจะตะโกนเรียกชื่อเธออีกครั้ง… แต่เสียงกลับแหบพร่า… ไม่สามารถเปล่งออกมาได้…
เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังมืดมิดลง… เขากำลังสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง… พ่อแม่ของรินดา… และตัวรินดาเอง…
ภาคินก้มลงมองโทรศัพท์ของรินดา… เขาหยิบมันขึ้นมา… และกดเปิด…
หน้าจอขึ้นรูปภาพของเขา… กับรินดา… ในวันที่ทั้งคู่มีความสุข…
“รินดา… ผมรักคุณนะ…” ภาคินพึมพำ… พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา…
เขาจะทำอย่างไรต่อไป? เขาจะตามหารินดาเจอหรือไม่? หรือว่า… ความลับดำมืดนี้… จะพรากเธอไปจากเขา… ตลอดกาล…
ภาคินเงยหน้ามองท้องฟ้า… สีดำสนิท… ราวกับจะสะท้อนความมืดมิดในใจของเขา…
เขาจะต้องหาทาง… เขาจะต้องทำทุกอย่าง… เพื่อตามหารินดาให้เจอ… เพื่อแก้ไขทุกอย่าง… และเพื่อเอาเธอคืนมา…
แต่… ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้น… เขากลับเห็น… บางสิ่งบางอย่าง… อยู่ใต้เบาะรถของรินดา…
เป็น… กระดาษแผ่นหนึ่ง…
ภาคินหยิบมันขึ้นมาดู…
มันคือ… จดหมาย…
จดหมายที่เขียนด้วยลายมือของรินดา…
“ถึง… ภาคิน…”
ภาคินค่อยๆ คลี่จดหมายออก… หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความคาดหวัง… และความหวาดกลัว…
เขาจะได้รู้ความจริงทั้งหมดหรือไม่? หรือว่า… จดหมายฉบับนี้… จะนำพาเขาไปสู่… ความลับที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม…
(1350 คำ)
เลขาเข้มแข็งที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก