ตอนที่ 30 — ตลอดไป... ในเสียงเพลงแห่งรัก

"คุณ... คุณเป็นใคร?" เสียงของแพรวพราวสั่นเครือ มือของเธอคว้าแขนของเมฆาไว้แน่น ราวกับต้องการพลังทั้งหมดจากเขา ชายในชุดสูทสีดำยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าพวกเขา ประตูห้องแต่งตัวที่เปิดอ้าออก เผยให้เห็นเงาของความมืดที่ทอดเข้ามา ‌ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

"ชื่อของฉัน... ไม่สำคัญ" ชายคนนั้นกล่าว เสียงของเขาดังสะท้อนอยู่ในห้องแคบๆ "แต่สิ่งที่สำคัญ... คือความจริง... ที่กำลังจะถูกเปิดเผย"

เมฆาขยับตัวมายืนบังแพรวพราว ดวงตาคมของเขาสาดประกายแห่งความโกรธแค้น ​"ถ้าคุณคิดจะทำอะไร... คิดให้ดี"

"ทำไม... จะไม่ทำล่ะ" ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ "ในเมื่อสิ่งที่ฉันต้องการ... กำลังจะอยู่ในกำมือแล้ว" เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของแพรวพราว ‍"ความลับของเธอ... ที่ฉันรอคอยมานาน... ความลับที่เธอคิดว่าไม่มีใครรู้..."

แพรวพราวตัวแข็งทื่อ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะหมดลมหายใจ ความกลัวที่เคยถูกกดทับไว้ บัดนี้กลับพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้

"เมฆา..." เธอพึมพำ "เขา... ‌รู้ได้ยังไง?"

เมฆากระชับมือที่จับแขนของแพรวพราวไว้แน่น "ไม่ต้องกลัว... ฉันจะปกป้องเธอ"

"ปกป้อง?" ชายคนนั้นหัวเราะอีกครั้ง "คุณกำลังจะปกป้องเธอได้ยังไง... ในเมื่อคุณเอง... ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับความลับนี้เหมือนกัน"

คำพูดของชายคนนั้นทำให้ทั้งแพรวพราวและเมฆาชะงักงัน แววตาของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่เข้าใจ

"คุณกำลังพูดถึงอะไร?" ‍เมฆาถาม เสียงของเขาเย็นชา

"ฉันกำลังพูดถึง... อดีตของคุณ... เมฆา" ชายคนนั้นกล่าว "อดีตที่ถูกฝังกลบ... อดีตที่ทำให้คุณ... กลายเป็นคนอย่างทุกวันนี้"

ก่อนที่เมฆาจะทันได้ตอบ ​ชายคนนั้นก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ และหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา เขายื่นมันให้กับแพรวพราว

"นี่... คือความจริง" ชายคนนั้นกล่าว "ความจริงที่เธอต้องรู้... ความจริงที่เมฆา... พยายามปิดบังเธอมาตลอด"

แพรวพราวรับซองเอกสารมาอย่างสั่นเทา ​เธอค่อยๆ เปิดมันออก หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก

ภายในซองเอกสารนั้น... มีรูปถ่ายเก่าๆ และเอกสารบางอย่าง... ภาพถ่ายที่แสดงให้เห็นเมฆาในวัยหนุ่ม... กับหญิงสาวคนหนึ่ง... หญิงสาวที่แพรวพราวจำไม่ได้... ​แต่ที่สำคัญกว่านั้น... คือเอกสารที่แนบมาด้วย... เอกสารที่ระบุชื่อของหญิงสาวคนนั้น... และ... ชื่อของพ่อของเด็ก...

"นี่มัน... อะไรกันคะ... เมฆา?" แพรวพราวถาม เสียงของเธอขาดห้วง

เมฆาหลับตาลง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แพรว... ฉัน..."

"ความลับของเธอ... มันก็คือ... ความลับของเขาเหมือนกัน" ชายคนนั้นกล่าว "เธอไม่ได้มีแค่ความลับ... เขาเองก็มีความลับที่ใหญ่กว่า... รอคอยให้เธอค้นพบ"

แพรวพราวเงยหน้ามองเมฆา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด "คุณ... คุณหลอกฉันเหรอคะ?"

"เปล่า!" เมฆากล่าวเสียงดัง "ฉันไม่ได้หลอกเธอ... แต่ฉัน... ฉันไม่ได้บอกเธอทุกอย่าง"

ชายในชุดสูทสีดำหัวเราะอีกครั้ง "ดูเหมือนว่า... ความลับที่แท้จริง... กำลังจะถูกเปิดเผยแล้ว"

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงเพลงบรรเลงขึ้นจากด้านนอกห้องแต่งตัวอย่างกะทันหัน เสียงเพลงที่คุ้นเคย... เพลง "แสงดาวที่ปลายฟ้า"

แพรวพราวหันไปมองอย่างงุนงง เมฆายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน "ฉันบอกเธอแล้ว... ว่าฉันจะกลับมา"

แล้วประตูห้องแต่งตัวก็เปิดออกอีกครั้ง แต่คราวนี้... ไม่ใช่ชายในชุดสูทสีดำ... หากแต่เป็นทีมงานของคอนเสิร์ต... พร้อมกับเครื่องดนตรี... และนักดนตรีที่เตรียมพร้อม

"คุณแพรวพราวครับ" หัวหน้าทีมงานกล่าว "ท่านผู้บริหาร... ต้องการให้คุณขึ้นไปร้องเพลงอีกครั้ง... เป็นเพลงพิเศษ... สำหรับค่ำคืนนี้"

เมฆากุมมือแพรวพราวไว้แน่น "ไปสิ... แพรว... ไปร้องเพลงของเรา"

แพรวพราวสับสน แต่ก็สัมผัสได้ถึงความมั่นคงในมือของเมฆา เธอตัดสินใจที่จะก้าวเดินไปข้างหน้า

เธอเดินออกไปขึ้นเวทีอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงปรบมืออันกึกก้อง แสงไฟสว่างวาบไปทั่วทั้งฮอลล์ เธอเห็นเมฆายืนมองเธออยู่จากหลังเวที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความหวัง

เธอหยิบไมโครโฟนขึ้นมา และเริ่มร้องเพลง "แสงดาวที่ปลายฟ้า" อีกครั้ง แต่คราวนี้... น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเข้มแข็งและความมั่นใจ

"ในคืนที่มืดมิด... มีเพียงดาวดวงน้อย... ส่องประกายนำทาง..."

เธอร้องเพลงไป พลางมองไปที่เมฆา และในขณะที่เธอร้องท่อนฮุก... เธอสังเกตเห็นชายในชุดสูทสีดำ... เขายืนนิ่งอยู่ตรงมุมมืดของเวที... แต่แววตาของเขา... เปลี่ยนไป... ความแค้น... เริ่มจางหายไป... เหลือเพียงความเข้าใจ...

เมื่อเพลงจบลง... เสียงปรบมือดังสนั่น... แพรวพราวยิ้มให้กับผู้ชม... และยิ้มให้กับเมฆา...

เมฆาเดินขึ้นมาบนเวที เขาคุกเข่าลงตรงหน้าแพรวพราว และยื่นแหวนเพชรเม็ดงามให้เธอ

"แพรว... ฉันอาจจะไม่ได้บอกเธอทุกอย่าง... แต่ฉันรักเธอ... ด้วยหัวใจทั้งหมดของฉัน" เมฆากล่าว "แต่งงานกับฉันนะ... แต่งงานกับฉัน... แล้วเราจะสร้างบทเพลงแห่งรักของเรา... ไปตลอดกาล"

แพรวพราวกลั้นน้ำตาแห่งความสุขไว้ไม่อยู่ เธอยิ้มทั้งน้ำตา "ค่ะ... เมฆา... ฉันจะแต่งงานกับคุณ"

เสียงกรี๊ดต้อนรับดังกระหึ่มไปทั่วทั้งฮอลล์

ในที่สุด... ความลับก็ถูกเปิดเผย... แต่ไม่ใช่ในแบบที่ใครคาดคิด... ความลับนั้น... ไม่ได้ทำลายพวกเขา... หากแต่กลับทำให้พวกเขาเข้าใจกันและกันมากขึ้น... ทำให้ความรักของพวกเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

แพรวพราวและเมฆาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข พวกเขาแต่งงานกัน จัดงานแต่งงานที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความรักและเสียงเพลง เมฆาเปิดเผยเรื่องราวในอดีตของเขาให้กับแพรวพราวฟังอย่างหมดเปลือก และแพรวพราวก็เช่นกัน

ชายในชุดสูทสีดำ... ได้รับการช่วยเหลือและให้โอกาส... เขาได้พบกับครอบครัวที่เขาตามหา... และความแค้นในใจก็ค่อยๆ จางหายไป

แพรวพราวกลับมาเป็นนักร้องที่ประสบความสำเร็จอีกครั้ง บทเพลงของเธอเต็มไปด้วยความสุข ความหวัง และเสียงเพลงแห่งรักที่ก้องกังวานไปทั่วทุกหัวใจ

และทุกค่ำคืน... เมื่อแพรวพราวนอนหลับอยู่ข้างกายเมฆา... เธอจะได้ยินเสียงเพลงที่เขาฮัมเบาๆ... เพลงที่เขาแต่งให้เธอ... เพลงที่จะดังก้องอยู่ในหัวใจของพวกเขา... ตลอดไป...