ตอนที่ 23 — หัวใจที่เริ่มอ่อนไหว

"เธอ... เธอจะเกลียดฉันไปตลอดกาล... งั้นเหรอ?" แพรวพราวกระซิบถาม เสียงของเธอสั่นเครือราวกับเส้นด้ายที่ใกล้จะขาดสะบั้น ภาพของเมฆาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน มันทำให้หัวใจของเธอปั่นป่วนไปหมด

"ฉัน... ‌ฉันไม่เข้าใจ" เธอพยายามรวบรวมสติ "ของขวัญชิ้นสุดท้าย... มันคืออะไรคะ... คุณนที... เขาจะทำอะไร...?"

เมฆาเม้มปากแน่น ดวงตาของเขาสะท้อนภาพความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนเร้นมาตลอด เขาไม่เคยคิดเลยว่าแผนการอันแยบยลที่เขาใช้เพื่อปกป้องแพรวพราว ​จะนำพาเขาไปสู่จุดที่อันตรายที่สุดเช่นนี้

"ฉัน... ฉันไม่รู้แน่ชัด" เมฆาตอบเสียงอ่อย "แต่ฉันรู้ว่า... เขาจะใช้มัน... เพื่อทำลายทุกอย่างที่เราสร้างขึ้นมา... และที่สำคัญที่สุด... เขาจะใช้มัน... ‍เพื่อทำลายความเชื่อใจของเธอที่มีต่อฉัน..."

เขาเอื้อมมือไปคว้ามือของแพรวพราวไว้ สัมผัสของเธอเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง แต่ในความเย็นเฉียบนั้น เมฆากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในหัวใจของเขา

"แพรวพราว... ฉันรู้ว่าเธออาจจะยังไม่เชื่อใจฉัน... และฉันก็ไม่โทษเธอเลย" เมฆากล่าว ‌ดวงตาของเขามองตรงเข้าไปในดวงตาของแพรวพราว ราวกับจะสลักคำพูดของเขาไว้ในใจเธอ "แต่ขอให้เธอรู้ไว้... ว่าฉันรักเธอ... รักเธอมากจริงๆ... และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ... ไม่ว่าเขาคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม"

แพรวพราวสะอึกสะอื้น เธอไม่เคยเห็นเมฆาในมุมที่อ่อนแอเช่นนี้มาก่อน ‍ปกติแล้วเขาคือคนที่แข็งแกร่ง เด็ดเดี่ยว และไม่เคยยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ แต่ในตอนนี้... ชายที่เธอเคยคิดว่าเป็นศัตรู... กลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอ... ด้วยหัวใจที่แตกสลาย

"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี" ​แพรวพราวกล่าวเสียงเบา "คุณนที... เขา... เขาก็ดูเหมือนจะรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับคุณ... เกี่ยวกับอดีตของคุณ... และเขากำลังจะใช้มัน... ทำลายคุณ..."

"ความลับที่เขาจะใช้... มันคือความลับที่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุของเธอ... ​และมันเกี่ยวข้องกับคนที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุครั้งนั้น" เมฆากล่าว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉัน... ฉันเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องราวทั้งหมด... และฉันก็... กำลังพยายามปกป้องเธอ... จากความจริงที่โหดร้ายนั้น..."

แพรวพราวอึ้งไปอีกครั้ง ​ความจริงที่โหดร้าย... ความจริงที่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุของเธอ... และคนที่อยู่เบื้องหลัง... ทุกอย่างมันเริ่มเชื่อมโยงกันไปหมด

"คุณ... คุณหมายความว่า... คุณนที... เขากำลังจะเปิดเผย... ความจริงทั้งหมด... เกี่ยวกับ... คนที่อยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุของฉัน... ใช่ไหมคะ?" เธอถาม

เมฆาส่ายหน้าช้าๆ "เขา... เขาจะเปิดเผยเพียงบางส่วน... เพียงพอที่จะทำให้เธอ... เชื่อว่าฉันเป็นคนผิด... เชื่อว่าฉัน... เป็นคนหลอกใช้เธอมาตลอด..."

"แต่... แต่คุณก็เคยพูดแบบนั้นจริงๆ นี่คะ..." แพรวพราวนึกย้อนกลับไป น้ำตาเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง "คุณเคยบอกว่า... คุณหลอกใช้ฉัน... คุณเคยบอกว่า... คุณไม่เคยรักฉัน..."

"นั่น... นั่นเป็นเพราะฉัน... เจ็บปวด... ที่เห็นเธอ... ไม่จำฉันได้" เมฆากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ฉัน... ฉันอยากให้เธอเกลียดฉัน... เพื่อที่เธอจะได้ลืมเรื่องราวของเราไปเสีย... แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่... โดยที่เธอไม่ต้องแบกรับความเจ็บปวดนี้อีกต่อไป..."

แพรวพราวหลับตาลง เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่ได้ยิน ความรักที่เมฆามีให้เธอ... ความเจ็บปวดที่เขาต้องแบกรับ... และแผนการอันแยบยล แต่กลับเต็มไปด้วยความเสี่ยง... ของเขา

"ถ้าอย่างนั้น... คุณก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายฉัน... ใช่ไหมคะ?" แพรวพราวถาม

เมฆาส่ายหน้าแรงๆ "ไม่... ไม่เลยแพรวพราว... ฉันรักเธอ... รักเธอมากที่สุดในโลก... และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ... ไม่ว่าเขาคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม..."

เขากระชับมือที่กุมมือแพรวพราวไว้แน่น "ฉัน... ฉันกำลังวางแผนที่จะเปิดโปงคุณนที... แต่ฉันต้องการเวลา... และฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ..."

แพรวพราวใจหายวาบ "ความช่วยเหลือ... จากฉัน...?"

"ใช่... เธอคือคนที่ฉันรัก... และเธอคือคนที่ฉันต้องการปกป้อง... ฉันต้องการให้เธอเชื่อใจฉัน... แล้วเราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน..." เมฆากล่าว ดวงตาของเขามองแพรวพราวอย่างมีความหวัง

แพรวพราวมองเข้าไปในดวงตาของเมฆา เธอเห็นความจริงใจ... ความเจ็บปวด... และความรักที่เขามีให้เธอ... มันยากที่จะปฏิเสธ... ยากที่จะไม่เชื่อ...

"ฉัน... ฉันจะเชื่อใจคุณค่ะ" แพรวพราวกล่าวเสียงเบา แต่หนักแน่น "ฉันจะช่วยคุณ... เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน..."

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเมฆา เขาค่อยๆ ดึงแพรวพราวเข้ามากอดอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเธอยังคงเย็นเฉียบ แต่ในอ้อมกอดนี้... แพรวพราวกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว... ความอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอด...

"ขอบคุณนะแพรวพราว" เมฆากระซิบที่ข้างหูของเธอ "ขอบคุณที่เชื่อใจฉัน... ขอบคุณที่รักฉัน..."

แพรวพราวยิ้มตอบ เธอรู้สึกดีขึ้นมาก... แต่ในขณะเดียวกัน... เธอก็ยังคงมีความกังวล... เรื่องราวของ "ของขวัญชิ้นสุดท้าย" ของคุณนที... มันยังคงค้างคาอยู่ในใจของเธอ...

"แล้ว... ของขวัญชิ้นสุดท้ายของคุณนที... มันคืออะไรคะ?" แพรวพราวกระซิบถาม

เมฆาเงียบไปชั่วครู่ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นอีกครั้ง

"ฉัน... ฉันคิดว่า... ฉันพอจะเดาออกแล้ว..." เมฆากล่าวเสียงต่ำ "และมัน... มันน่ากลัวกว่าที่ฉันเคยคิดไว้มาก..."

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของแพรวพราวก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อผู้โทร... ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที

"ใครโทรมาเหรอแพรวพราว?" เมฆาถามด้วยความเป็นห่วง

แพรวพราวไม่ตอบ เธอเพียงแค่จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหวาดกลัว...

"มัน... มันคือคุณนที..." เธอพูดเสียงสั่น

เมฆากล่าวอย่างรวดเร็ว "เขาบอกอะไร?"

"เขา... เขาบอกว่า... เขาได้ส่ง... 'ของขวัญชิ้นสุดท้าย' มาให้คุณแล้ว... และของขวัญชิ้นนั้น... จะถูกส่งไปถึง... 'คนที่คุณรักที่สุด'... ภายใน... ไม่เกินหนึ่งชั่วโมงจากนี้..."

ดวงตาของเมฆาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาหันไปมองแพรวพราวด้วยความหวาดหวั่น

"แพรวพราว... เธอ... เธออยู่บ้านคนเดียวใช่ไหม?"

แพรวพราวพยักหน้า น้ำตาเริ่มไหลรินอีกครั้ง

"เขา... เขาจะทำอะไร...?"

เมฆาไม่ตอบ เขาเพียงแค่จับมือแพรวพราวไว้แน่น ดวงตาของเขาสะท้อนภาพความโกรธแค้นและความห่วงใยที่พุ่งพล่าน... และเขาก็รู้ได้ทันทีว่า... เวลาที่พวกเขามี... มันเหลือน้อยเต็มที...