“ตกลงค่ะ” คำตอบที่หลุดออกจากริมฝีปากของแพรวาในวันรุ่งขึ้น เหมือนกับน้ำเย็นที่สาดลงบนใบหน้าของธาม เขาคาดหวังว่าเธอจะปฏิเสธ แต่เมื่อได้ยินคำตอบที่ยืนยัน เธอแทบจะไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
ธามมองแพรวาที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความแปลกใจ ความพอใจ และความสงสัย เขาไม่แน่ใจว่าเธอตอบตกลงเพราะอะไร หรือเพราะเขา หรือเพราะ… ความจำเป็นบางอย่างที่เธอไม่ยอมบอก
“ดี” เขาตอบเสียงทุ้ม “ผมจะให้คุณเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของผม ตำแหน่งนี้จะทำให้คุณเข้าถึงข้อมูลทุกอย่างของบริษัทได้ง่าย และ… คุณจะได้อยู่ใกล้ผมตลอดเวลา”
แพรวารู้สึกเหมือนถูกจับเข้ากรงขังโดยปริยาย การได้ทำงานใกล้ชิดกับธามนั้น ไม่ใช่ความปรารถนาของเธอเลยสักนิด แต่เมื่อมันเป็นเงื่อนไขที่เธอปฏิเสธไม่ได้ เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น
วันแรกของการทำงานเริ่มต้นขึ้นในออฟฟิศหรูของธาม แพรวาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เธอสวมชุดเรียบง่ายที่ดูสุภาพ และพยายามหลีกเลี่ยงการสบตาธามให้นานเกินไป แต่ดูเหมือนว่าธามจะตั้งใจจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลา สายตาคมกริบของเขามักจะแอบมองเธออยู่เสมอ ราวกับจะอ่านความคิดของเธอให้ออก
“คุณแพรวา วันนี้มีประชุมตอนสิบโมงเช้า คุณต้องเตรียมเอกสารให้ผม” เสียงของธามดังขึ้นเมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องทำงานที่อยู่ติดกับห้องของเขา
แพรวาหันไปมองเขา ใบหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย “ค่ะ คุณธาม”
การทำงานในบริษัทของธามนั้นเต็มไปด้วยความอึดอัด แพรวารู้สึกเหมือนถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการกระทำของเธอ ธามเหมือนจะรับรู้ได้ทั้งหมด เขาคอยสังเกตเธออยู่ห่างๆ บางครั้งก็เข้ามาพูดคุย ถามไถ่เรื่องงานอย่างเป็นกันเอง แต่แววตาที่ทอประกายในบางครั้ง ก็ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว
“คุณทานข้าวเที่ยงหรือยังครับ?” ธามถามเมื่อเห็นเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
“ยังค่ะ” เธอตอบเสียงเบา
“งั้น… เราไปทานด้วยกันไหม?” ธามยื่นข้อเสนอ “ผมว่าร้านอาหารใกล้ๆ นี่ มีเมนูอร่อยหลายอย่าง”
แพรวาลังเล เธอไม่อยากให้เกิดความใกล้ชิดที่มากเกินไป แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ปฏิเสธได้ยาก ความรู้สึกโดดเดี่ยวและความหิวที่เริ่มก่อตัว ทำให้เธอต้องยอม
“ก็ได้ค่ะ”
ระหว่างทานอาหารกลางวัน ธามพยายามชวนเธอคุยเรื่องต่างๆ เขาถามถึงชีวิตของเธอในช่วงที่ผ่านมา ถามถึงความรู้สึกของเธอ แต่แพรวาก็เลือกที่จะตอบอย่างเลี่ยงๆ เธอไม่สามารถเปิดเผยความจริงให้เขาได้รับรู้ได้
“คุณดูเหนื่อยๆ นะครับ” ธามเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ “มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?”
“ไม่มีค่ะ” เธอโกหก “แค่… ทำงานหนักไปหน่อย”
ธามมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขารู้ว่าเธอโกหก แต่เขาก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรมากไปกว่านี้
“ถ้ามีอะไรปรึกษาผมได้นะ” เขาบอก “ผมยินดีเสมอ”
แพรวาพยักหน้าเบาๆ เธอรู้สึกขอบคุณในความหวังดีของเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกผิดที่ต้องโกหกเขา
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แพรวายังคงทำงานในบริษัทของธามภายใต้การจับจ้องของเขา ความใกล้ชิดที่เพิ่มขึ้น ทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งสองเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งธามก็เข้ามาแตะไหล่เธอเบาๆ ขณะที่เดินผ่าน หรือบางครั้งก็เลื่อนเก้าอี้มานั่งใกล้ๆ เธอขณะพูดคุยเรื่องงาน ท่าทางเหล่านั้นทำให้หัวใจของแพรวาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
“คุณแพรวา” ธามเอ่ยขึ้นในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังเก็บของ “ผมอยากจะชวนคุณไปทานอาหารเย็นฉลองความสำเร็จของโปรเจกต์”
แพรวาใจเต้นแรง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาชวนเธอไปทานอาหารเย็นนอกเวลางาน “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจค่ะ”
“ทำไมครับ? คุณไม่ว่างหรือ?” ธามถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความผิดหวังเล็กน้อย
“เปล่าค่ะ แต่… ฉันต้องรีบกลับบ้าน”
“คุณมีธุระอะไรสำคัญที่บ้านขนาดนั้นเลยหรือ?” ธามเลิกคิ้ว “หรือว่า… คุณมีใครรออยู่?”
คำถามของธามทำให้แพรวาชะงัก เธอจะตอบอย่างไรดี? จะบอกเขาว่าเธอต้องกลับไปดูแลลูกที่กำลังจะเกิด? เธอไม่สามารถบอกได้
“เปล่าค่ะ แค่… ฉันต้องไปจัดการเรื่องส่วนตัวนิดหน่อย” เธอโกหกอีกครั้ง
“งั้น… ไว้โอกาสหน้าแล้วกันนะครับ” ธามตอบเสียงเรียบ แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายแววสงสัย
แพรวาเดินออกจากออฟฟิศของธามมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกขังอยู่ในกับดักที่เธอเองก็สร้างขึ้นมา ความใกล้ชิดกับธามทำให้ความรู้สึกเก่าๆ กลับมาคุกคามจิตใจของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ต้องรักษาระยะห่าง เพื่อปกป้องความลับของลูกชาย
เมื่อกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ของเธอ แพรวาก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เธอถอนหายใจยาว พลางลูบท้องน้อยที่นูนขึ้นอย่างแผ่วเบา
“อีกไม่นานนะลูก… แม่จะปกป้องเราให้ดีที่สุด” เธอพึมพำกับตัวเอง
ในขณะเดียวกัน ธามที่ยังคงอยู่ในออฟฟิศ ก็ยังคงครุ่นคิดถึงแพรวา เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงได้ปิดกั้นเขาถึงเพียงนี้ หรือว่า… เธอจะมีความลับอะไรบางอย่างซ่อนอยู่จริงๆ? ความคิดนี้ทำให้เขายิ่งอยากจะค้นหาความจริงให้ได้
เขากวาดสายตาไปรอบๆ ห้องทำงาน เห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นรูปของเขากับแพรวาในวันวาน วันที่พวกเขายังมีความสุข วันที่อนาคตยังคงสดใส
“ทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ แพรวา?” เขาพึมพำกับตัวเอง “ทำไมเธอถึงปิดกั้นผมขนาดนี้?”
เขาหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมามอง ภาพของหญิงสาวที่ยิ้มสดใสในอ้อมแขนของเขา ดึงความทรงจำเก่าๆ ที่เคยมีความสุขกลับมา ความทรงจำที่เขาคิดว่ามันจะไม่มีวันจางหายไป
แต่ดูเหมือนว่า… ความทรงจำเหล่านั้น จะมีเพียงเขาที่จดจำมันไว้เพียงฝ่ายเดียว
เธอกับคู่หมั้นท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก