ตอนที่ 21 — การให้อภัยที่แสนยาก: รอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย

เสียงปืนนัดเดียวดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องแถลงข่าวที่เคยเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลและความหวาดกลัว

ร่างของเรย์เซถลาลงไปกองกับพื้น เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่เชื่อ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป

พอลล่าที่กำลังยืนอยู่ข้างเวที ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ความเจ็บปวดจากเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน ‌ผสมปนเปกับความเจ็บปวดในปัจจุบัน ราวกับจะฉีกกระชากหัวใจเธอออกเป็นเสี่ยงๆ

วินรีบวิ่งเข้าไปหาเรย์ ก่อนที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะเข้ามาควบคุมสถานการณ์ "เรย์! เรย์! บอกฉันสิ! ใครทำ!"

แต่เรย์ก็ได้แต่พยายามอ้าปาก ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ​มีเพียงเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาจากริมฝีปากของเขา

"เขา... เขาคือคนที่... อยู่เบื้องหลัง..." เสียงของเรย์แผ่วเบา ราวกับจะพยายามบอกความจริงครั้งสุดท้าย ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของเขาจะหมดลง

วินมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว สายตาของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของชายคนนั้น ‍ที่พยายามจะแทรกตัวหนีไปท่ามกลางความวุ่นวาย

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" วินตะโกน และวิ่งตามชายคนนั้นไป

การไล่ล่าอันดุเดือดเกิดขึ้นท่ามกลางฝูงชนที่แตกตื่น ชายคนนั้นวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต โดยมีวินตามติดอย่างไม่ลดละ

ในขณะเดียวกัน พอลล่าก็พยายามเข้าไปหาเรย์ แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่กันไว้ "ปล่อยฉันนะ! ‌ฉันต้องเข้าไปหาเขา!"

วินสามารถจับกุมชายคนนั้นไว้ได้ในที่สุด หลังจากที่เขาพยายามจะหลบหนีออกนอกอาคาร ชายคนนั้นถูกเปิดเผยว่าเป็น "นักธุรกิจนอกกฎหมาย" ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการคอร์รัปชันและธุรกิจผิดกฎหมายต่างๆ ซึ่งริว หรือ เรย์ ‍เคยพยายามจะเปิดโปง

เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด ตั้งแต่การบังคับให้ริวต้องศัลยกรรมตกแต่งใบหน้า ไปจนถึงการพยายามทำลายชีวิตของเขา

ตำรวจได้เข้าควบคุมสถานการณ์ และเริ่มการสอบสวน พอลล่าได้รับการอนุญาตให้เข้าไปดูร่างของเรย์เป็นครั้งสุดท้าย

เธอคุกเข่าลงข้างร่างที่ไร้วิญญาณของเขา น้ำตาไหลพรากไม่หยุด "ริว... ทำไม... ​ทำไมคุณถึงต้องจากฉันไปอีกครั้ง..."

เธอได้รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ความจริงที่ริวต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง ความลับที่เขาพยายามจะปกป้อง และความรักที่เขามีต่อเธอ

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า คดีความเกี่ยวกับการเสียชีวิตของเรย์ และการจับกุมนักธุรกิจนอกกฎหมาย ได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนทั่วโลก

พอลล่าต้องเผชิญหน้ากับความสูญเสียครั้งใหญ่ เธอได้รู้ว่าริวได้พยายามปกป้องเธอมาตลอด ​เขาเลือกที่จะสร้างชีวิตใหม่ในชื่อของเรย์ เพื่อหลบหนีจากเงื้อมมือของนักธุรกิจชั่วร้าย และเพื่อปกป้อง "ความลับ" ที่เธอเคยทำผิดพลาดไป

ความลับนั้น... คือการที่เธอได้ให้ข้อมูลบางอย่างที่ผิดพลาดแก่ริว ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจของนักธุรกิจคนนั้น และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ริวต้องตกอยู่ในอันตราย

เธอรู้สึกผิดอย่างแสนสาหัส ​เธอไม่เคยคิดเลยว่าการกระทำผิดพลาดเพียงครั้งเดียวของเธอ จะนำไปสู่โศกนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

วินพยายามปลอบโยนพอลล่า เขาเล่าถึงความพยายามของริวที่จะติดต่อเธอ แต่ก็ถูกนักธุรกิจคนนั้นขัดขวางตลอดเวลา

"เขาไม่ได้ทิ้งคุณไปจริงๆ พอลล่า" วินกล่าว "เขาแค่... ไม่มีทางเลือกอื่น"

พอลล่าใช้เวลาหลายเดือนในการเยียวยาจิตใจ เธอต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริง และเรียนรู้ที่จะให้อภัย

การให้อภัย... เป็นสิ่งที่ยากเย็นแสนเข็ญที่สุด

เธอต้องให้อภัยริว ที่เลือกที่จะไม่บอกความจริงกับเธอ และเลือกที่จะจากไปโดยไม่ลา

เธอต้องให้อภัยตัวเอง ที่ได้ทำความผิดพลาดจนนำไปสู่เรื่องราวทั้งหมดนี้

และที่สำคัญที่สุด... เธอต้องเรียนรู้ที่จะให้อภัย "เรย์" ชายผู้ที่สวมรอยเป็นริวมาตลอดหลายปี เขาคือคนที่ทำให้เธอได้พบกับริวอีกครั้ง แม้ว่าจะเป็นในรูปแบบที่เธอไม่คาดคิดก็ตาม

วันหนึ่ง พอลล่าตัดสินใจที่จะกลับไปที่บ้านที่เธอเคยอยู่กับริวเมื่อห้าปีก่อน เธอเดินเข้าไปในห้องนอนที่เคยเต็มไปด้วยความสุขและความทรงจำ

บนโต๊ะข้างเตียง ยังมีรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่ เป็นรูปของเธอและริวในวันที่มีความสุขที่สุด

เธอหยิบรูปนั้นขึ้นมา น้ำตาไหลรินลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้... น้ำตาของเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจ และความสงบ

"ริว..." เธอเอ่ยชื่อเขาเบาๆ "ฉันให้อภัยคุณแล้ว... ฉันให้อภัยทุกอย่าง"

เธอวางรูปนั้นลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์กำลังขึ้น แสงสีทองสาดส่องเข้ามา ราวกับจะมอบความหวังใหม่

ชีวิตของพอลล่าได้ผ่านพ้นช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดไปแล้ว เธอยังคงแบกรับรอยแผลเป็นจากอดีต แต่รอยแผลเป็นเหล่านั้น... กำลังจะกลายเป็นเครื่องเตือนใจให้เธอเข้มแข็งขึ้น

เธอเดินออกจากห้องนอนนั้นด้วยรอยยิ้มที่แสนบางเบา เธอยังคงโศกเศร้า แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวต่อไป

วินเดินเข้ามาหาเธอ "คุณพร้อมแล้วใช่ไหม พอลล่า?"

พอลล่าพยักหน้า "ฉันพร้อมแล้ว"

เธอรู้ดีว่าการเดินทางของเธอยังไม่สิ้นสุด แต่ครั้งนี้... เธอจะเดินต่อไปด้วยหัวใจที่เข้มแข็งขึ้น ด้วยความเข้าใจในความรัก และด้วยการให้อภัย

เธอได้เรียนรู้ว่า ความรักที่แท้จริง... ไม่เคยสูญสลายไปไหน แม้จะถูกซ่อนเร้นด้วยความลับ หรือถูกพรากไปด้วยโศกนาฏกรรม

และในที่สุด... เธอก็ได้เรียนรู้ที่จะให้อภัย.