เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างไม่ปราณี แพรวาถอนตัวจากห้วงนิทราอันแสนสั้นด้วยอาการสะลึมสะลือ เธอยังคงรู้สึกเหมือนถูกย้อนเวลากลับไปเมื่อห้าปีที่แล้ว วันที่เธอต้องตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต วันที่ทำให้เธอต้องจากเขามาอย่างเจ็บปวด
วันนี้คือวันแรกที่เธอจะต้องกลับมาทำงานในฐานะผู้ช่วยของหมอพัฒน์ ข้อตกลงที่เหมือนฝันร้าย แต่กลับกลายเป็นจริงไปแล้ว เธอพยายามลุกขึ้นจากเตียงด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า
เมื่อก้าวเข้าไปในโรงพยาบาล ทุกสายตาที่จับจ้องมาที่เธอทำให้รู้สึกประหม่า แพรวาพยายามเชิดหน้าขึ้น เดินตรงไปยังห้องทำงานของหมอพัฒน์อย่างมั่นคง แม้ภายในใจจะสั่นคลอนก็ตาม
"คุณพัฒน์คะ" เธอเรียกเสียงเบา เมื่อผลักประตูเข้าไป
หมอพัฒน์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะ แววตาของเขาดูเหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังคงมีความเฉียบคมฉายอยู่
"มาแล้วเหรอ" เขาตอบสั้นๆ "นั่งลง"
แพรวาทำตามอย่างว่าง่าย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่กำลังรอรับคำพิพากษา
"งานแรกของคุณ" หมอพัฒน์ยื่นแฟ้มเอกสารสีดำสนิทมาให้ "คือการรวบรวมข้อมูลผู้ป่วยในโครงการวิจัยใหม่ของเรา"
แพรวาหยิบแฟ้มนั้นมาเปิดอ่าน รายละเอียดของโครงการดูซับซ้อนและละเอียดอ่อน "โครงการเกี่ยวกับอะไรคะ"
"เกี่ยวกับโรคหัวใจชนิดใหม่ที่กำลังระบาดในกลุ่มคนอายุน้อย" เขาตอบ พลางเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "เป็นเรื่องที่สำคัญมาก"
เขาจ้องมองเธออีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย "คุณเองก็มีความรู้เรื่องหัวใจอยู่ไม่น้อย ฉันหวังว่าคุณจะช่วยฉันได้"
คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะคาดหวังอะไรจากเธอมากนัก หลังจากที่เธอทำลายหัวใจของเขาไป
"ฉันจะพยายามค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แพรวาพยายามทุ่มเทให้กับงานที่ได้รับมอบหมาย เธอจดจ่ออยู่กับตัวเลข สถิติ และข้อมูลผู้ป่วยต่างๆ แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้หมอพัฒน์ เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงอดีต
บางครั้ง ในขณะที่พวกเขากำลังทำงานด้วยกันอย่างใกล้ชิด สายตาของเขาก็จะเผลอมองมาที่เธอ ราวกับจะสำรวจ สังเกต หรือบางทีอาจจะ... คิดถึง
เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังถกเถียงเรื่องข้อมูลผู้ป่วย หมอพัฒน์เผลอเอื้อมมือมาปัดผมที่ปรกหน้าผากของเธอออกให้ แววตาของเขาสบกับดวงตาของเธอเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะรีบดึงมือกลับไป ราวกับถูกไฟลวก
จังหวะหัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกที่เคยหลับใหลไปนานกลับตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่เธอพยายามจะลืม แต่ก็ไม่อาจทำได้
"คุณเป็นอะไรไป" หมอพัฒน์ถาม เมื่อเห็นเธอชะงักไป
"เปล่าค่ะ" เธอรีบตอบ "แค่... แค่รู้สึกไม่สบายตัวนิดหน่อย"
เขาพยักหน้าช้าๆ แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายแววสงสัย
วันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากห้องทำงาน หมอพัฒน์หันมามองแพรวา "เดี๋ยว"
"คะ"
"คุณดูเหนื่อยนะ" เขาพูด พลางกวาดสายตามองใบหน้าซีดเซียวของเธอ "พักผ่อนบ้างนะ"
แพรวาประหลาดใจกับคำพูดนั้น ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับเธอมาก่อน แม้แต่เมื่อห้าปีที่แล้ว
"ขอบคุณค่ะ" เธอตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ
ความใกล้ชิดในการทำงานทำให้แพรวารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปสู่ช่วงเวลาที่พวกเขายังรักกันใหม่ๆ ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาเป็นระลอกๆ ภาพใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความรัก ภาพรอยยิ้มของเขา เสียงหัวเราะของเขา
เธอจำได้ว่าเขามักจะดูแลเธอเสมอ ถ้าเธอเหนื่อย ถ้าเธอไม่สบาย เขาจะคอยถามไถ่ ห่วงใย
แต่ตอนนี้... เขาจะห่วงใยเธออีกครั้งจริงๆ หรือ? หรือทั้งหมดนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการแก้แค้นของเขา?
ยิ่งใกล้ชิดกันมากเท่าไหร่ ความรู้สึกสับสนในใจของแพรวาก็ยิ่งทวีคูณ เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่คืออะไรกันแน่
คืนหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังจะกลับบ้าน เธอเห็นหมอพัฒน์ยังคงนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานเพียงลำพัง แสงไฟนีออนส่องให้เห็นใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าของเขา
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไป
"คุณพัฒน์คะ ยังไม่กลับอีกเหรอคะ"
เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ "ยัง ไม่มีอะไรที่ต้องสะสาง"
"ให้ฉันช่วยไหมคะ" เธอเสนอ
หมอพัฒน์มองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "คุณไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นก็ได้"
"ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบ "ฉันอยากช่วย"
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ขอบคุณ"
ทั้งสองคนนั่งทำงานเงียบๆ ในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
เมื่อใกล้จะเสร็จงาน หมอพัฒน์ก็หันมามองแพรวา สายตาของเขาดูอ่อนลงกว่าปกติ
"แพรวา" เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ
"คะ"
"คุณ... เคยคิดถึงผมบ้างไหม"
คำถามนั้นทำให้หัวใจของแพรวาหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
"ฉัน..."
ก่อนที่เธอจะได้ตอบคำถามนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของหมอพัฒน์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูแวบหนึ่ง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
"ขอโทษนะ ฉันต้องไป" เขาพูดอย่างเร่งรีบ "มีเรื่องด่วน"
เขาผุดลุกขึ้นยืน เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แพรวายืนนิ่งอยู่ลำพังอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาจะไปหาใคร? ใครคือคนที่ทำให้เขาต้องรีบร้อนแบบนั้น?
และคำถามที่ค้างคาใจของเขา... 'คุณเคยคิดถึงผมบ้างไหม' ...จะยังคงเป็นปริศนาต่อไป หรือเธอจะได้มีโอกาสตอบคำถามนั้นจริงๆ?
คลั่งรักรักของหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก