รุ่งเช้ามาเยือนพร้อมกับท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าพายุเมื่อคืนได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่สำหรับพิมพ์ชนก ความรู้สึกวุ่นวายในใจยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่จางหาย การค้างคืนที่นี่... ที่ห้องของราเชน ทำให้เธอสับสนและหวั่นไหวไปพร้อมๆ กัน การได้อยู่ใกล้ชิดกับเขา แม้จะเป็นเพียงชั่วข้ามคืน ก็เหมือนกับการเปิดประตูบานเก่าที่เธอพยายามปิดตายมานาน
เธอเห็นราเชนกำลังยืนพิงระเบียงห้อง มองออกไปนอกหน้าต่างในชุดลำลองที่ดูสบายๆ แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความสง่างาม เขาหันมามองเธอเมื่อรู้สึกถึงการปรากฏตัว ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูอ่อนโยนกว่าเมื่อคืน
“ฝนหยุดแล้ว” เขาเอ่ยขึ้น “คุณจะกลับเลยไหม?”
คำถามนั้นทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกโล่งใจนิดหน่อย แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่บอกว่าเธอไม่ควรจะรีบร้อนไป “คงจะกลับค่ะ” เธอตอบ “แต่... ฉันขอแวะไปที่ออฟฟิศก่อนได้ไหมคะ?”
“มีอะไรสำคัญ?”
“มีเอกสารบางอย่างที่ต้องตรวจเช็คค่ะ” เธอโกหก โดยที่ในใจยังคงคิดถึงเรื่องธุรกิจของพ่อ “แล้วก็... อยากจะกลับไปดูอะไรบางอย่างที่บ้านด้วย”
ราเชนพยักหน้ารับ “ผมจะให้คนขับรถไปส่ง”
“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอรีบปฏิเสธ “ฉันอยากจะขับรถไปเอง”
เขาจ้องมองเธอครู่หนึ่ง ราวกับจะอ่านความคิด “ถ้าอย่างนั้น... ขับรถดีๆ”
เมื่อมาถึงออฟฟิศ พิมพ์ชนกก็รีบตรงเข้าไปที่ห้องทำงานของเธอ เธอพยายามรวบรวมสติ เพื่อกลับไปสู่โหมดการทำงานปกติ แต่ภาพของราเชนเมื่อคืนยังคงลอยวนอยู่ในหัว
“คุณชนกคะ” เสียงของ ‘แอนนี่’ เลขาสาวคนสนิทดังขึ้น “คุณคะ... มีคนมาหาค่ะ”
“ใครคะ?”
“เขาบอกว่าชื่อ... คุณธีระค่ะ” แอนนี่ตอบด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเล็กน้อย “เขาบอกว่า... มาทวงหนี้ที่คุณพ่อคุณ... เป็นไปได้ไหมคะ?”
คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ชนกหน้าซีดเผือด ‘ธีระ’... ชื่อนี้เป็นเหมือนฝันร้ายที่เธอกลัวมาตลอด เขาคือคนที่พ่อของเธอไปกู้ยืมเงินมาอย่างลับๆ และเป็นคนที่คอยตามทวงถามอยู่เสมอ
“ให้เขาเข้ามาเลยค่ะ” เธอสั่งเสียงสั่น
ธีระเดินเข้ามาในห้องทำงานของพิมพ์ชนกด้วยท่าทางโอหัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดูถูก ดวงตาของเขาสำรวจไปทั่วห้องราวกับกำลังประเมินมูลค่าทุกสิ่งทุกอย่าง
“ไง คุณหนูพิมพ์ชนก” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยการเย้ยหยัน “พ่อเธอหายไปไหน? ไม่เห็นหน้าเลย”
“คุณธีระ... คุณต้องการอะไรคะ?” พิมพ์ชนกพยายามตั้งสติ “ฉันบอกแล้วไงคะว่า... ฉันจะพยายามหาเงินมาคืนให้”
“พยายาม?” ธีระหัวเราะเสียงดัง “มาพูดเล่นๆ แบบนี้เหรอ? หนี้มันงอกเงยขึ้นทุกวันนะรู้ไหม? ถ้าไม่จ่าย... ฉันก็ต้องคิดดอกเบี้ยพิเศษ”
“คุณจะเอาเท่าไหร่คะ?” เธอถามอย่างสิ้นหวัง
“ก็... ไม่มากเท่าไหร่หรอก” ธีระเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น “แค่... ออฟฟิศสวยๆ แห่งนี้... กับ... ตัวคุณไง”
คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ชนกตกใจจนตัวแข็งทื่อ “คุณพูดอะไรของคุณ! ฉันไม่ยอม!”
“ไม่ยอมก็ต้องยอม” ธีระยิ้มมุมปาก “ฉันมีเวลาไม่มากนะ... คิดให้ดี”
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ราเชนยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาและน่าเกรงขาม
“ออกไปจากที่นี่” เขาพูดเสียงเด็ดขาด
ธีระหันไปมองราเชนด้วยความประหลาดใจ “ใครวะ? เข้ามาทำเ***้ยอะไร?”
“ฉันบอกให้ออกไป” ราเชนย้ำคำเดิม เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ แสดงถึงความไม่พอใจที่เพิ่มสูงขึ้น
“แกเป็นใคร? มาสั่งฉันเหรอ?” ธีระเริ่มมีท่าทีไม่พอใจ
“ฉันคือคนที่กำลังจะทำลายแก” ราเชนเอ่ยขึ้น “และตอนนี้... แกกำลังจะเดือดร้อน”
ราเชนเดินเข้าไปหาธีระอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ธีระจะได้ทันตั้งตัว ราเชนก็คว้าแขนของธีระไว้แน่น “แกคิดว่าแกทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? คิดว่าจะข่มเหงใครก็ได้งั้นเหรอ?”
“ปล่อยฉันนะ!” ธีระพยายามสะบัดแขน แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากแรงของราเชนได้
“แกยุ่งกับธุรกิจของครอบครัวพิมพ์ชนก” ราเชนกล่าวเสียงเย็น “และแก... ก็เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ทำให้มันล้มเหลว”
พิมพ์ชนกยืนมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง ราเชนรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? เขากำลังจะทำอะไร?
“แกพูดอะไรของแก?” ธีระเริ่มมีสีหน้าตื่นตระหนก
“ฉันรู้ทุกอย่าง” ราเชนบอก “ฉันรู้ว่าแกเป็นคนของใคร... และฉันรู้ว่าแกมีหน้าที่อะไร”
“ไม่จริง! แกโกหก!” ธีระพยายามปฏิเสธ
“จริงหรือไม่จริง... เดี๋ยวแกก็ได้รู้” ราเชนบีบแขนของธีระแรงขึ้น “ตอนนี้... แกมีสองทางเลือก... หนึ่ง... บอกฉันทุกอย่าง... สอง... ฉันจะทำให้แกเสียใจไปตลอดชีวิต”
ธีระหน้าซีดเผือด เขาจ้องมองราเชนด้วยความหวาดกลัว “แก... แกจะทำอะไร?”
“ฉันจะทำลายแก” ราเชนตอบเสียงหนักแน่น “และเมื่อแกถูกทำลาย... ฉันจะเปิดโปงทุกอย่างที่แกทำ... และคนที่อยู่เบื้องหลังแก”
ธีระเงียบไปครู่หนึ่ง เขาหันไปมองพิมพ์ชนกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บแค้น “แก... แกมันก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ!”
“แล้วแก... ก็เป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่ง” ราเชนสวนกลับ “ที่กำลังจะถูกทิ้ง”
ทันใดนั้น ราเชนก็ผลักธีระออกไปอย่างแรง ธีระเซถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงาน ทำให้เอกสารบางส่วนร่วงหล่นลงพื้น
“ครั้งสุดท้ายที่ฉันเตือนแก” ราเชนบอก “ออกไปจากที่นี่... ซะ”
ธีระรีบเก็บของที่ตกพื้นอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเดินออกจากห้องไปอย่างไม่หันหลังกลับ
เมื่อธีระไปแล้ว พิมพ์ชนกก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอหันไปมองราเชน ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แต่แววตาของเขามีความมุ่งมั่นบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรคะ?” เธอถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
“ผมบอกแล้วไง... ผมกำลังหาคำตอบ” ราเชนเดินเข้ามาหาเธอ “และดูเหมือนว่า... คำตอบที่ผมกำลังตามหา... จะอยู่ใกล้กว่าที่คิด”
เขาเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของเธอไว้เบาๆ “คุณชนก... ผมจะช่วยคุณ”
คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกถึงความหวังบางอย่าง แต่ก็ยังคงมีความกังวลใจอยู่เช่นกัน ราเชนกำลังจะทำอะไร? แผนการของเขาคืออะไร? และเขาจะสามารถช่วยเธอได้จริงหรือ?
“ทำไมคุณถึงทำเพื่อฉันคะ?” เธอถามอย่างไม่เข้าใจ
“เพราะ... คุณคือคนที่ผมไม่ต้องการให้ต้องเจ็บปวด” ราเชนตอบ ดวงตาของเขาสบประสานกับเธออย่างลึกซึ้ง “และผม... จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณอีก”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพิมพ์ชนกเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกที่เธอเคยมีต่อเขา... เริ่มจะกลับมาอีกครั้ง... แต่เธอยังคงหวาดระแวง... ราเชนคนนี้... เป็นมิตรหรือศัตรู? เขาต้องการอะไรกันแน่?
เจ้าพ่อคืนเดียวที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก