"คุณมาทำไมที่นี่?" เสียงของพิมพ์ชนกแหบพร่าเต็มไปด้วยความตัดพ้อ ราเชนยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเสียใจที่ยากจะบรรยาย "ผม...ผมมาหาคุณ" ราเชนตอบเสียงเบา "เพื่ออะไร? เพื่อจะบอกว่าคุณหลอกใช้ฉันอีกครั้ง?" พิมพ์ชนกถาม น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน
ราเชนก้าวเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ "พิมพ์ชนก ฟังผมนะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ" "โกหก!" พิมพ์ชนกตะโกนเสียงดัง "ฉันได้ยินทุกอย่าง! คุณบอกว่าจะทำให้ฉันเชื่อใจคุณให้ได้มากที่สุด เพื่อใช้ฉันเป็นเครื่องมือ!"
"นั่นไม่ใช่ความจริงทั้งหมด" ราเชนพยายามจะอธิบาย "ผมรู้ว่ามันฟังดูแย่ แต่มันมีเหตุผลของมัน" "เหตุผล?" พิมพ์ชนกหัวเราะทั้งน้ำตา "เหตุผลของคุณคือการทำร้ายฉันใช่ไหม?"
หัวใจของราเชนบีบรัด เขารู้ว่าคำอธิบายใดๆ ในตอนนี้ก็คงไม่สามารถเยียวยาบาดแผลที่เขาก่อขึ้นได้ เขายอมรับผิด "ผมขอโทษ พิมพ์ชนก ผมขอโทษจริงๆ"
"ขอโทษ?" พิมพ์ชนกส่ายหน้า "คำขอโทษของคุณมันจะทำให้ความเจ็บปวดของฉันหายไปได้อย่างไร? ราเชน...คุณทำลายฉันไปแล้ว" เธอหันหลังให้เขาอีกครั้ง เธอไม่อยากจะมองหน้าเขาอีกต่อไป เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะขาดสะบั้นลงในใจของเธอ
"ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง" ราเชนพูดเสียงหนักแน่น "ผมกำลังสืบหาความจริงเกี่ยวกับพัชร และเขาเป็นอันตรายต่อคุณ" "แล้วการที่คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือ มันไม่เป็นอันตรายต่อฉันหรือไง?" พิมพ์ชนกถามเสียงสั่น
"ผมจำเป็นต้องทำแบบนั้น เพื่อให้คุณปลอดภัย" ราเชนกล่าว "ผมไม่สามารถปล่อยให้คุณตกอยู่ในอันตรายได้" "แต่คุณกำลังทำร้ายฉัน! คุณกำลังบดขยี้หัวใจฉัน!" พิมพ์ชนกร่ำไห้ "คุณไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของฉันเลยใช่ไหม?"
"ผมคิดเสมอ" ราเชนกล่าวเสียงเข้ม "ทุกสิ่งที่ผมทำ ผมทำเพื่อคุณ" "เพื่อฉัน?" พิมพ์ชนกหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา "ถ้าคุณรักฉันจริง คุณจะไม่ทำแบบนี้! คุณจะไม่ใช้ฉันเป็นแค่หมากในเกมของคุณ!"
คำว่า "รัก" ทำให้ราเชนชะงัก เขาไม่เคยพูดคำนั้นออกมาตรงๆ กับเธอ แต่ในใจของเขามันคือความจริง "ผม... ผมไม่รู้จะพูดยังไง" ราเชนกล่าว "แต่ผมรู้ว่าผมไม่สามารถเสียคุณไปได้"
"แต่คุณกำลังจะเสียฉันไปแล้ว" พิมพ์ชนกพูดเสียงแผ่วเบา "เพราะคุณไม่เคยเห็นค่าความรู้สึกของฉันเลย" เธอรู้สึกว่าเธอไม่สามารถทนอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป ความเจ็บปวดมันท่วมท้นจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอต้องหนีไป
"ฉันไปแล้วนะราเชน" พิมพ์ชนกกล่าว เธอค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปอย่างช้าๆ "พิมพ์ชนก อย่าไป!" ราเชนเอื้อมมือออกไปหากเธอ แต่เขาหยุดชะงัก เขารู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะรั้งเธอไว้
"ขอโทษนะ ราเชน" พิมพ์ชนกพูดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังและวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ราเชนยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความมืดมิด
ราเชนยืนนิ่ง เขามองตามร่างของพิมพ์ชนกที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด หัวใจของเขาปวดร้าว เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไป เขาได้ทำร้ายคนที่เขารักมากที่สุด เพียงเพราะความพยายามที่จะปกป้องเธอ
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากเลขาฯ ของเขา "คุณราเชนครับ พัชรได้เริ่มแผนการขั้นต่อไปแล้วครับ เขาเตรียมจะปล่อยข่าวลือที่จะทำลายชื่อเสียงของคุณอย่างหนัก และเขาจะใช้พิมพ์ชนกเป็นส่วนหนึ่งของแผนการนั้น..."
ราเชนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถแก้ไขทุกอย่างได้หรือไม่ เขาได้ทำร้ายพิมพ์ชนกไปแล้ว และตอนนี้เขากำลังจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่อันตรายที่สุด
แต่แล้ว เขาก็นึกถึงคำพูดของพิมพ์ชนก "ถ้าคุณรักฉันจริง คุณจะไม่ทำแบบนี้!" ราเชนตัดสินใจแล้ว เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพิมพ์ชนกอีกต่อไป แม้ว่านั่นจะหมายถึงการที่เขาจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวดที่สุดก็ตาม
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว "ผมจะกลับไปหาเธอ"
ราเชนหันหลังกลับ เขาไม่รอช้า เขาต้องตามหาพิมพ์ชนกให้เจอ เขาต้องอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง แม้ว่ามันจะสายเกินไปก็ตาม
ในขณะที่ราเชนกำลังจะก้าวออกไป ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย...
"ราเชน..." เสียงนั้นดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ราเชนหันกลับไปมอง เขาเห็นร่างของพิมพ์ชนกยืนอยู่ตรงนั้น น้ำตาของเธอไหลรินไม่หยุด เธอมีบางสิ่งบางอย่างอยู่ในมือ...
"ฉัน...ฉันให้อภัยคุณไม่ได้" พิมพ์ชนกพูดเสียงสั่นเครือ
ราเชนยืนนิ่ง หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกบีบ มันคือจุดจบของทุกสิ่งอย่างนั้นหรือ? "พิมพ์ชนก..." ราเชนเรียกชื่อเธออย่างสิ้นหวัง
แต่แล้ว พิมพ์ชนกก็ยื่นมือที่ถือบางสิ่งบางอย่างมาให้ราเชน "นี่...นี่คือสิ่งที่คุณต้องการใช่ไหม?" พิมพ์ชนกพูด น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม
ราเชนจ้องมองสิ่งที่พิมพ์ชนกถืออยู่ หัวใจของเขากระตุกวูบ เขาไม่เคยคาดคิดว่าเธอจะทำแบบนี้...
เจ้าพ่อคืนเดียวที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก