แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ริมทะเลสาบ สาดแสงสีทองอร่ามลงบนพื้นห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา กลีบกุหลาบสีขาวที่ถูกโปรยปรายอยู่ทั่วบริเวณ บ่งบอกถึงบรรยากาศแห่งความสุขและความสมหวัง
พิมพ์ชนกในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นอย่างสง่างาม ประดับด้วยมงกุฎเพชรระยิบระยับ ใบหน้าของเธอเปล่งประกายด้วยความสุขที่แท้จริง ดวงตาคู่สวยทอประกายแห่งความรักที่เธอมีให้กับใครบางคน
“สวยมากเลยค่ะคุณพิมพ์ชนก” ธัญญ่ากล่าวชม พร้อมกับช่วยจัดชุดเจ้าสาวให้เธอ
พิมพ์ชนกยิ้มรับ “ขอบคุณนะธัญญ่า”
เธอหันกลับไปมองที่โต๊ะตัวหนึ่ง ที่มีรูปถ่ายของเธอ ราเชน และน้องมายด์ วางอยู่ รูปนั้นถ่ายเมื่อครั้งที่พวกเขากำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน รอยยิ้มของน้องมายด์ที่แทรกอยู่ตรงกลาง ทำให้หัวใจของพิมพ์ชนกอบอุ่นขึ้น
“พร้อมแล้วค่ะ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้พิมพ์ชนกหันไปมอง
ราเชนในชุดทักซิโดสีดำสนิท ยืนสง่าอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคาย ดวงตาคมกริบฉายแววแห่งความรักและความภาคภูมิใจที่มองมาที่เธอ
“ผม...สวยไหมคะ” พิมพ์ชนกถามอย่างเขินอาย
“สวยที่สุดในโลกเลยครับ” ราเชนตอบ พร้อมกับเดินเข้ามาหาเธอ “ผมไม่เคยคิดเลยว่า...วันหนึ่ง ผมจะได้มายืนอยู่ตรงนี้ กับคุณ”
เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอเบาๆ สัมผัสที่ส่งผ่านกัน ทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นแรง
“ฉันก็เหมือนกันค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉันคิดว่า...ฉันจะไม่ได้เจอความสุขแบบนี้อีกแล้ว”
“แต่คุณเจอแล้วนะ” ราเชนกระชับมือเธอแน่น “เราเจอแล้ว...เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”
เขาจุมพิตลงบนหลังมือของเธออย่างอ่อนโยน
“แล้วน้องมายด์ล่ะคะ” พิมพ์ชนกถาม
“น้องมายด์รอเราอยู่ที่โบสถ์แล้ว” ราเชนตอบ “เธอเป็นคนถือแหวนให้เรานะ”
พิมพ์ชนกยิ้มกว้าง ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความสุข เธอดีใจที่น้องมายด์ได้เห็นภาพวันนี้ วันที่ครอบครัวของเธอสมบูรณ์เสียที
พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและศักดิ์สิทธิ์ ณ โบสถ์เล็กๆ ริมทะเลสาบ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาต้องพื้นโบสถ์ สร้างบรรยากาศที่งดงาม
บาทหลวงยืนอยู่ด้านหน้าแท่นพิธี ท่ามกลางแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนใกล้ชิดของทั้งสองครอบครัว
“ราเชน...คุณจะรับพิมพ์ชนกเป็นภรรยาของคุณหรือไม่” บาทหลวงถาม
“ผมจะรับครับ” ราเชนตอบเสียงหนักแน่น ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่พิมพ์ชนก
“พิมพ์ชนก...คุณจะรับราเชนเป็นสามีของคุณหรือไม่” บาทหลวงหันมาถามพิมพ์ชนก
“ฉันจะรับค่ะ” พิมพ์ชนกตอบเสียงสั่นเครือ
เมื่อแหวนถูกสวมเข้าที่นิ้วของกันและกัน ราเชนก็ก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากของพิมพ์ชนกอย่างอ่อนหวาน เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วโบสถ์
น้องมายด์ที่ยืนอยู่ข้างๆ พวกเขายิ้มอย่างมีความสุข เธอกำแหวนแต่งงานไว้ในมือเล็กๆ อย่างดี ราวกับจะเก็บรักษาไว้เป็นสิ่งล้ำค่า
“ฉันดีใจจังเลยค่ะที่พี่ราเชนกับพี่พิมพ์ชนกแต่งงานกัน” น้องมายด์พูดกับบอดี้การ์ดที่ยืนคุมเชิงอยู่
“พี่ก็ดีใจเหมือนกันนะน้องมายด์” บอดี้การ์ดตอบ “ต่อไปนี้...น้องมายด์จะมีครอบครัวที่อบอุ่นแล้วนะ”
หลังจากพิธีแต่งงานเสร็จสิ้น พวกเขาก็เดินทางไปยังงานเลี้ยงฉลองที่จัดขึ้นอย่างหรูหรา ณ ห้องบอลรูมของโรงแรมริมทะเลสาบ
บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงเพลง และความสุข
“ยินดีด้วยนะราเชน” ‘คุณวิรัช’ นักธุรกิจคู่แข่งคนหนึ่ง กล่าวแสดงความยินดี “ฉันไม่คิดเลยว่า...นายจะสามารถเอาชนะอุปสรรคทุกอย่างมาได้”
ราเชนยิ้มรับ “ขอบคุณครับคุณวิรัช” เขาตอบ “ผมทำทุกอย่าง...เพื่อคนที่ผมรัก”
“แล้วเรื่องที่ผ่านมาล่ะ” คุณวิรัชถาม “เรื่องที่ทนายสมชายเคยทำ...มันจบลงแล้วใช่ไหม”
“แน่นอนครับ” ราเชนตอบ “ทุกอย่าง...ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว”
เรื่องราวของทนายสมชายที่เคยพยายามจะทำลายชีวิตของพวกเขา ก็ได้จบลงอย่างสมบูรณ์แบบ หลังจากที่ราเชนสามารถรวบรวมหลักฐานทั้งหมด และเปิดโปงแผนการร้ายของเขาได้สำเร็จ ทนายสมชายถูกจับกุมในข้อหาฉ้อโกงและพยายามฆ่า
พิมพ์ชนกมองไปที่ราเชน เธอเห็นความสุขและความสงบในแววตาของเขา เธอรู้ว่าเขาได้ผ่านพ้นอุปสรรคที่ยากลำบากมาได้ และตอนนี้...พวกเขาก็มีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ
“คุณมีความสุขไหมคะ” พิมพ์ชนกถาม
“มีความสุขที่สุดในโลกเลยครับ” ราเชนตอบ “เพราะมีคุณอยู่ข้างๆ”
เขาโอบเอวของพิมพ์ชนกเข้ามาใกล้ “ผมขอสัญญา...ว่าจะรักและดูแลคุณ...ตลอดไป”
“ฉันก็เหมือนกันค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉันจะรักและดูแลคุณ...ตลอดไป”
น้องมายด์วิ่งเข้ามาหาพวกเขา “พ่อขา แม่ขา! หนูอยากให้พ่อกับแม่เต้นรำด้วยกันค่ะ!”
ราเชนและพิมพ์ชนกมองหน้ากัน แล้วก็ยิ้มออกมา พวกเขาทั้งคู่โอบกอดน้องมายด์ไว้ในอ้อมแขน
“แน่นอนจ้ะลูก” ราเชนกล่าว “เราจะเต้นรำด้วยกัน...ตลอดไป”
เสียงเพลงรักบรรเลงขึ้น ราเชนและพิมพ์ชนกจูงมือน้องมายด์เดินเข้าไปกลางฟลอร์เต้นรำ แสงไฟส่องสว่างกระทบใบหน้าของทั้งสามคน ทำให้เห็นรอยยิ้มแห่งความสุขที่เต็มเปี่ยม
พวกเขาคือครอบครัวที่สมบูรณ์ ครอบครัวที่ผ่านพ้นอุปสรรคและเรื่องราวมากมาย เพื่อมาพบเจอความสุขที่แท้จริง
แต่ขณะที่พวกเขากำลังมีความสุขอยู่นั้นเอง...จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของราเชนก็ดังขึ้น เป็นเสียงเรียกเข้าที่เขาไม่คุ้นเคย และดูเหมือนจะมาจากบุคคลสำคัญ
ราเชนหยิบมือถือขึ้นมาดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที เขาเห็นชื่อของผู้ที่โทรเข้ามา...เป็นชื่อที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินอีกเลย
“ใครโทรมาคะ” พิมพ์ชนกถามอย่างสงสัย
ราเชนเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาเริ่มเคร่งเครียด “ผม...ผมต้องขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อนนะพิมพ์” เขาพูดเสียงเบา “อาจจะมีเรื่อง...ที่ผมต้องรีบจัดการ”
พิมพ์ชนกมองไปที่ราเชนด้วยความกังวล เธอเห็นความไม่สบายใจฉายชัดในแววตาของเขา
“มีอะไรรึเปล่าคะ” เธอถาม
ราเชนส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ” เขาตอบ “เดี๋ยวผมจะรีบกลับมา”
เขาเดินห่างออกไปจากงานเลี้ยง เพื่อไปรับโทรศัพท์ แต่เมื่อเขาได้ยินสิ่งที่ปลายสายพูด ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงไปอีก ราวกับจะเห็นภาพอดีตอันเลวร้ายที่ย้อนกลับมา
“เป็นไปไม่ได้...” เขาพึมพำเสียงแผ่ว “เขา...จะมาที่นี่ได้ยังไง!”
พิมพ์ชนกมองตามราเชนไปด้วยความสงสัย เธอไม่รู้เลยว่า...เสียงโทรศัพท์ปริศนานั้น กำลังจะนำพาหายนะครั้งใหม่มาสู่ชีวิตของเธอและครอบครัวที่เพิ่งจะสมบูรณ์ไปนี้...
เจ้าพ่อคืนเดียวที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก