“ถ้าไม่เจอ… ก็อย่าหา” คำพูดของญาดา เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้เรื่องราวทั้งหมดของเขา ดังสะท้อนอยู่ในหูของพัฒน์ ราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจร้าย เขาพยายามจะผลักไสความคิดนั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเกาะติดแน่นขึ้นเท่านั้น
“ฉันทำไม่ได้… ญาดา” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “เธอไม่เข้าใจ… มันไม่ใช่แค่เรื่องความรัก มันมีเรื่องอื่นที่ฉันต้องรู้”
หลังจากคืนที่เขาเผชิญหน้ากับความจริงอันเจ็บปวด เขาก็ةไม่สามารถนั่งอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป ความว่างเปล่าที่เคยรู้สึก มันถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่รุนแรง เขาต้องตามหาแพรวา ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม เขาต้องรู้ว่าทำไมเธอถึงจากไป เขาต้องรู้ว่า “ลูก” ที่เธอพูดถึงคือใคร และที่สำคัญที่สุด… เขาต้องขอโอกาสอีกครั้ง
พัฒน์ใช้ทุกวิถีทางที่เขาจะนึกออก เขาติดต่อเพื่อนเก่าสมัยเรียนแพทย์ที่ยังพอมีความสัมพันธ์กันอยู่บ้าง ขอความช่วยเหลือจากนักสืบเอกชนที่เคยใช้บริการในคดีที่ซับซ้อน (แม้จะรู้สึกอายเล็กน้อยที่ต้องใช้บริการแบบนี้กับเรื่องส่วนตัว) เขาพลิกแผ่นดินตามหาเบาะแสทุกอย่างที่เกี่ยวกับแพรวา เขาขุดคุ้ยข้อมูลจากโซเชียลมีเดียเก่าๆ ที่เธอเคยใช้ ย้อนกลับไปดูรูปถ่ายในวันวานเพื่อหาร่องรอย
ทุกวันของเขากลายเป็นเหมือนการวิ่งมาราธอนที่ไม่มีเส้นชัย เขาแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน มัวแต่จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ค้นหาข้อมูลต่างๆ นานา ในขณะที่งานในโรงพยาบาล เขาก็ยังคงต้องรับผิดชอบอย่างเต็มที่ สร้างความแปลกใจให้กับเพื่อนร่วมงานหลายคนที่เห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวเขา จากหมอผู้เยือกเย็นและเฉยชา บัดนี้กลายเป็นคนกระสับกระส่ายและหมกมุ่น
“พัฒน์… นี่แกโอเคใช่ไหม?” หมอชนาธิป เพื่อนร่วมงานที่สนิทที่สุดเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “พักผ่อนบ้างนะ แกดูโทรมมากเลย”
พัฒน์เพียงยิ้มแห้งๆ “นิดหน่อยน่ะหมอชนาธิป งานเยอะ” เขาไม่สามารถบอกความจริงกับใครได้เลย ความลับที่เขาเพิ่งค้นพบเกี่ยวกับแพรวา มันหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไว้คนเดียว แต่เขาก็ไม่สามารถแบ่งเบาให้ใครได้เช่นกัน
วันแล้ววันเล่าผ่านไป เบาะแสที่ได้มานั้นมีน้อยเหลือเกิน ราวกับแพรวาได้หายตัวไปจากโลกนี้อย่างแท้จริง เขาเริ่มรู้สึกท้อแท้ ความมุ่งมั่นที่เคยมี บัดนี้เริ่มถูกกัดกร่อนด้วยความสิ้นหวัง
“บางที… ญาดาอาจจะพูดถูก” เขาพึมพำกับตัวเองขณะนั่งจ้องมองรูปถ่ายของแพรวาที่วางอยู่บนโต๊ะ “บางที… ฉันควรจะยอมรับความจริง”
แต่เมื่อใดก็ตามที่เขาคิดจะยอมแพ้ ภาพใบหน้าของแพรวาที่เต็มไปด้วยน้ำตาในวันนั้น ก็จะผุดขึ้นมาในหัวของเขา ภาพคำพูดเกี่ยวกับ “ลูก” ที่เธอทิ้งไว้ให้เป็นปริศนา มันทำให้เขารู้ว่า… เขาไม่สามารถหยุดได้ เขาต้องหาคำตอบให้ได้
แล้วในที่สุด… หลังจากความพยายามที่เหน็ดเหนื่อยหลายสัปดาห์ เบาะแสที่เขาตามหามาตลอดก็ได้ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน
มันเป็นอีเมลเก่าฉบับหนึ่งที่ส่งถึงญาดาเมื่อหลายปีก่อน เขาบังเอิญไปเจอเข้าโดยบังเอิญขณะกำลังรื้อค้นข้อมูลเก่าๆ ในคอมพิวเตอร์ของเขาเอง อีเมลนั้นถูกส่งมาจากที่อยู่อีเมลที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเขาเปิดอ่าน… หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น
“พัฒน์… ฉันขอโทษ ฉันไปต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันต้องปกป้องลูกของเรา… ขอโทษที่ต้องจากไปแบบนี้… ถ้าวันข้างหน้าทุกอย่างดีขึ้น ฉันจะกลับไปหา… สัญญา”
ลายเซ็นในอีเมลนั้นคือ “แพรวา”
คำว่า “ลูกของเรา” สะท้อนก้องอยู่ในหัวของเขาอีกครั้ง เขาอ่านอีเมลฉบับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับจะซึมซับทุกถ้อยคำ ราวกับจะหาความหมายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน
“ลูกของเรา… แพรวา… แกมีลูกกับฉันจริงเหรอ” เขาถามคำถามนี้ออกมาเสียงดัง แต่ก็ไม่มีใครตอบเขา
เขาพยายามค้นหาที่อยู่อีเมลนั้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะถูกลบไปแล้ว ราวกับแพรวาไม่อยากให้ใครรู้ถึงตัวตนของมัน
แต่ถึงอย่างนั้น… อีเมลฉบับนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะจุดประกายความหวังในใจของเขาอีกครั้ง เขาได้รู้ว่า… เธอไม่ได้หายไปเฉยๆ เธอจากไปเพราะ “ลูก” และเธอก็เคยคิดที่จะกลับมา
“ฉันต้องเจอเธอ… ฉันต้องเจอเธอให้ได้” เขากล่าวกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นยิ่งกว่าเดิม
เขาเริ่มแกะรอยจากอีเมลฉบับนั้นอีกครั้ง เขาพยายามค้นหาว่าอีเมลนี้ส่งมาจากที่ใด เขารู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก แต่เขาก็ไม่เคยยอมแพ้
หลังจากใช้เวลาอีกสองสามวัน เขาได้เบาะแสสำคัญมาอย่างไม่คาดฝัน จากการตรวจสอบข้อมูลการส่งอีเมลของญาดา เขาพบว่าอีเมลฉบับนั้นถูกส่งมาจากเครือข่าย Wi-Fi สาธารณะแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่
เชียงใหม่…
ชื่อจังหวัดนั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความหวัง เขาไม่รอช้า เขาจัดการทุกอย่างที่จำเป็น เขาลาพักร้อนจากโรงพยาบาลอย่างกะทันหัน สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนอีกครั้ง
“พัฒน์… แกจะไปไหน?” ญาดาถามด้วยความเป็นห่วง
“เชียงใหม่” เขาตอบสั้นๆ “ฉันต้องไป… ฉันรู้สึกว่าแพรวาอยู่ที่นั่น”
ญาดาถอนหายใจยาว “ฉันรู้ว่าแกตัดสินใจแล้ว… แต่จำไว้นะพัฒน์ ถ้าเธอเลือกที่จะไป ก็คือไปจริงๆ”
“ฉันรู้” เขาตอบ “แต่ฉันต้องลอง… อย่างน้อยก็ขอให้ได้อธิบาย”
เขาเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุด และรูปถ่ายใบเก่าของเขากับแพรวา เขาขับรถออกจากกรุงเทพฯ ทันที โดยไม่รอช้า
ตลอดการเดินทาง เขาคิดถึงแต่แพรวา เขาจินตนาการถึงใบหน้าของเธอ จินตนาการถึงบทสนทนาที่จะเกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอ เขาจะขอโทษเธออย่างไร? เขาจะอธิบายความเข้าใจผิดของเขาได้อย่างไร? เขาจะขอโอกาสเธออีกครั้งได้หรือไม่?
เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ… เขาได้ก้าวเข้าสู่บทใหม่ของชีวิตแล้ว บทแห่งการตามหาความจริง บทแห่งการแก้ไขความผิดพลาด และบทแห่งความรักที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้กลับมาสัมผัสอีกครั้ง
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางกระจกหน้ารถ เป็นสัญญาณว่าเขาใกล้จะถึงเชียงใหม่แล้ว หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนกับความกังวล เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน
“แพรวา… ฉันกำลังจะไปหาเธอ” เขาพึมพำกับตัวเอง ขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองเชียงใหม่ที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
เขาไม่รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะนำพาเขาไปสู่บทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด หรือจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวใหม่ที่ซับซ้อนกว่าเดิม แต่เขาก็แน่ใจว่า… เขาจะไม่ยอมแพ้
คลั่งรักรักของหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก