“ฮัลโหล…แพรวา?” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังมาจากปลายสาย แพรวาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ว่าคนที่กำลังโทรมาคือธาม คนที่เธอเพิ่งจะเห็นเขามีความสุขอยู่กับผู้หญิงคนอื่นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองอย่างไรดี ควรจะตะคอกใส่เขาด้วยความเจ็บปวด หรือควรจะถามเขาว่าทำไมถึงทำแบบนี้กับเธอ
“คะ…ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่น
“เธอ…เธออยู่ที่ไหน?” ธามถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนผิดปกติ
“ฉัน…ฉันอยู่ที่บ้านค่ะ”
“บ้าน? เธอแน่ใจนะว่าอยู่บ้านคนเดียว?”
คำถามนั้นทำให้แพรวาแปลกใจ “ทำไมคะ? มีอะไรหรือเปล่า?”
“ฉัน…ฉันกำลังจะไปหาเธอ” ธามพูด “มีเรื่องด่วน”
“เรื่องด่วน?” แพรวาถามอย่างไม่เข้าใจ “เรื่องอะไรคะ?”
“เดี๋ยวเจอกันแล้วฉันจะอธิบาย” ธามตอบสั้นๆ ก่อนจะรีบวางสายไป
แพรวายังคงถือโทรศัพท์ในมือด้วยความงุนงง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมธามถึงมีท่าทีเร่งรีบขนาดนี้ หรือว่า…เขาจะรู้ว่าเธอเห็นเขาเมื่อคืน?
ในขณะที่เธอกำลังสับสน ภัทรที่ยังคงโทรคุยกับเธออยู่ก็ถามขึ้น “แพรวา…ใครโทรมา?”
“ธามค่ะ” แพรวาตอบ “เขาบอกว่าจะมาหา”
ภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะมีความหวัง “งั้น…ฉันไปหาเธอที่บ้านนะ เผื่อว่า…เธอต้องการใครสักคนอยู่เป็นเพื่อน”
“ไม่เป็นไรค่ะ…ฉัน…ฉันรอธามดีกว่า” แพรวาตอบไปอย่างอัตโนมัติ
“โอเค…ถ้ามีอะไร…โทรหาฉันนะ” ภัทรพูดทิ้งท้าย
แพรวาพยักหน้าแล้ววางสาย เธอเดินไปปิดผ้าม่านหน้าต่าง แล้วเริ่มจัดห้องให้ดูเรียบร้อยขึ้นเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าธามจะมาเมื่อไหร่ แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาเห็นสภาพห้องที่ดูรกเรื้อ
เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น แพรวาเดินไปเปิดประตูด้วยหัวใจที่เต้นระรัว
ธามยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
“ธาม…เกิดอะไรขึ้นคะ?” แพรวาถามด้วยความเป็นห่วง
ธามไม่ตอบอะไร เขาก้าวเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วกอดแพรวาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป
“ฉัน…ฉันขอโทษนะแพรวา” เขาพึมพำอยู่กับอกของเธอ
แพรวาตกใจกับท่าทีของธาม เธอไม่เข้าใจว่าเขาขอโทษเรื่องอะไรกันแน่
“คุณ…คุณขอโทษเรื่องอะไรคะ?” เธอถาม
ธามผละออกจากอ้อมกอดของเธอ แล้วมองหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เมื่อคืน…ฉันไม่ได้ไปกับผู้หญิงคนนั้นนะแพรวา”
หัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง “แล้ว…แล้วใครคะ?”
“เธอ…เธอคือคุณหมอของแม่ฉัน” ธามอธิบาย “แม่ฉัน…ป่วยหนักมากเมื่อคืนนี้ แล้วคุณหมอก็โทรมาบอกฉันว่าอาการแม่ทรุดลง…ฉันเลยต้องรีบไปโรงพยาบาล”
แพรวาอึ้งไป เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอเข้าใจผิดมาตลอด
“ฉัน…ฉันเข้าใจผิดไปเอง” เธอพูดเสียงแผ่วเบา
“ฉันรู้…ฉันรู้ว่าเธอเข้าใจผิด” ธามพูด “แต่ฉันก็ผิดเหมือนกัน ที่ปล่อยให้เธอต้องมานั่งกังวลใจแบบนี้”
ทันใดนั้น เสียงร้องไห้เล็กๆ ก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง แพรวาและธามหันไปมองตามเสียง
เด็กชายตัวน้อยวัยประมาณ 3 ขวบ กำลังนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น ใบหน้าของเขามีน้ำตาไหลอาบแก้ม
แพรวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “นี่…นี่ใครคะ?”
ธามเองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน เขามองเด็กชายคนนั้นด้วยสายตาที่ไม่คุ้นเคย “เด็กคนนี้…มาจากไหน?”
แล้วจู่ๆ แพรวาก็เหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัว…ภาพของคืนนั้น…คืนที่เธอตัดสินใจเก็บงำความลับไว้เพียงลำพัง
“ไม่…ไม่จริง…” เธอพึมพำกับตัวเอง
ธามมองหน้าแพรวาที่ซีดเผียวยิ่งกว่าเดิม “แพรวา…เธอเป็นอะไร?”
แพรวาตัวสั่นเทา เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหาเด็กชายคนนั้น แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขา
“ลูก…” เธอเอ่ยเสียงสั่น
เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา
“แม่…” เขาเรียกเธอ
คำว่า ‘แม่’ ที่หลุดออกมาจากปากของเด็กชาย…มันเหมือนมีดที่กรีดลงไปที่หัวใจของธาม
ธามยืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น “แพรวา…นี่มัน…?”
แพรวาหันไปมองธามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและขอร้อง “ธาม…ฉัน…ฉันมีเรื่องจะบอกคุณ”
ทันใดนั้นเอง เด็กชายก็เริ่มไออย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือด เขาดูเหมือนกำลังจะหมดสติ
“ลูก! เป็นอะไรไป!” แพรวาตกใจมาก รีบเข้าไปประคองลูกชายขึ้นมา
“แม่…หนาว…” เด็กชายพูดเสียงแผ่วเบา
แพรวาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร
“ธาม…ช่วยด้วย!” เธอร้องเรียก
ธามรีบวิ่งเข้ามาหาแพรวา แล้วช่วยกันประคองลูกชายของเธอ
“เขา…เขาเป็นอะไร?” ธามถามด้วยความเป็นห่วง
“เขา…เขาป่วยหนักค่ะ” แพรวาตอบพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอีกครั้ง
“เราต้องพาเขาไปโรงพยาบาล!” ธามตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองช่วยกันพยุงเด็กชายขึ้นรถ แล้วรีบขับไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
ระหว่างทาง แพรวาได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ธามฟัง เรื่องราวของความลับที่เธอเก็บงำไว้มาตลอดหลายปี ความเจ็บปวดที่เธอต้องเผชิญเพียงลำพัง
ธามฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเสียใจ เขาไม่เคยรู้เลยว่าแพรวาต้องผ่านอะไรมาบ้าง
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล แพทย์และพยาบาลรีบเข้ามาดูแลเด็กชายอย่างเร่งด่วน
แพรวาและธามนั่งรออยู่นอกห้องผู้ป่วยด้วยความกระวนกระวาย
“ฉัน…ฉันขอโทษนะธาม” แพรวาพูดขึ้น “ฉันไม่น่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวเลย”
“ไม่…ไม่เป็นไรนะแพรวา” ธามจับมือเธอไว้แน่น “ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือลูกของเรา”
คำว่า ‘ลูกของเรา’ ที่หลุดออกมาจากปากของธาม ทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย
ในที่สุด แพทย์ก็เดินออกมาจากห้องผู้ป่วย
“คุณพ่อคุณแม่ครับ” แพทย์กล่าว “เด็กน้อยอาการดีขึ้นแล้วครับ แต่…เขาต้องพักฟื้นที่นี่สักระยะ”
แพรวาและธามถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ขอบคุณมากครับคุณหมอ” ธามกล่าว
เมื่อได้ยินคำว่า ‘คุณพ่อคุณแม่’ จากปากของแพทย์ แพรวาก็หันไปมองธามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
ธามเองก็มองแพรวาเช่นกัน แววตาของเขามีความรักและความเข้าใจที่ลึกซึ้งกว่าเดิม
“แพรวา…” ธามเรียกชื่อเธอเบาๆ
แพรวาเงยหน้าขึ้นมองเขา
“ฉัน…ฉันรักเธอนะ” ธามพูด
น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกจากดวงตาของแพรวา “ฉันก็รักคุณค่ะ”
ทั้งสองสวมกอดกันแน่น ท่ามกลางความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่ผ่านมา รอยยิ้มแห่งความสุขได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขาอีกครั้ง
แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงมีความท้าทายรออยู่ แต่แพรวาและธามก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน…ในฐานะครอบครัว
เธอกับคู่หมั้นท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก