สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาบนท้องฟ้าที่มืดครึ้ม พร้อมกับข่าวร้ายที่กระหน่ำซัดเข้าใส่ชีวิตของพิมพ์ชนกจนแทบยืนไม่อยู่ มันไม่ใช่แค่ฟ้าผ่าธรรมดา แต่เป็นเหมือนหายนะที่พรั่งพรูเข้ามาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยมี ทุกความฝัน ทุกความหวัง ทุกความสุขที่เคยอบอุ่นหัวใจ บัดนี้กลับแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตาเดียว
เสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดหย่อนตั้งแต่เช้าตรู่ บ่งบอกถึงความผิดปกติที่กำลังจะเกิดขึ้น พิมพ์ชนกพยายามปัดป้องความกังวลที่เกาะกินใจ ยิ่งเสียงปลุกเร้าของเพื่อนสนิทดังขึ้นอีกครั้ง เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะหล่นทับลงมา
"พิมพ์! นี่มันเรื่องจริงหรือเปล่า! ฉันเพิ่งได้ยินข่าวมา..." เสียงของแก้วตาขาดห้วงไป แต่พิมพ์ชนกก็พอจะเดาได้ว่าเพื่อนกำลังพูดถึงเรื่องอะไร
"เรื่องอะไรแก..." เสียงของเธอสั่นพร่า
"เรื่องบริษัทพ่อแกไง! เขาบอกว่า... เขาบอกว่าบริษัทกำลังจะล้มละลาย! เป็นไปได้ยังไง! พ่อแกแข็งแรงขนาดนี้..."
คำว่า "ล้มละลาย" ดังก้องอยู่ในหูของพิมพ์ชนก ราวกับเสียงระฆังแห่งความวิบัติ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ร่างกายอ่อนเปลี้ยจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
"ไม่จริง... แกเข้าใจผิดแล้วแก้ว..." พิมพ์ชนกพยายามประคองเสียงตัวเองให้มั่นคง แต่กลับยิ่งฟังดูอ่อนแรง
"พิมพ์... ฉันเห็นข่าวแล้วจริงๆ... ในหน้าข่าวเศรษฐกิจเลยนะ... เขาว่ากันว่ามีเจ้าหนี้หลายรายกำลังจะฟ้องร้อง... แล้วก็... แล้วก็... ข่าวลือเรื่องพ่อแกมีปัญหาเรื่องการเงินมาสักพักแล้ว..."
ข่าวลือ? ปัญหาการเงิน? พิมพ์ชนกไม่เคยรับรู้เรื่องราวเหล่านี้มาก่อนเลย พ่อของเธอ ผู้ชายที่เธอรักและภาคภูมิใจเสมอมา ไม่เคยปริปากเล่าถึงปัญหาใดๆ ให้เธอได้รับรู้เลยสักนิดเดียว เขาเป็นเสาหลักที่แข็งแกร่ง เป็นผู้ให้ชีวิตที่สมบูรณ์แบบแก่เธอเสมอมา
"แก้ว... ฉันขอตัวก่อนนะ..." พิมพ์ชนกวางสายไปอย่างรวดเร็ว เธอต้องไปหาพ่อ ต้องรู้ความจริงด้วยตัวเอง
ร่างของพิมพ์ชนกทะยานออกจากคอนโดราวกับถูกปีกผีเสื้อพาไป เธอขับรถไปตามถนนที่คุ้นเคย มุ่งหน้าไปยังบ้านที่เธอจากมาเพื่อสร้างชีวิตของตัวเอง แต่บัดนี้กำลังจะกลายเป็นบ้านที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย
เมื่อมาถึงบ้าน พิมพ์ชนกก็พบว่าบรรยากาศภายในบ้านเต็มไปด้วยความอึมครึม พ่อของเธอนั่งหน้าเครียดอยู่กับคุณแม่ที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น พ่อของเธอเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ
"พิมพ์... มาแล้วเหรอ..." น้ำเสียงของพ่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
"พ่อคะ... เกิดอะไรขึ้นคะ... หนูได้ยินข่าว..." พิมพ์ชนกเดินเข้าไปหา พยายามกลั้นน้ำตา
พ่อของเธอถอนหายใจยาว ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟัง ความจริงที่เจ็บปวด ความจริงที่ทำให้เธอแทบขาดใจ
"พ่อ... พ่อถูกโกง... ถูกหุ้นส่วนที่ไว้ใจหักหลัง... เขาเอาเงินของบริษัทไปทั้งหมด... แล้วก็ทิ้งให้พ่อต้องรับผิดชอบหนี้สินทั้งหมด..." เสียงของพ่อสั่นเครือ
"แล้ว... แล้วเราจะทำยังไงคะพ่อ..." น้ำตาของพิมพ์ชนกไหลออกมาไม่ขาดสาย
"พ่อ... พ่อไม่รู้จะทำยังไงแล้วลูก... พ่อพยายามแล้ว... แต่... มันมากเกินไป..."
ธุรกิจของครอบครัวที่สร้างสมมาทั้งชีวิต กำลังจะล่มสลาย พ่อของเธอ ผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก กำลังจะพ่ายแพ้ให้กับอำนาจเงินและความหน้าไส้ของมนุษย์
"ไม่นะคะพ่อ! เราต้องหาทางสิคะ! พิมพ์จะช่วย! พิมพ์จะทำทุกอย่าง!" พิมพ์ชนกพยายามปลอบใจพ่อ แต่ใจเธอก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"พิมพ์... พ่อขอโทษนะลูก... พ่อทำให้ลูกต้องมาเจอเรื่องแบบนี้..." พ่อกุมมือของเธอแน่น
ทันใดนั้นเอง สายตาของพิมพ์ชนกก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งบนโต๊ะ เป็นรูปของเธอในวัยเด็กที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข กำลังเล่นอยู่กับพ่อและแม่ ภาพนั้นทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
"ไม่ค่ะพ่อ... พิมพ์ไม่โทษพ่อเลย... เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะคะ..."
แต่แล้ว ในขณะที่เธอกำลังประคองหัวใจอันบอบช้ำอยู่นั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของพ่อก็ดังขึ้น พ่อรับสาย แล้วสีหน้าก็ยิ่งซีดเผือดลงไปอีก
"อะไรนะครับ!... คุณ... คุณจะมายึดบ้านในวันนี้เลยเหรอครับ! ไม่มีทาง!..." เสียงพ่อขาดห้วงไป
"ใครคะพ่อ! มีอะไรอีก!" พิมพ์ชนกถามด้วยความตื่นตระหนก
"เป็น... เป็นเจ้าหนี้... เขาจะมายึดบ้านของเราในวันนี้... เขา... เขาไม่ยอมรออีกต่อไปแล้ว..."
บ้าน... บ้านหลังเดียวที่เธอเคยใช้ชีวิตอย่างมีความสุข... บัดนี้กำลังจะถูกยึดไป? พิมพ์ชนกทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอีกครั้ง ความรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เคยมีวันไหนที่ข่าวร้ายถาโถมเข้ามามากขนาดนี้
"ไม่... ไม่จริง... เราต้องทำอะไรสักอย่างสิคะพ่อ!"
"พ่อ... พ่อหมดหนทางแล้วลูก..." พ่อตอบด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดที่สุด
วินาทีนั้นเอง ดวงตาของพิมพ์ชนกพลันเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ ที่ยืนอยู่ตรงประตูบ้าน เป็นร่างสูงสง่า ใบหน้าคมเข้มที่เธอคุ้นเคยอย่างดี... ราเชน!
หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก ความเจ็บปวดจากข่าวร้ายยังไม่ทันจางหายไป ความรู้สึกสับสน ตกใจ และโกรธแค้นกลับประดังประโคมเข้ามาพร้อมกัน
"ราเชน!..." เสียงของพิมพ์ชนกหลุดออกมาแผ่วเบา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ
ราเชนยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาสีเข้มของเขากลับฉายแววบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง เขาค่อยๆ เดินเข้ามาในบ้าน ช้าๆ ราวกับจะยืดเวลาแห่งความอึดอัดนี้ให้นานที่สุด
"ผม... ได้ยินว่าคุณกำลังมีปัญหา..." เสียงของราเชนราบเรียบ แต่กลับมีพลังบางอย่างที่กดดันให้พิมพ์ชนกแทบหยุดหายใจ
เขาจะมาทำอะไรที่นี่? เขาจะมาเย้ยหยันความทุกข์ของเธอ หรือมาซ้ำเติม? หรือ... หรือเขากำลังจะเสนออะไรบางอย่างที่เธอไม่อยากจะคิดถึง?
ความคิดที่ว่าเขาอาจจะรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับธุรกิจของพ่อเธอ ผุดขึ้นมาในหัวของพิมพ์ชนก เธอสลัดความคิดนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว มันเป็นไปไม่ได้... ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ นอกจากพ่อกับแม่ของเธอ
แต่แล้ว สายตาของราเชนก็จับจ้องมาที่เธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และ... ความลับบางอย่างที่พิมพ์ชนกไม่เคยเห็นมาก่อน
"ผม... มาเสนอความช่วยเหลือ..." ราเชนพูดต่อ น้ำเสียงของเขาเย็นชา แต่กลับมีความหมายลึกซึ้งแฝงอยู่
ความช่วยเหลือ? จากเขา? ผู้ชายที่เคยทำลายชีวิตเธอ? พิมพ์ชนกมองหน้าเขาอย่างไม่ไว้ใจ แต่ท่ามกลางความสิ้นหวัง เธอก็อดไม่ได้ที่จะมีความหวังริบหรี่
แต่ความหวังนั้นกำลังจะถูกบดขยี้ด้วยเงื่อนไขที่ตามมา... เงื่อนไขที่เธอจะไม่มีวันลืม...
เจ้าพ่อคืนเดียวที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก