ตอนที่ 17 — การจากลา

"คุณ... คุณเป็นใคร!" เสียงของแพรวพราวสั่นเครือขณะที่พยายามถอยห่างจากเงาดำที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าในความมืด ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ลมหายใจติดขัดอยู่ในลำคอ ภาพใบหน้าของเมฆาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ยังคงติดตา ภาพที่เขาบอกว่าจะไปจัดการบางอย่าง ‌เพื่ออนาคตของเธอ เพื่อความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่ตอนนี้... เขากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย และมีเพียงสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นตัวตนนี้เข้ามาแทนที่

"อย่ากลัวไปเลย... ฉันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ฉันควรจะได้" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากเงามืดนั้น ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจร้ายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ ​แพรวพราวรีบคว้าสิ่งของที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ซึ่งก็คืออัลบั้มรูปที่เมฆาส่งมาให้เธอ เธอใช้มันเป็นเกราะกำบังอย่างไม่คิดชีวิต

"คุณต้องการอะไร! ฉันไม่มีอะไรให้คุณ!" เธอตะโกนกลับไป พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง

"เธอมี... สิ่งที่สำคัญที่สุด... ความลับของเธอ... ‍และฉันก็รู้มันดี" เสียงนั้นหัวเราะเยาะในความมืด สร้างความหวาดสะพรึงให้กับแพรวพราวอย่างที่สุด ความลับ? ความลับที่เธอพยายามซ่อนเร้นมาตลอดชีวิต ความลับที่เธอไม่เคยบอกใคร แม้กระทั่งเมฆา... เขาจะรู้ได้อย่างไร? ‌หรือว่า... มันเกี่ยวกับการหายตัวไปของเมฆา?

"คุณ... คุณรู้เรื่องอะไร?"

"สิ่งที่ฉันรู้... จะทำให้เธอต้องเสียใจ... และทุกอย่างที่เธอสร้างมา... จะพังทลายลง" เงาดำนั้นค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ‍แพรวพราวรู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอพยายามจะกรีดร้อง แต่เสียงกลับติดอยู่ที่ลำคอ

ทันใดนั้นเอง แสงไฟก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง เผยให้เห็นใบหน้าของชายคนหนึ่ง ที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เขาสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าคมคายแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต ​ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะหยุดที่แพรวพราว

"เธอ... เธอเป็นใคร!" แพรวพราวถามด้วยเสียงสั่นเครือ

ชายคนนั้นยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "ฉันคือคนที่เธอควรจะรู้จัก... ตั้งนานแล้ว" เขาเดินเข้ามาใกล้ ​"และฉันก็คือคนที่เมฆา... กำลังพยายามจะหนี"

คำพูดนั้นทำให้สมองของแพรวพราวหยุดทำงานไปชั่วขณะ เมฆากำลังหนี? หนีใคร? หนีเขาคนนี้หรือ? แล้วความลับของเธอ... เกี่ยวข้องอะไรด้วย?

"เมฆา... เขาไปไหน?" ​เธอถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะควบคุม

"เขา... กำลังจะไปให้พ้นจากที่นี่... และจากเธอ" ชายคนนั้นตอบ "แต่ก่อนที่เขาจะไป... เขาฝากของชิ้นสุดท้ายมาให้เธอ... เป็นของขวัญอำลา"

เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้แพรวพราว มือของเธอสั่นเทาเมื่อรับมันมา เมื่อเปิดออกดู... สิ่งที่อยู่ข้างใน ทำให้โลกทั้งใบของเธอหมุนคว้าง

มันคือเอกสารสัญญา... สัญญาที่ผูกมัดเธอไว้กับค่ายเพลง... และยังเป็นสัญญาฉบับเดียวกันกับที่เธอเคยเซ็นไว้กับเมฆา... แต่ในสัญญาฉบับนี้... มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง... ชื่อของเมฆา... ถูกขีดฆ่าออกไป... และแทนที่ด้วยชื่อของชายคนนี้...

"นี่มันอะไรกัน!" แพรวพราวตะโกนเสียงหลง

"นี่คือ... การจากลาของฉันกับเธอ... และของเมฆา... ที่ต้องทิ้งเธอไป" ชายคนนั้นพูดพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง "เธอจะต้องร้องเพลงให้ฉัน... ร้องเพลงที่ฉันต้องการ... และเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ"

เขาเดินออกไปจากห้อง ทิ้งแพรวพราวไว้เพียงลำพัง กับเอกสารสัญญาที่เหมือนดาบอาบยาพิษที่กำลังจะกรีดแทงหัวใจเธอ

"ไม่... ฉันไม่ยอม!" เธอตะโกนอย่างสิ้นหวัง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจหยุดยั้ง

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พยายามจะโทรหาเมฆาอีกครั้ง แต่สัญญาณกลับไม่ดี... หรือว่า... เขาจะไปจริงๆ? ไปในที่ที่เธอไม่สามารถตามหาเขาเจอได้อีก?

ในที่สุด... เมื่อความหวังสุดท้ายริบหรี่ลง แพรวพราวก็ตัดสินใจครั้งสำคัญ

"ฉัน... ฉันยอมแพ้" เธอพึมพำกับตัวเอง

เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดมันออก และเริ่มหยิบเสื้อผ้าของตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับข้าวของจำเป็นบางอย่าง

"ฉันจะไป... ไปให้ไกลที่สุด... ที่ที่ไม่มีใครตามหาฉันเจอ"

เธอเขียนจดหมายลาฉบับหนึ่ง ยื่นให้เลขาของเมฆาที่มาถึงสตูดิโอด้วยความตกใจ

"บอกคุณเมฆาด้วย... ว่าฉัน... ลาก่อน"

และในคืนนั้น... แพรวพราว... ก็หายตัวไปจากวงการบันเทิงอีกครั้ง... ทิ้งไว้เพียงคำถามและความว่างเปล่า... โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า... เธอจะไปอยู่ที่ไหน... และจะกลับมาอีกหรือไม่...