"หมอพัฒน์! หมอพัฒน์ครับ! คนไข้แย่แล้ว!" เสียงตะโกนดังลั่นจากหน้าห้องผ่าตัด หมอพัฒน์ที่กำลังยืนจับตาดูความคืบหน้าของการผ่าตัดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หันขวับไปมองพยาบาลสาวด้วยความรวดเร็ว
"เกิดอะไรขึ้น?" เขาถามเสียงเข้ม สีหน้าฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด
"หัวใจหยุดเต้นค่ะหมอ! เรากำลังปั๊มหัวใจอยู่ แต่... ไม่ตอบสนองค่ะ" พยาบาลสาวตอบเสียงสั่นเครือ
หัวใจของพัฒน์หล่นวูบ เขาหันไปมองกระจกใสของห้องผ่าตัด เห็นภาพของทีมแพทย์ที่กำลังเร่งรีบ ปั๊มหัวใจให้กับร่างที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดอย่างสิ้นหวัง
"ฉันจะเข้าไป!" เขาพูดพร้อมกับรีบเดินเข้าไปในห้องผ่าตัด
บรรยากาศภายในห้องผ่าตัดเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกคนต่างพยายามอย่างสุดความสามารถ แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างกำลังจะสายเกินไป
"ความดันต่ำมาก... ชีพจรเบาจนแทบจับไม่ได้" แพทย์ผู้ช่วยรายงาน
พัฒน์เดินตรงไปที่หัวใจของผู้ป่วย เขาใช้เครื่องมือตรวจวัดอย่างละเอียด สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่ก็มีความกังวลฉายชัด
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่... ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้?" เขาพึมพำกับตัวเอง
เมื่อ 5 ปีที่แล้ว ความลับของแพรวาได้เปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก เขาถึงกับอึ้งเมื่อรู้ว่าการจากไปของเธอ ไม่ใช่เพราะเธอไม่รักเขา แต่เป็นเพราะเธอต้องการปกป้องเขาจากอันตรายบางอย่าง และความลับนั้นก็เกี่ยวข้องกับใครบางคนในอดีตของเขา
"ต้อง... ต้องทำการผ่าตัดหัวใจแบบเปิดฉุกเฉิน!" พัฒน์ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "เตรียมเครื่องมือให้พร้อม!"
ทุกคนในห้องผ่าตัดมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดขืน เพราะพวกเขาเชื่อมั่นในฝีมือของศัลยแพทย์ผู้โด่งดังอย่างหมอพัฒน์
"คุณแน่ใจนะครับหมอ? มันเสี่ยงมาก" แพทย์ผู้ช่วยถาม
"ผมแน่ใจ" พัฒน์ตอบเสียงหนักแน่น "ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"
เขาหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา สวมถุงมือ ยืนอยู่ข้างเตียงผ่าตัด หันไปมองใบหน้าของแพรวาที่ยืนอยู่ข้างๆ กระจก เขารู้ดีว่าเธอเป็นห่วงเขามากแค่ไหน
"คุณไม่ต้องห่วงนะแพรวา... ผมจะทำให้ดีที่สุด" เขาเอ่ยกับเธอผ่านกระจก
แพรวาพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า "ฉันเชื่อใจคุณค่ะหมอพัฒน์"
การผ่าตัดเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความกดดันมหาศาล พัฒน์ทำงานอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความชำนาญและประสบการณ์ที่สั่งสมมานานหลายปี
"เส้นเลือดหัวใจตีบตัน... ชนิดที่รุนแรงมาก" พัฒน์วิเคราะห์ขณะที่เขากำลังผ่าตัด
"แต่... เราไม่เคยตรวจพบมาก่อนเลยนะครับ" แพทย์ผู้ช่วยเอ่ยด้วยความสงสัย
"มันอาจจะเพิ่งเกิดขึ้น... หรืออาจจะ... ซ่อนอยู่มานานแล้ว" พัฒน์ตอบ โดยที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับการผ่าตัด
เขาทำงานไปเรื่อยๆ โดยไม่ยอมหยุดพัก การผ่าตัดหัวใจแบบเปิดนั้นมีความซับซ้อนและอันตรายอย่างยิ่ง แต่พัฒน์กลับรู้สึกว่าเขากำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างที่มากกว่าแค่โรคหัวใจ
"มันต้องมีสาเหตุสิ... ทำไมมันถึงเกิดขึ้นกับคนไข้คนนี้?" เขาครุ่นคิด
ขณะที่กำลังผ่าตัดอยู่นั้น พัฒน์ก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับอวัยวะภายในของผู้ป่วย
"นี่มัน... อะไรกัน?" เขาขมวดคิ้ว
เขาค่อยๆ สังเกตรายละเอียดอย่างใกล้ชิด และแล้วเขาก็พบกับความจริงที่น่าตกใจ
"นี่มัน... สารเคมีแปลกปลอม!" เขาอุทานออกมา
"สารเคมีอะไรนะครับหมอ?"
"ผมไม่แน่ใจ... แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะอยู่ในร่างกายมนุษย์" พัฒน์อธิบาย "มันอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้หัวใจของคนไข้ทรุดหนักอย่างรวดเร็ว"
ทุกคนในห้องผ่าตัดตกตะลึง เขาไม่เคยพบเจออะไรแบบนี้มาก่อน
"ใครกันที่จะทำเรื่องแบบนี้?" แพทย์ผู้ช่วยถามด้วยความสงสัย
"ผมกำลังพยายามหาคำตอบอยู่" พัฒน์ตอบ "แต่ตอนนี้... เราต้องทำให้คนไข้ปลอดภัยก่อน"
การผ่าตัดดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้น พัฒน์ทำงานแข่งกับเวลา พยายามซ่อมแซมหัวใจของผู้ป่วยให้กลับมาทำงานเป็นปกติ
หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมงอันยาวนาน ในที่สุดการผ่าตัดก็เสร็จสิ้นลง
"สำเร็จแล้วครับ!" พัฒน์ประกาศด้วยเสียงที่เหนื่อยอ่อน แต่แฝงไปด้วยความโล่งใจ
ทุกคนในห้องผ่าตัดถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"คนไข้ปลอดภัยแล้ว" พัฒน์กล่าว
แพรวาที่ยืนรออยู่ข้างนอกห้องผ่าตัด เมื่อได้ยินเสียงประกาศ ก็รีบวิ่งเข้ามาทันที
"เป็นยังไงบ้างคะหมอพัฒน์?" เธอถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล
"ปลอดภัยแล้วครับ" พัฒน์ตอบพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน "แต่... มีบางอย่างที่น่าสงสัย"
เขาเล่าเรื่องสารเคมีแปลกปลอมที่พบในร่างกายของผู้ป่วยให้แพรวาฟัง
"สารเคมีแปลกปลอม?" แพรวาอุทานด้วยความตกใจ "หมายความว่า... มีคนพยายามทำร้ายคนไข้คนนี้เหรอคะ?"
"ผมคิดว่าอย่างนั้น" พัฒน์ตอบ "และผมก็คิดว่า... ความลับที่ผมเคยสงสัยมาตลอด อาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้"
เมื่อ 5 ปีที่แล้ว แพรวาได้เปิดเผยความลับทั้งหมดให้พัฒน์ฟัง เธอเล่าถึงเบื้องหลังการจากไปของเธอ ความจริงที่ว่าเธอไม่ได้หนีเขาไป แต่เธอถูกบีบบังคับให้ทำแบบนั้น เพราะมีผู้มีอิทธิพลบางคนพยายามจะเล่นงานเขา และเธอต้องหาทางปกป้องเขา
"มีคนพยายามจะทำร้ายคุณค่ะหมอพัฒน์" แพรวาเคยบอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พวกเขาต้องการจะแย่งทุกสิ่งทุกอย่างของคุณไป... รวมถึงฉัน"
พัฒน์จำได้ถึงคำพูดของเธอ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมแพรวาถึงต้องจากไป และทำไมเขาถึงไม่เคยพบเจออะไรที่ผิดปกติมาก่อน
"ผมเข้าใจแล้ว... แพทย์ผู้ช่วยกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง" พัฒน์กล่าว "พวกเขากำลังจะปล่อย 'สารเคมี' ที่ทำให้คนไข้มีอาการหัวใจวายเฉียบพลัน... เพื่อให้แน่ใจว่า... การผ่าตัดหัวใจที่ผมกำลังจะทำนั้น... จะไม่สำเร็จ"
"แต่... ทำไมคะ? ใครกันที่จะทำเรื่องแบบนี้?" แพรวาถามด้วยความสงสัย
"ผมคิดว่า... ผมรู้แล้ว" พัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "คนที่ต้องการจะทำร้ายเรา... คนที่ต้องการจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเรา... คือ... 'คุณธีระ' ไงล่ะ"
ทันทีที่พัฒน์เอ่ยชื่อนั้น แพรวาก็หน้าซีดเผือด เธอนึกถึงชายหนุ่มที่เคยเข้ามาป้วนเปี้ยนอยู่รอบๆ ตัวพวกเขาในอดีต ชายหนุ่มที่แฝงไปด้วยความอันตราย
"คุณธีระ... งั้น... เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น... ก็เพราะเขา?" แพรวาถามด้วยความไม่เชื่อ
"ใช่" พัฒน์ตอบ "เขาต้องการจะทำลายผม... และคุณก็คือเครื่องมือที่เขาจะใช้"
"แต่... ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น?"
"เพราะความริษยา... และความโลภ" พัฒน์อธิบาย "เขาต้องการทุกอย่างที่ผมมี... รวมถึงแพรวา... หรืออย่างน้อย... ก็คือการทำลายความสุขของผม"
ตอนนี้ความจริงทั้งหมดก็ได้ถูกเปิดเผยแล้ว ความลับที่เคยเป็นอุปสรรคระหว่างพัฒน์และแพรวา ได้ถูกคลี่คลายลงอย่างสมบูรณ์
"ฉันขอโทษนะคะหมอพัฒน์... ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องราวเลวร้ายแบบนี้" แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด
"ไม่เลย... คุณไม่ต้องขอโทษ" พัฒน์จับมือเธอไว้แน่น "คุณคือคนที่เข้มแข็งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา... และคุณก็คือคนที่ผมรักที่สุด"
เขากอดเธอไว้แน่น ราวกับจะปลอบประโลมเธอ
"เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" พัฒน์กระซิบ
แต่แล้ว... ขณะที่พวกเขากำลังกอดกันอยู่นั้น... เสียงโทรศัพท์มือถือของพัฒน์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความ
พัฒน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความนั้นมาจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
"ผมจะส่ง 'ของขวัญ' ชิ้นต่อไปให้คุณ... เตรียมตัวให้พร้อมนะ... หมอพัฒน์"
พัฒน์หน้าซีดเผือด เขาหันไปมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
"นี่มัน... หมายความว่ายังไง?" แพรวาถาม
"ผมไม่รู้... แต่ผมรู้สึกว่า... เรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้" พัฒน์ตอบ
ทันใดนั้นเอง... เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นรอบโรงพยาบาล...
คลั่งรักรักของหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก