ตอนที่ 14 — ความจริงที่ซ่อนเร้น

"คุณกำลังเล่นกับไฟ ราเชน" เสียงกระซิบอันเย็นเยียบดังขึ้นจากปลายสาย ราเชนขมวดคิ้วแน่น เขาไม่คุ้นเคยกับน้ำเสียงเช่นนี้ และไม่เคยคิดว่าจะมีใครกล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ "คุณเป็นใคร?" ราเชนถาม เสียงเข้มเต็มไปด้วยความระแวง "คนที่รู้ความลับของคุณ...และความลับของพิมพ์ชนก" ‌ปลายสายตอบ เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ราเชนรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แล่นไปทั่วร่าง

แต่ราเชนเป็นนักธุรกิจ เขาต้องควบคุมอารมณ์ เขาไม่สามารถปล่อยให้ความกลัวเข้ามาครอบงำได้ เขายังคงยืนอยู่บนพื้นฐานของความจริงที่เขามี และเขายังคงต้องปกป้องพิมพ์ชนก

พิมพ์ชนกเดินเข้ามาในห้องทำงานของราเชนด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความหวังและความกังวล หลังจากเหตุการณ์ในงานเลี้ยง เธอรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวราเชน ​เขาดูอ่อนโยนลง ดูใส่ใจเธอมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ท่าทีนั้น ราวกับว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากเธอ

"คุณราเชนคะ" เธอเรียกเสียงเบา ราเชนหันมา ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าปกติ "มีอะไรเหรอพิมพ์ชนก?" "ฉัน...ฉันแค่อยากจะถามว่าคุณโอเคไหมคะ ‍หลังจากงานเลี้ยงเมื่อคืน" เธอเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

ราเชนพยักหน้า เขากำลังสืบค้นเรื่องราวของพัชรอย่างหนัก เขาได้ข้อมูลบางอย่างที่น่าสงสัยมากเกี่ยวกับความเชื่อมโยงของพัชรกับอดีตของเขา และเขาเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย เขาไม่รู้ว่าใครคือศัตรูที่แท้จริง และใครที่เขาสามารถไว้ใจได้

"ผมโอเค ไม่ต้องห่วง" ‌ราเชนพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนๆ พิมพ์ชนกมองเขาอย่างพิจารณา เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง "คุณราเชนคะ ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ บอกฉันได้นะคะ"

ราเชนลังเล เขาอยากจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง แต่เขากลัวว่าเธอจะตกอยู่ในอันตราย ‍เขาไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายเช่นนี้ "มันเป็นเรื่องงานน่ะพิมพ์ชนก ไม่ต้องห่วงนะ"

ในขณะที่พวกเขากำลังสนทนากัน เสียงโทรศัพท์ของราเชนก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอ เห็นชื่อของเลขาฯ ของเขา "ขอโทษนะพิมพ์ชนก ​ผมต้องรับสาย"

พิมพ์ชนกพยักหน้า เธอรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่เขาไม่ยอมเปิดใจกับเธอ แต่เธอก็เข้าใจว่าเขาคงมีเหตุผลของเขา เธอเดินออกจากห้องทำงานไป ปล่อยให้ราเชนคุยโทรศัพท์

"ว่ามา" ราเชนกล่าวอย่างรวดเร็ว "คุณราเชนครับ ข้อมูลที่ผมได้มาน่าจะเป็นประโยชน์มากครับ พัชรมีแผนที่จะ... ​กำจัดคู่แข่งที่ขวางทางเขาอยู่หลายราย และดูเหมือนว่าเป้าหมายต่อไปของเขาอาจจะเป็นคุณ" เลขาฯ หนุ่มรายงานเสียงเครียด

ราเชนกำหมัดแน่น "กำจัด?" "ครับคุณราเชน วิธีการของเขาอาจจะรุนแรง และอาจจะเกี่ยวข้องกับการใส่ร้ายป้ายสี หรือแม้กระทั่ง... ​ทำให้คุณหายไปจากวงการ"

ขณะเดียวกัน พิมพ์ชนกที่กำลังเดินผ่านหน้าห้องทำงานของราเชน เธอได้ยินเสียงของราเชนและเลขาฯ ของเขาดังออกมาจากห้องทำงาน เธอชะงักเท้า เธอไม่ได้ตั้งใจจะฟัง แต่คำพูดบางคำก็ดังลอดออกมาจนเธออดไม่ได้ที่จะได้ยิน

"...ต้องทำให้พิมพ์ชนกเชื่อใจผมให้ได้มากที่สุด" ราเชนพูดเสียงทุ้ม "แต่คุณราเชนครับ การจะทำลายพัชร คุณอาจจะต้องใช้เธอเป็นเครื่องมือ..." เลขาฯ ของราเชนตอบ

พิมพ์ชนกยืนนิ่งราวกับถูกสาป คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในหูของเธอ ราวกับมีมีดกรีดแทงหัวใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ต้องทำให้พิมพ์ชนกเชื่อใจผมให้ได้มากที่สุด...ใช้เธอเป็นเครื่องมือ..."

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ภาพของราเชนในคืนนั้น คืนที่เขาจากไปโดยไม่บอกลา คืนที่เธอรอคอยเขาอย่างโง่เขลา คืนที่เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอถูกบดขยี้

"เขาหลอกฉันอีกแล้ว..." พิมพ์ชนกพึมพำ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังซ้ำสองครั้ง

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมราเชนถึงต้องทำแบบนี้ ทำไมเขาถึงต้องใช้เธอเป็นเครื่องมือ ราเชนที่เธอเคยรู้จัก เขาไม่ใช่คนแบบนี้ เขาเคยรักเธอมากไม่ใช่หรือ? หรือทั้งหมดที่ผ่านมาเป็นเพียงการแสดง?

พิมพ์ชนกเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง เธอไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้าง

เธอมาหยุดอยู่ที่สวนหย่อมหลังบริษัท เธอนั่งลงบนม้านั่ง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เธอรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน ความหวังทั้งหมดที่เธอเคยมีให้กับราเชน มันพังทลายลงมาเหมือนกับตึกระฟ้า

"ทำไม... ทำไมต้องทำแบบนี้กับฉัน" เธอพูดเสียงสะอื้น

เธอไม่รู้ว่าราเชนกำลังวางแผนอะไรอยู่ แต่เธอรู้เพียงว่าเขาไม่ได้รักเธอ เขาแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือเพื่อเอาชนะพัชร เพื่อบรรลุเป้าหมายบางอย่างของเขา

ในขณะที่พิมพ์ชนกกำลังจมอยู่ในความเจ็บปวด ราเชนก็เดินออกมาจากห้องทำงาน เขาเห็นพิมพ์ชนกนั่งร้องไห้อยู่ที่สวนหย่อม หัวใจของเขาบีบรัด เขาอยากจะเข้าไปปลอบเธอ อยากจะอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง แต่เขาก็รู้ว่าเธอคงไม่เข้าใจ

"พิมพ์ชนก..." ราเชนเรียกเสียงแผ่วเบา พิมพ์ชนกสะดุ้ง เธอรีบปาดน้ำตาแล้วหันไปมองราเชน เธอพยายามควบคุมสีหน้า แต่ความเจ็บปวดมันฉายชัดอยู่บนใบหน้าของเธอ

"คุณ... คุณได้ยินหมดแล้วใช่ไหม?" ราเชนถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ พิมพ์ชนกพยักหน้าอย่างช้าๆ เธอไม่อาจปฏิเสธได้ "ค่ะ ฉันได้ยินทุกอย่าง"

"พิมพ์ชนก ผม..." ราเชนพยายามจะอธิบาย แต่คำพูดของเขาก็ติดอยู่ที่ลำคอ "ไม่ต้องอธิบายค่ะ" พิมพ์ชนกขัดขึ้น น้ำเสียงของเธอเย็นชา "ฉันเข้าใจแล้ว"

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ..." ราเชนพยายามแก้ตัว "แต่คุณก็ทำ! คุณกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือ!" พิมพ์ชนกตะโกนเสียงดัง น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณเคยรักฉันบ้างไหมราเชน? หรือทั้งหมดเป็นแค่การแสดง?"

ราเชนยืนนิ่ง เขาไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไร ความจริงมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ในตอนนี้ "ผม... ผมแค่ต้องการปกป้องคุณ" ราเชนกล่าวในที่สุด

"ปกป้องฉัน?" พิมพ์ชนกหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณกำลังทำร้ายฉัน ราเชน! คุณกำลังทำร้ายหัวใจฉัน!" เธอไม่สามารถอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตาย เธอต้องหนีไปให้ไกลจากผู้ชายคนนี้

"ฉัน... ฉันไปแล้วค่ะ" พิมพ์ชนกพูดเสียงสั่นเครือ เธอหันหลังให้ราเชน และเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ราเชนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองตามร่างของเธอที่ค่อยๆ เลือนหายไป

ราเชนกำหมัดแน่น เขาไม่รู้ว่าเขาทำอะไรผิดพลาดไป เขาแค่ต้องการปกป้องเธอ แต่สุดท้าย เขากลับทำร้ายเธอเสียเอง

"พิมพ์ชนก..." ราเชนพึมพำชื่อนั้นอย่างสิ้นหวัง เขาไม่รู้ว่าเขาจะตามเธอไปได้หรือไม่ และเขาไม่รู้ว่าเขาจะตามหาเธอเจอหรือไม่

แต่แล้ว แสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งก็สาดส่องเข้ามา ราเชนหันไปมอง เห็นรถยนต์คันหรูคันหนึ่งกำลังจอดอยู่ข้างทาง และมีใครบางคนกำลังเดินออกมาจากรถ...