ตอนที่ 11 — ปริศนาจากอดีตที่คลี่คลาย

"คุณภาคย์พูดเรื่องอะไรกันแน่" เสียงของหมอพัฒน์ที่เอ่ยถามนั้นเย็นเยียบจนแพรวารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามเรียบเรียงคำพูดในหัว แต่ทุกคำที่คิดได้กลับดูไม่เหมาะสมและอาจจะยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก

"คือ... คือว่า..." แพรวาอึกอัก พยายามมองหาทางออกที่ดีที่สุด ‌"คุณภาคย์เขาก็พูดไปเรื่อยค่ะพัฒน์ อย่าไปใส่ใจเลยนะคะ"

หมอพัฒน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นแห้งผากและไร้ซึ่งความขบขัน "อย่าไปใส่ใจ? คุณแน่ใจเหรอแพรวา? เขาพูดถึงเรื่องที่คุณหายไปจากชีวิตผม... เรื่องที่ผมเจ็บปวดที่สุด" ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองใบหน้าซีดเผือดของเธออย่างพิจารณา ​"เขาพูดเหมือนคุณมีเรื่องปิดบังผม"

แพรวากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เธอรู้ดีว่าถึงเวลาแล้วที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอดห้าปี "พัฒน์คะ... หนูขอโทษ" เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับกระซิบ "หนูรู้ว่าหนูทำไม่ถูก... แต่ตอนนั้นหนูไม่มีทางเลือกจริงๆ"

"ไม่มีทางเลือก?" ‍หมอพัฒน์ย้ำคำนั้น ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวด แต่ก็ยังมีความหวังเล็กๆ ที่อยากจะเชื่อคำพูดของเธอ "แพรวา... บอกผมสิ ว่าเกิดอะไรขึ้น"

แพรวาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ‌เธอจำได้ถึงวันนั้น วันที่เธอต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต วันที่หัวใจของเธอแตกสลาย แต่ก็ต้องแข็งแกร่งเพื่อใครบางคน

"ห้าปีที่แล้ว... ตอนที่หนูหายไป" น้ำเสียงของแพรวาเริ่มสั่นเครือ "ไม่ใช่เพราะหนูไม่อยากอยู่กับพัฒน์นะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ‍ดวงตาแดงก่ำ "แต่เพราะ... หนูท้อง"

คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของหมอพัฒน์ ราวกับเสียงฟ้าผ่า เขาอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธและเจ็บปวด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ

"ท้อง? กับใคร?" ​เขาถาม เสียงของเขาแหบพร่า

แพรวาหลบสายตาของเขา "กับพัฒน์ไงคะ" เธอตอบเสียงเบา "แต่ตอนนั้น... ตอนนั้นพัฒน์กำลังจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ หนูรู้ว่าถ้าพัฒน์รู้เรื่องนี้... พัฒน์จะต้องทิ้งความฝันไปเพื่อหนู"

"แล้วทำไม..." ​หมอพัฒน์พยายามประมวลผลสิ่งที่เธอพูด "ทำไมคุณไม่บอกผม... ทำไมไม่ให้ผมรับผิดชอบ"

"หนูทำไม่ได้ค่ะพัฒน์" น้ำตาของแพรวาไหลริน "หนูเห็นความฝันของพัฒน์... เห็นความทุ่มเทของพ่อแม่พัฒน์... หนูไม่อยากเป็นตัวถ่วงชีวิตของพัฒน์" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ​"หนูตัดสินใจเอง... ว่าจะไปเผชิญหน้ากับเรื่องนี้คนเดียว"

หมอพัฒน์ยืนนิ่ง จ้องมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน ทั้งความโกรธ ความเสียใจ ความผิดหวัง และความรักที่ยังคงมีอยู่เต็มเปี่ยม เขาไม่เคยรู้เลยว่าตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมา แพรวาต้องแบกรับภาระหนักอึ้งเพียงนี้เพียงลำพัง

"แล้ว... แล้วลูกล่ะแพรวา" เขาถามเสียงสั่น "ลูกของเรา..."

แพรวาเม้มปากแน่น "หนู... หนูแท้งค่ะพัฒน์" เธอพูดทั้งน้ำตา "ตอนนั้นหนูเครียดมาก... แล้วก็ต้องทำงานหนักมากด้วย... จนสุดท้าย... หนูแท้ง"

คำพูดของแพรวากระแทกเข้ากลางใจของหมอพัฒน์อย่างรุนแรง เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะโหดร้ายขนาดนี้ ผู้หญิงที่เขารักหายไปจากชีวิตเขาพร้อมกับความลับที่น่าเจ็บปวด และสุดท้ายก็ต้องสูญเสียลูกน้อยที่เขายังไม่ทันได้รู้จักไปอีกคน

"ทำไม... ทำไมคุณไม่เคยบอกผมเลย" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "ผมอยากจะอยู่ตรงนั้นกับคุณนะแพรวา"

"หนูก็อยากค่ะพัฒน์" แพรวากล่าวทั้งน้ำตา "แต่หนูกลัว... กลัวว่าถ้าพัฒน์รู้... พัฒน์จะเสียใจมากเกินไป... และหนูก็ไม่อยากเห็นพัฒน์ต้องลำบาก"

หมอพัฒน์เดินเข้าไปหาแพรวาช้าๆ เขาเอื้อมมือไปปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะต้องเจออะไรมาบ้าง" เขาพึมพำ "ผมมันแย่จริงๆ... แย่มากๆ"

"ไม่นะคะพัฒน์" แพรวาส่ายหน้า "พัฒน์ไม่ได้แย่เลย... พัฒน์ทำดีที่สุดแล้ว"

"แต่ผมกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย" หมอพัฒน์พูดต่อ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมคิดว่าคุณทิ้งผมไป... คิดว่าคุณไม่เคยรักผมเลย" น้ำตาของเขาเริ่มไหลริน "ผมเกลียดคุณ... แต่ในขณะเดียวกัน... ผมก็ยังรักคุณอยู่"

แพรวากอดร่างของหมอพัฒน์แน่น น้ำตาของทั้งคู่ผสมปนเปกันไป "หนูก็รักพัฒน์ค่ะ" เธอกระซิบ "รักมาตลอด... รักเสมอ"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังโอบกอดกัน ปลดเปลื้องความเจ็บปวดที่สะสมมานาน เสียงโทรศัพท์ของหมอพัฒน์ก็ดังขึ้น เขาปล่อยแพรวาเล็กน้อย มองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา

"ใครโทรมาคะ" แพรวาถาม

หมอพัฒน์มองที่หน้าจอแล้วขมวดคิ้ว "เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย" เขาตอบรับสาย "ฮัลโหลครับ"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งจะดังลอดออกมา "คุณพัฒน์คะ... ฉันมีเรื่องสำคัญอยากจะบอกคุณค่ะ"

หมอพัฒน์หน้าเสีย "คุณเป็นใครครับ"

"ฉันคือ... ฉันคือ... พยาบาลที่ดูแลแพรวาตอนอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ" เสียงนั้นสั่นเครือ "มีบางอย่างที่คุณต้องรู้... เกี่ยวกับแพรวา... และเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน"

แพรวาที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก เธอไม่เคยเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลในฐานะคนไข้เลยสักครั้ง แล้วพยาบาลคนนี้พูดถึงเรื่องอะไรกันแน่?

"มีเรื่องอะไรครับ" หมอพัฒน์ถามอย่างร้อนรน

"คือ... ตอนที่คุณแพรวาแท้ง..." เสียงของพยาบาลเริ่มสะอื้น "มัน... มันไม่ใช่การแท้งตามธรรมชาติค่ะคุณพัฒน์... มันมีคน... มีคนทำให้เธอแท้ง"

หมอพัฒน์หน้าซีดเผือด เขาหันไปมองแพรวาที่ยืนตาเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน "คุณพูดจริงเหรอครับ!"

"จริงค่ะคุณพัฒน์" เสียงพยาบาลดังมาอย่างชัดเจน "ฉันเห็นเองกับตา... และฉันก็รู้ว่าใครคือคนที่ทำเรื่องนี้..."

หมอพัฒน์กำหมัดแน่น ความเย็นชาค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและน่ากลัวขนาดนี้ ความลับที่เขาคิดว่าได้ถูกเปิดเผยไปแล้ว กลับกลายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของปริศนาที่ใหญ่กว่าเดิม

"ใครครับ... บอกผมมาเดี๋ยวนี้!" เขาตะคอก

แต่ปลายสายกลับเงียบไป... มีเพียงเสียงสัญญาณตัดสายดังขึ้นมา หมอพัฒน์อึ้งไป เขามองหน้าแพรวาที่กำลังสับสนและหวาดกลัวไม่ต่างจากเขา

"แพรวา..." เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

แพรวาเองก็ไม่รู้... เธอไม่รู้เลยว่าทำไมพยาบาลคนนั้นถึงพูดแบบนั้น และใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้...