“เขาจะไม่มีวันยอมปล่อยเธอไป!” คำพูดของผู้หญิงคนนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของแพรวา ราวกับเสียงกรีดร้องของปีศาจที่คอยตอกย้ำความผิดพลาดในอดีต
“ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณแม่” แพรวากล่าวเสียงเรียบ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนภายใน “หนูจะดูแลคุณพ่อเอง”
หลังจากจัดการเรื่องอาการป่วยของพ่อที่ดูเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อยจากยาที่หมอให้ แพรวาก็ตัดสินใจกลับมาโรงพยาบาลที่พัฒน์ทำงานอยู่ เธอต้องการพบเขา ต้องการบอกความจริงบางอย่างที่เธอเก็บงำมานานแสนนาน
เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของพัฒน์ เธอก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังลอดออกมาจากข้างใน
“พัฒน์… ฉันขอร้องนะ อย่าเพิ่งทิ้งฉันไป” เสียงของผู้หญิงคนนั้น… เสียงของ ‘เมขลา’ อดีตคนรักของพัฒน์ ดังขึ้นอย่างอ้อนวอน
แพรวาชะงักเท้า หัวใจเต้นระส่ำ เธอไม่เคยคิดว่าเมขลาจะยังคงเกี่ยวข้องกับพัฒน์อยู่
“เมขลา… ฉันบอกเธอไปแล้ว ว่าเราไม่สามารถเป็นอะไรกันได้อีก” เสียงของพัฒน์ดังขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน
“แต่… แต่พ่อของฉันกำลังจะตายนะพัฒน์! เขาต้องการเงินรักษา… เขาบอกว่าถ้าไม่ได้คุณ… เขาคง… เขาคง… ” เสียงของเมขลาขาดห้วงไป
แพรวาตัวแข็งทื่อ เธอเดาออกแล้ว… ความลับที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังการจากไปของเธอเมื่อห้าปีก่อน มันเกี่ยวข้องกับพ่อของเมขลา และความช่วยเหลือทางการเงินจากพัฒน์
“ฉัน… ฉันไม่สามารถช่วยเธอได้อีกแล้ว เมขลา” พัฒน์กล่าวเสียงหนักแน่น “เรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว”
“ไม่! มันยังไม่จบ!” เมขลาตะโกนเสียงดัง “ถ้าคุณไม่ช่วยฉัน… ฉันจะบอกความจริงทั้งหมดให้แพรวารู้! ฉันจะบอกเธอว่าคุณ… คุณทำอะไรกับครอบครัวของฉัน!”
แพรวาแทบจะยืนไม่ไหว คำพูดของเมขลาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดแทงเข้ามาในใจ เธอรู้ดีว่าเมขลาหมายถึงอะไร… การที่พัฒน์เคยช่วยเหลือครอบครัวของเธออย่างหนักหน่วง จนอาจนำไปสู่ปัญหาใหญ่ที่ทำให้เขาต้องทิ้งทุกอย่างไป
“คุณกำลังขู่ฉันเหรอเมขลา?” พัฒน์ถามเสียงเย็น
“เปล่า… ฉันแค่… แค่ไม่อยากเห็นใครต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้” เมขลาเสียงอ่อนลง “รวมถึงแพรวาด้วย”
แพรวาตัดสินใจแล้ว… เธอไม่สามารถยืนฟังอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงนี้
เธอผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของพัฒน์อย่างแรง
“พอได้แล้วค่ะ!” เธอตะโกนเสียงดัง
ทั้งพัฒน์และเมขลาหันมามองเธอด้วยความตกใจ
“แพรวา…” พัฒน์เอ่ยชื่อเธออย่างแผ่วเบา
“คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่?” เมขลาถามเสียงแข็ง
“ฉันได้ยินทุกอย่างแล้วค่ะ” แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุม “เรื่องที่พ่อของคุณป่วย เรื่องที่คุณต้องการเงิน เรื่องที่… เรื่องที่พัฒน์เคยช่วยครอบครัวของคุณ”
เมขลาหน้าซีดเผือด พยายามจะแก้ตัว “ฉัน… ฉันจะอธิบาย…”
“ไม่ต้องอธิบายค่ะ” แพรวากล่าวตัดบท “ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว”
เธอหันไปมองพัฒน์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง “ทำไมคุณไม่เคยบอกฉันเลยพัฒน์? ทำไมคุณถึงต้องเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว?”
“มัน… มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน” พัฒน์ตอบเสียงอ่อย
“ส่วนตัวของคุณ? แต่เรื่องนี้มันกระทบกับชีวิตของฉันด้วยนะ! มันคือเหตุผลที่ทำให้คุณ… ทำให้คุณทิ้งฉันไปไม่ใช่เหรอ?” แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ
“ไม่… ไม่ใช่แบบนั้น” พัฒน์รีบแก้ตัว
“แล้วมันเป็นแบบไหนกันแน่พัฒน์? บอกฉันมาสิ!” แพรวาตะโกนเสียงดัง
“ก็เพราะว่า… ฉันรักเธอไงแพรวา!” พัฒน์ระเบิดคำพูดออกมา “ฉันรักเธอมากเกินไป จนไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวเลวร้ายของครอบครัวฉัน! ฉันไม่อยากให้เธอต้องแบกรับภาระหนักอึ้งนี้ไปกับฉัน!”
แพรวาอึ้งไป เธอไม่คาดคิดว่าคำตอบของเขาจะเป็นเช่นนี้
“แต่… แต่คุณก็ทิ้งฉันไป…” เธอพูดเสียงแผ่ว
“ฉัน… ฉันทำไปเพราะกลัว… กลัวว่าถ้าเธอรู้ความจริงทั้งหมด เธอจะเกลียดฉัน… จะทนอยู่กับฉันไม่ได้” พัฒน์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “ฉันผิดเอง… ผิดที่คิดว่าตัวเองเข้มแข็งพอที่จะแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว”
เมขลาเงียบไป เธอคงตระหนักแล้วว่าเรื่องมันบานปลายเกินกว่าที่เธอคิด
“แล้ว… แล้วลูกของเราล่ะพัฒน์?” แพรวาถามเสียงสั่นเครือ
คำถามนั้นทำให้พัฒน์หน้าซีดเผือด เขาหันไปมองแพรวาด้วยความตกใจ
“ลูก… ลูกของเรา?” เขาถามอย่างไม่แน่ใจ
แพรวาพยักหน้าทั้งน้ำตา “ใช่ค่ะ… เรามีลูกด้วยกัน… ลูกชายชื่อ ‘น้องวิน’ ค่ะ”
พัฒน์อ้าปากค้าง เขาแทบจะยืนไม่ไหว ร่างกายสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาในใจ ทั้งความตกใจ ความดีใจ และความเสียใจที่ได้พลาดโอกาสในการเป็นพ่อมาตลอดห้าปี
“ลูก… ลูกของเรา?” เขาทวนคำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“ใช่ค่ะ” แพรวาตอบ “เขาคือลูกของเรา”
ในที่สุด… ความลับที่เธอเก็บงำไว้ก็ถูกเปิดเผย
“ฉัน… ฉันขอโทษ… ฉันขอโทษที่ปิดบังคุณ” แพรวากล่าวด้วยน้ำตา “แต่ฉัน… ฉันกลัวเหลือเกิน… กลัวว่าคุณจะไม่ต้องการเขา… กลัวว่าคุณจะทิ้งเราไปอีกคน”
พัฒน์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เขามองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก “ไม่… ไม่เป็นไรนะแพรวา” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉัน… ฉันดีใจ… ดีใจมากที่รู้ว่าเรามีเขา”
เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นนะแพรวา… ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันรักเธอและลูกของเรามากแค่ไหน… ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อพวกเธอ”
แพรวาก้มลงมองเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่คราวนี้… น้ำตาของเธอเป็นน้ำตาแห่งความหวัง
“แล้ว… แล้วคุณจะทำอะไร?” เธอถาม
พัฒน์ลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ดวงตาของเขาส่องประกายแห่งความตั้งใจ “ฉันจะ… ฉันจะให้ทุกอย่างที่เราขาดหายไปตลอดห้าปีที่ผ่านมา… ฉันจะมอบความรักทั้งหมดที่มีให้กับพวกเธอ… และฉันจะ… ฉันจะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้แน่ใจว่า ‘น้องวิน’ จะเติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุข… โดยมีพ่อที่รักเขาอย่างเต็มหัวใจ”
เขาเดินเข้าไปหาแพรวา ยื่นมือออกไปทั้งสองข้าง
“ให้โอกาสฉันอีกครั้งนะแพรวา… ให้โอกาสฉันได้ดูแลพวกเธอ… และพิสูจน์ว่าฉัน… ยังรักเธออยู่”
แพรวาลังเล เธอรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมันจริงใจ แต่ความกลัวในใจเธอยังคงอยู่
“ฉัน… ฉันไม่รู้… ” เธอตอบเสียงเบา
“รู้ว่ายาก… แต่ขอให้เชื่อฉันอีกครั้งนะ” พัฒน์กล่าว “ฉันจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้เธอและลูกมีความสุข”
แพรวาเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอเห็นประกายแห่งความรักที่แท้จริงในดวงตาของเขา… ประกายที่เธอเคยหลงรักเมื่อห้าปีก่อน
“ถ้า… ถ้าคุณทำได้จริงๆ…” เธอกล่าวเสียงสั่น “ถ้าคุณทำได้… ฉัน… ฉันจะให้โอกาสคุณ”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพัฒน์ เขาโอบกอดแพรวาไว้แน่นราวกับจะฉกฉวยช่วงเวลานี้ไว้ตลอดไป
“ขอบคุณนะแพรวา… ขอบคุณจริงๆ” เขาพึมพำข้างหูเธอ
แต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต… เสียงโทรศัพท์ของพัฒน์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากโรงพยาบาล
“ครับ… หมอพัฒน์ครับ…” เขาตอบรับโทรศัพท์
ใบหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นซีดเผือดเมื่อได้ฟังสิ่งที่ปลายสายแจ้ง
“อะไรนะครับ! อาการของคนไข้… แย่ลงอย่างรวดเร็ว?!”
เขามองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
“ฉันต้องไปแล้วแพรวา… มีคนไข้ฉุกเฉิน” เขาพูดอย่างเร่งรีบ
“แต่… แต่…” แพรวายังไม่ทันได้พูดอะไร
“ฉันจะรีบกลับมานะ… แล้วเราค่อยคุยกัน” พัฒน์กล่าว และรีบวิ่งออกไป ทิ้งแพรวาให้ยืนอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง
แพรวาถอนหายใจ เธอรู้ดีว่านี่คือโลกของเขา โลกที่เต็มไปด้วยชีวิตที่ต้องต่อสู้ และความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้… ความลับที่เมขลาเคยพูดไว้… มันเกี่ยวข้องกับใคร? เกี่ยวข้องกับ ‘ครอบครัวของฉัน’ อย่างไร? และพัฒน์… เขาจะทำอะไรได้จริงหรือ?
คลั่งรักรักของหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก