ตอนที่ 19 — การเผชิญหน้าอีกครั้ง: ภาพสะท้อนของอดีตที่บิดเบี้ยว

"คุณ… คุณแน่ใจหรือว่าเห็นเขาชัดๆ แล้ว?" เสียงสั่นเครือของพอลล่าดังขึ้น ราวกับจะต่อรองกับโชคชะตาที่เล่นตลกเกินไป

แสงไฟสลัวของคลับหรูสาดส่องกระทบใบหน้าซีดเผือดของเธอ สองสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของพอลล่าเหมือนตกอยู่ในฝันร้ายที่ไม่อาจตื่นจากมันได้ การกลับมาของ ‌"เรย์" ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มที่หายไปจากวงการไปห้าปี พร้อมใบหน้าใหม่ ดวงตาที่คมกริบขึ้น และรอยยิ้มที่ซ่อนความลับอันลึกล้ำ มันคือภาพสะท้อนของ "ริว" ชายคนเดียวที่เธอเคยรักหมดหัวใจ ​แต่ในขณะเดียวกัน ก็ไม่ใช่เขาคนเดิมอีกต่อไป

"ชัดเจนจนแทบจะจำสลับกับเงาของตัวเองในกระจกได้เลย พอลล่า" ทนายความหนุ่มชื่อดัง "วิน" ตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะสงบ แต่ก็สะท้อนถึงความประหลาดใจไม่แพ้กัน "เขาคือเรย์จริงๆ ‍ไม่มีผิดเพี้ยน แม้แต่ไฝที่ใต้ตาซ้ายของเขาก็ยังเหมือนเดิม"

พอลล่าหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้น "เป็นไปไม่ได้..." เสียงกระซิบของเธอแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน "ริว... เขาตายไปแล้ว"

คำว่า ‌"ตาย" เหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของวิน เขาจำได้ดีถึงวันที่พอลล่าแทบจะเสียสติไปเมื่อห้าปีก่อน เมื่อข่าวอุบัติเหตุรถยนต์คร่าชีวิตริวไปอย่างกะทันหัน ทิ้งเธอไว้กับความว่างเปล่า และ "ความลับ" บางอย่างที่เธอไม่เคยปริปากบอกใคร

"ผมรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ ‍พอลล่า" วินวางมือบนไหล่ของเธอเบาๆ "แต่ผมเห็นกับตาตัวเอง เขาคือเรย์ นักแสดงดาวรุ่งที่กำลังจะก้าวขึ้นมาเป็นตำนาน เขาไม่ได้ตาย... เขาแค่หายไป"

"แล้วทำไม... ทำไมเขาถึงกลับมาในชื่ออื่น? ​ทำไมเขาถึงไม่ติดต่อฉัน?" คำถามเหล่านี้ดังก้องอยู่ในหัวของพอลล่า แต่เธอไม่สามารถหาคำตอบได้

ห้าปีที่แล้ว ริวหายไปพร้อมกับ "ความลับ" ที่พอลล่าแบกรับไว้เพียงลำพัง มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตของพวกเขาอย่างแสนสาหัส และเธอเชื่อเสมอว่าการหายตัวไปของเขาคือผลจากการตัดสินใจของเขาเอง ​เพื่อหนีจากปัญหาที่เขาเป็นคนก่อ

แต่วันนี้... เมื่อเงาของเขาปรากฏตัวขึ้นในชื่อของ "เรย์" พร้อมกับความสำเร็จที่น่าอิจฉา พอลล่าก็เริ่มตั้งคำถามกับทุกสิ่ง

"เขาจะมาที่งานเปิดตัวภาพยนตร์เรื่องใหม่คืนนี้" วินพูดต่อ "ผมได้ข่าวมาว่าเขาจะปรากฏตัวที่นั่น... และผมคิดว่านี่คือโอกาสของคุณที่จะได้รู้ความจริงทั้งหมด"

หัวใจของพอลล่าเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ​เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ จะเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตเธออีกครั้ง เธอต้องรู้ว่าทำไมริวถึงทำแบบนี้ ทำไมเขาถึงทิ้งเธอไป และทำไมเขาถึงกลับมาโดยไม่บอกกล่าว

คืนนั้น ที่งานเปิดตัวภาพยนตร์เรื่อง "เงาสะท้อน" บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเสียงชื่นชม เรย์ปรากฏตัวขึ้นบนเวทีท่ามกลางเสียงกรี๊ดของแฟนคลับ เขาดูสง่างามในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าคมคายที่เคยอ่อนโยน บัดนี้ฉายแววของความมั่นใจและความเยือกเย็น

พอลล่ามองเขาจากมุมหนึ่งของงาน สายตาของเธอประสานกันกับสายตาของเรย์ชั่วขณะหนึ่ง เธอเห็นประกายบางอย่างในดวงตาคู่นั้น... แววตาที่คุ้นเคย ราวกับส่วนหนึ่งของริวยังคงอยู่

เรย์ยิ้มให้กล้องอย่างมืออาชีพ แต่ในแววตาของเขากลับมีบางอย่างที่ผิดปกติ ราวกับกำลังซ่อนบางสิ่งบางอย่างไว้

ขณะที่งานดำเนินไป พอลล่าก็เดินเข้าไปหาเรย์อย่างไม่ลังเล วินเดินตามเธอไปอย่างห่างๆ

"คุณ... เรย์" พอลล่าเอ่ยชื่อของเขาอย่างแผ่วเบา

เรย์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แต่ก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว

"มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ คุณ..." เขากล่าวอย่างสุภาพ แต่ไม่มีแววตาของความคุ้นเคยใดๆ

"คุณจำฉันไม่ได้จริงๆ หรือ?" เสียงของพอลล่าสั่นเครือ

เรย์เลิกคิ้วเล็กน้อย "ผมคิดว่าเราคงเคยเจอกันมาก่อน แต่ผมจำไม่ได้จริงๆ ว่าที่ไหน"

คำตอบนั้นเหมือนดาบที่กรีดลงกลางใจของพอลล่า เธอแทบจะยืนไม่อยู่

"ฉัน... ฉันคือพอลล่า" เธอกล่าวเสียงสั่น "พอลล่า... ที่คุณเคยรัก"

วินรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้น เขาเตรียมพร้อมที่จะเข้าไปแทรกแซงหากสถานการณ์บานปลาย

เรย์มองพอลล่าอย่างพิจารณา ดวงตาของเขาฉายแววของความสับสน และ... ความเจ็บปวด?

"พอลล่า..." เขาพึมพำชื่อนั้นเบาๆ "ผม... ผมขอโทษ ผมจำคุณไม่ได้จริงๆ"

"โกหก!" เสียงของพอลล่าดังขึ้นอย่างฉับพลัน จนหลายคนในงานหันมามอง "คุณกำลังโกหกฉัน! คุณคือริว! คุณคือริวของฉัน!"

ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณนั้น ทุกสายตาจับจ้องมาที่พอลล่าและเรย์

เรย์หน้าซีดเผือด เขาก้าวถอยหลังเล็กน้อย ก่อนจะกุมขมับแน่น

"ผม... ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด" เขากล่าวเสียงแหบพร่า

"ไม่เข้าใจ? คุณไม่เข้าใจจริงๆ หรือ?" พอลล่าหัวเราะอย่างขมขื่น "หรือว่าคุณแค่ไม่อยากจะจำ?"

จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากด้านหลัง "คุณเรย์ครับ! มีคนรอพบคุณอยู่ข้างนอก" เสียงของทีมงานดังขึ้น

เรย์เหลือบมองพอลล่าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งพอลล่าไว้กับความเจ็บปวดและความสับสน

วินเดินเข้ามาหาพอลล่า "พอลล่า... คุณโอเคไหม?"

พอลล่าส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้ม "เขา... เขาจำฉันไม่ได้จริงๆ วิน"

แต่ในใจของเธอ รู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องของความจำ มันคือเรื่องของความลับ และความลับนั้น กำลังจะทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

ขณะที่เรย์เดินออกจากงานด้วยความเร่งรีบ เขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองเขาจากมุมมืดของอาคาร รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของบุคคลนั้น ก่อนจะหายลับไปในความมืด

"ถึงเวลาแล้ว... ที่ความจริงจะถูกเปิดเผย" เสียงกระซิบนั้น ดังขึ้นในความมืด ราวกับคำประกาศสงคราม