"คุณ… ไม่เคยรักฉันเลยใช่ไหมธาม?" คำถามนี้หลุดออกจากปากของนลินอย่างแผ่วเบา แต่ก้องกังวานไปทั่วทั้งห้อง
คืนนั้น… เป็นคืนที่ยาวนานเหลือเกินสำหรับนลิน หลังจากที่ธามเดินออกไปพร้อมกับพลอยไพลิน เธอก็กลับขึ้นมาที่ห้องนอนเพียงลำพัง ความรู้สึกมากมายประดังประเดเข้ามา ทั้งความสับสน ความเสียใจ และความโกรธที่ยากจะระงับ
เธอเดินไปที่ระเบียงของห้องนอน มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของธามที่กำลังยืนพูดคุยอยู่กับพลอยไพลินที่ลานจอดรถ ยังคงติดตาเธออยู่ไม่จาง แสงไฟนีออนสีขาวสาดส่องลงมาบนใบหน้าของทั้งคู่ ทำให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของพลอยไพลิน และสีหน้าเรียบเฉยของธาม ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขามีเพียงแค่สองคนนี้เท่านั้น
ท้องของเธอกระตุกเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนถึงชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ภายใน นลินยกมือขึ้นลูบท้องอย่างอ่อนโยน หัวใจของเธอเจ็บปวดเมื่อนึกถึงอนาคตที่กำลังจะมาถึง เธอท้องกับผู้ชายที่ไม่เคยรักเธอเลย… และผู้ชายคนนั้น… ก็มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่เขารัก
เธอเดินกลับเข้ามาในห้องนอน หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พยายามจะหาข้อมูลเกี่ยวกับพลอยไพลิน แต่ก็ไม่พบอะไรเลย ราวกับว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเพียงเงาที่ปรากฏตัวขึ้นมาเพื่อทำลายชีวิตเธอ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้ง นลินมองที่หน้าจอ… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย
"ฮัลโหลค่ะ" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิง แต่เป็นเสียงที่ฟังดูเหนื่อยล้าและเศร้าสร้อย "คุณ… คือคุณนลินใช่ไหมคะ"
"ค่ะ… ฉันเองค่ะ"
"ฉัน… ฉันชื่อเมษาค่ะ… ฉันเป็นคนรู้จักของคุณธาม… พอดีฉันได้ยินเรื่อง… เอ่อ… เรื่องคุณพลอยไพลิน…"
นลินรู้สึกใจเต้นแรง "คุณ… รู้จักคุณพลอยไพลินด้วยเหรอคะ?"
"ค่ะ… ฉัน… ฉันรู้เรื่องราวของพวกเขาทั้งสองคนดีค่ะ" เสียงของเมษาขาดห้วง ราวกับกำลังกลั้นน้ำตา
"เรื่องราว… อะไรคะ?" นลินถามด้วยความหวังริบหรี่
"คุณธาม… เขาเคยรักคุณพลอยไพลินมากค่ะ… มากจริงๆ… แต่… แต่ก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น… ที่ทำให้พวกเขาต้องแยกทางกัน… เหตุการณ์นั้น… มันทำลายชีวิตของคุณธามไปเยอะเลยค่ะ"
"เหตุการณ์… อะไรคะ?" นลินย้ำถาม เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะค้นพบความลับบางอย่างที่ธามซ่อนเอาไว้
"คุณพลอยไพลิน… เขา… เขาเคยตั้งท้องกับคุณธามค่ะ… แต่… แต่เกิดอุบัติเหตุ… แล้ว… แล้วเด็ก… " เสียงของเมษาขาดหายไป ราวกับว่าคำพูดนั้นยากเกินกว่าจะเอ่ยออกมา
หัวใจของนลินแทบจะหยุดเต้น เธอจินตนาการภาพออกทันที ความเจ็บปวด ความสูญเสียที่ธามต้องเผชิญ… และพลอยไพลิน… ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยตั้งท้องกับธาม…
"แล้ว… แล้วคุณธามเป็นยังไงบ้างคะ?" นลินถามเสียงสั่น
"เขา… เขาปิดกั้นตัวเองไปเลยค่ะ… กลายเป็นคนเย็นชา… ไม่ไว้ใจใคร… เขาเหมือน… เหมือนตายทั้งเป็น… ฉัน… ฉันเป็นห่วงเขามากค่ะ" เมษาตอบเสียงเศร้า
"แล้ว… แล้วคุณพลอยไพลินล่ะคะ… ตอนนี้เธอเป็นยังไง?"
"เธอ… เธอยังคงรักคุณธามค่ะ… และเธอก็คิดว่า… คุณธามยังคงรักเธออยู่… เธอเลยกลับมา… เพื่อที่จะ… " เมษาลังเลที่จะพูดต่อ
"เพื่อที่จะ… อะไรคะ?"
"เพื่อที่จะ… ทวงทุกอย่างคืนค่ะ… ทั้งคุณธาม… และ… " เมษาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจ "และ… ชีวิตที่คุณธามควรจะมี… ถ้าไม่มีเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น"
คำพูดนั้นทำให้นลินรู้สึกเหมือนถูกกระชากกลับมาสู่ความเป็นจริง เธอท้องอยู่กับธาม… และธาม… คือคนที่เพิ่งจะสูญเสียลูกไป… ผู้ชายที่กำลังแบกรับความเจ็บปวดจากอดีต…
"ขอบคุณนะคะ คุณเมษา… สำหรับข้อมูล" นลินพูดเสียงเบา
"ฉัน… ฉันแค่อยากให้คุณรู้ความจริงค่ะ… คุณธาม… เขาเป็นคนดีนะ… แค่… แค่เขาเจอเรื่องที่หนักหนาเกินไป" เมษากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะวางสายไป
นลินนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง แต่คราวนี้… น้ำตาเหล่านั้นไม่ใช่เพียงน้ำตาแห่งความเสียใจ แต่เป็นน้ำตาแห่งความเข้าใจ… ความเข้าใจในความเจ็บปวดของธาม
เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ความเย็นชาของธาม… แววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าที่เธอเคยเห็น… มันไม่ใช่เพราะเขาไม่รักเธอ… แต่มันคือรอยแผลเป็นจากอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่
เธอเห็นภาพของธามในวัยหนุ่ม ที่เต็มไปด้วยความหวังและความรัก… แล้วภาพนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยชายหนุ่มที่ไร้ชีวิตชีวา… ชายหนุ่มที่แบกรับความสูญเสียอันใหญ่หลวง…
"ฉัน… ฉันเข้าใจแล้ว" นลินพึมพำกับตัวเอง
เธอมองไปที่ท้องของตัวเองอีกครั้ง… ชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ภายใน… ชีวิตที่อาจจะเป็นเหมือนกับชีวิตที่ธามเคยสูญเสียไป…
ทันใดนั้นเอง เสียงประตูห้องนอนเปิดออก ทำให้เธอกระเด้งตัวขึ้น เธอเห็นธามยืนอยู่ที่ประตู ดวงตาของเขาสีแดงก่ำ ดูเหนื่อยล้า และมีความรู้สึกบางอย่างที่นลินอ่านไม่ออก
"คุณ… เพิ่งกลับมาเหรอคะ" นลินถามเสียงแผ่ว
ธามพยักหน้าช้าๆ เขาเดินเข้ามาในห้อง และทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา โดยไม่มองหน้านลินเลย
"คุณ… คุณกับคุณพลอยไพลิน… คุยกันเรื่องอะไรคะ" นลินถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ
ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแหบพร่า "เรื่อง… เรื่องในอดีต"
"ฉัน… ฉันได้ยินมาบ้างแล้วค่ะ" นลินพูดเบาๆ
ธามหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ "คุณ… ได้ยินอะไรมา?"
"ฉัน… ฉันได้ยินว่า… คุณเคยรักคุณพลอยไพลินมาก… และ… และคุณเคยสูญเสีย… สูญเสียลูกไป"
ธามนิ่งอึ้งไป ดวงตาของเขาทอประกายบางอย่างที่นลินไม่เคยเห็นมาก่อน… มันคือความเจ็บปวด… และความอ่อนแอ…
"คุณ… รู้ได้ยังไง" เขาถามเสียงเบา
"ฉัน… ไม่สำคัญหรอกค่ะ" นลินตอบ "แต่… ฉันเข้าใจแล้วค่ะ… ฉันเข้าใจความเจ็บปวดของคุณ"
ธามมองหน้านลินอยู่นาน สายตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามที่อยากจะถาม แต่มันก็ถูกกลบด้วยความเหนื่อยล้า
"คุณ… ไม่เหมือนคนอื่น" ธามพูดขึ้นมาเบาๆ
นลินรู้สึกใจเต้นแรงกับคำพูดนั้น "หมายความว่ายังไงคะ?"
"คุณ… ไม่ได้มองฉันด้วยสายตาที่… ที่สมเพช" ธามตอบ
นลินยิ้มบางๆ "ฉัน… ฉันมองเห็น… ความเข้มแข็งของคุณค่ะ"
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของธามก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบมันขึ้นมาดู… สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที… ราวกับเห็นผี
"ใครคะ?" นลินถาม
ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงสั่น "คุณ… พลอยไพลิน"
นลินรู้สึกใจหายวาบเมื่อได้ยินชื่อนั้นอีกครั้ง "เธอ… เธอโทรมาเหรอคะ?"
ธามพยักหน้าช้าๆ "และ… เธอส่งรูปมาให้ฉันด้วย"
"รูป… รูปอะไรคะ?" นลินถามอย่างร้อนรน
ธามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้เธอดู ภาพที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทำให้นลินแทบจะกรีดร้องออกมา…
มันคือภาพของพลอยไพลิน… ที่กำลังอุ้มเด็กทารกน้อย… และมีข้อความสั้นๆ เขียนอยู่ใต้ภาพว่า "ยินดีด้วยนะคะ… คุณธาม… คุณจะได้เป็นพ่ออีกครั้ง"
คนนั้นเข้มแข็ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก