ลมหายใจของนลินติดขัดอยู่ในลำคอ ข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาในสมองมันมากเกินกว่าที่เธอจะประมวลผลได้ทันที การบุกเข้าไปในห้องนิรภัยของคุณหญิงนภา และการหายไปของ ‘หลักฐาน’ ที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของผู้หญิงคนหนึ่ง… มันเชื่อมโยงเข้ากับความลับดำมืดที่เพิ่งถูกเปิดเผยไปก่อนหน้านี้ ราวกับหมากที่ถูกจัดวางไว้อย่างแยบยล
“หลักฐาน… หมายความว่ายังไงคะคุณหญิง?” นลินถามเสียงสั่นเครือ เธอพยายามเก็บอาการตื่นตระหนกเอาไว้ “หลักฐานอะไรคะ?”
คุณหญิงนภายกมือขึ้นกุมขมับ ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ “มันคือ… จดหมาย… บันทึก… และ… รูปถ่าย… ที่ฉันเก็บไว้… เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจ… เตือนใจฉันว่าฉันทำอะไรลงไป…”
“แต่… ใครจะไปทำเรื่องแบบนี้คะ?” นลินถามต่อ “ใครจะอยากได้หลักฐานพวกนั้น?”
“ฉัน… ฉันไม่รู้…” คุณหญิงนภาพูดเสียงแผ่วเบา “แต่… มันต้องเป็นคนที่รู้เรื่อง… เรื่องที่ฉันเคยทำ… และ… คนที่ต้องการจะ… ปิดปากฉัน…”
นลินขมวดคิ้ว เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาพวกเขา ทั้งครอบครัวของธาม และตัวเธอเอง…
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากทางเดิน นลินและคุณหญิงนภาหันไปมองพร้อมกัน ธามก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่ยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและความโกรธ แต่เมื่อเขาเห็นสภาพของมารดาและนลิน เขาก็รีบเดินเข้ามาหา
“แม่ครับ! นลิน! เกิดอะไรขึ้น!” ธามถามด้วยความเป็นห่วง
“ธาม… ห้องนิรภัยของแม่… โดนงัด… ของสำคัญหายไปหมดเลย…” คุณหญิงนภาพูดเสียงสะอื้น
ธามหันไปมองคุณหญิงนภาด้วยความตกใจ “หายไปไหนครับแม่? มันคืออะไร?”
“มันคือ… เอกสาร… เกี่ยวกับ… อดีต…” คุณหญิงนภาตอบอย่างอ้ำอึ้ง
ธามมองหน้านลิน แล้วหันกลับมามองมารดา “แม่ครับ… สิ่งที่แม่เคยเล่าให้ผมฟัง… เรื่องที่แม่เคยทำ… มันคือเรื่องนั้นใช่ไหมครับ?”
คุณหญิงนภาพยักหน้าช้าๆ “ใช่… เอกสารพวกนั้น… คือหลักฐาน… ที่จะทำให้ฉัน… ติดคุกตลอดชีวิต…”
ธามถึงกับทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้าเขา เขาไม่เคยคิดเลยว่ามารดาของเขาจะสามารถทำเรื่องเลวร้ายถึงเพียงนี้ได้
“แล้ว… ใครจะเป็นคนทำเรื่องแบบนี้ครับแม่?” ธามถาม
“ฉัน… ฉันก็ไม่รู้…” คุณหญิงนภาตอบ “แต่… ฉันสงสัยว่า… อาจจะเป็นคนในตระกูล… คนที่อยากจะ… ทำลายฉัน…”
นลินยืนฟังบทสนทนาของทั้งสองอย่างเงียบๆ เธอสัมผัสได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกลากเข้าไปสู่เกมอันตราย ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าจุดจบจะเป็นอย่างไร
“คุณธามคะ…” นลินตัดสินใจเอ่ยขึ้น “ตอนนี้เราคงต้อง… ช่วยกันหาคนร้ายนะคะ”
ธามเงยหน้ามองนลิน ดวงตาของเขาฉายแววของความหวังเล็กๆ “นลิน… เธอจะช่วยฉันจริงๆ เหรอ?”
“ค่ะ” นลินตอบเสียงหนักแน่น “เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว… ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ด้วยความรัก… แต่ตอนนี้… เรามีหน้าที่ต้อง… ปกป้องครอบครัวของเรา…”
คำว่า ‘ครอบครัว’ ที่หลุดออกมาจากปากของนลิน ทำให้ธามรู้สึกถึงความอบอุ่นที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก เขาเพิ่งจะยอมรับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อนลิน และตอนนี้เธอก็พร้อมที่จะร่วมมือกับเขา
“ขอบคุณนะนลิน” ธามพูด “ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรถ้าไม่มีเธอ”
“อย่าเพิ่งพูดแบบนั้นเลยค่ะ” นลินยิ้มบางๆ “เราต้องหาคนร้ายให้เจอ ก่อนที่เรื่องนี้จะบานปลายไปมากกว่านี้”
คุณหญิงนภามองทั้งสองคนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเห็นความห่วงใยและความเอาใจใส่ที่ทั้งสองมีให้กัน ราวกับว่าความยากลำบากนี้ กำลังจะกลายเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้าไว้ด้วยกัน
“ฉัน… ฉันจะช่วยพวกเธอเอง” คุณหญิงนภาพูดเสียงแผ่วเบา “ฉันจะบอกทุกอย่างที่ฉันรู้… เพื่อให้เราหาคนร้ายให้เจอ…”
ตลอดทั้งวัน นลินและธามใช้เวลาไปกับการสืบสวนหาข้อมูล พวกเขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ไล่เรียงจากเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ไปจนถึงเบาะแสที่อาจจะนำพาไปสู่ตัวคนร้าย
ธามเริ่มมีความเข้าใจในตัวมารดามากขึ้น เขาเริ่มมองเห็นความเจ็บปวดและความผิดพลาดในอดีต ที่ทำให้คุณหญิงนภาตัดสินใจทำในสิ่งที่เธอทำไป เขาไม่ได้รู้สึกเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอทำ แต่เขาก็เริ่มเข้าใจถึงเหตุผลเบื้องหลัง
ในขณะเดียวกัน นลินก็เริ่มมองธามในมุมที่แตกต่างออกไป เธอเห็นความรับผิดชอบและความมุ่งมั่นของเขา ที่จะปกป้องครอบครัวของเขา และสิ่งที่สำคัญที่สุด… เธอก็เริ่มมองเห็นความรักที่เขามีให้เธออย่างแท้จริง
“คุณธามคะ” นลินเอ่ยขึ้น ขณะที่ทั้งคู่นั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานของธาม “คุณแน่ใจเหรอคะว่า… คนร้ายคือคนในตระกูล?”
ธามถอนหายใจ “ผมก็ไม่แน่ใจครับนลิน แต่… มันเป็นไปได้มากที่สุด เพราะมีเพียงคนในตระกูลเท่านั้น ที่จะรู้เรื่องห้องนิรภัยของคุณแม่ และรู้เรื่องเอกสารพวกนั้น”
“แล้ว… คุณแม่… คุณแม่พอจะนึกออกไหมคะว่า… มีใครที่อาจจะ… ต้องการทำร้ายคุณแม่… ต้องการจะ… ปิดปากคุณแม่?” นลินถามอย่างระมัดระวัง
ธามหันไปมองมารดา “แม่ครับ… มีใครที่คุณแม่สงสัยเป็นพิเศษไหมครับ?”
คุณหญิงนภาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉัน… ฉันเคยมีปัญหากับ… ญาติห่างๆ คนหนึ่ง… เขาเคยมาขอเงินฉัน… ฉันไม่ให้… แล้วเขาก็… ขู่ฉัน…”
“ใครครับแม่?” ธามถามอย่างเร่งรีบ
“เขาชื่อ… สมศักดิ์…” คุณหญิงนภาตอบเสียงเบา
“สมศักดิ์…” ธามพึมพำชื่อนั้น “ผมจำได้… เขาเป็นลูกของลุงของพ่อ… เขาเคย… มีเรื่องกับพ่อ… เรื่องมรดก…”
“ใช่… เขาเคยพูดว่า… เขาจะแก้แค้นฉัน… ถ้าฉันไม่… ยอมให้เขา…” คุณหญิงนภาเล่าต่อ
“นี่มันเป็นไปได้มากเลยครับแม่!” ธามพูดอย่างตื่นเต้น “เราต้องไปตามหาเขา!”
นลินมองธามด้วยความเป็นห่วง “แต่… มันอันตรายหรือเปล่าคะ?”
ธามยิ้มให้นลิน “ไม่ต้องห่วงนะนลิน ฉันจะปกป้องเธอเอง”
แต่แล้ว… ทันทีที่ธามพูดจบ… เสียงร้องของนลินก็ดังขึ้น
“โอ๊ย!”
ธามและคุณหญิงนภาหันไปมองนลินอย่างตกใจ นลินกำลังกุมท้องของเธอ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“นลิน! เกิดอะไรขึ้น!” ธามรีบวิ่งเข้าไปหาเธอ
“ลูก… ลูกดิ้นแรงมากเลยค่ะ…” นลินพูดพร้อมกับเสียงครางเบาๆ “สงสัย… สงสัยน้องจะหิว…”
ธามมองหน้านลินด้วยความเป็นห่วง เขาค่อยๆ วางมือลงบนท้องของนลินเบาๆ สัมผัสได้ถึงแรงดิ้นของลูกน้อยในครรภ์
“ลูกของเรา… กำลังจะออกมาแล้วนะ…” ธามกระซิบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
คุณหญิงนภาก็เดินเข้ามาดูด้วยความเอ็นดู “โอ้โห… ดิ้นเก่งจังเลยนะ… หลานย่า…”
ในขณะที่มองดูภาพของลูกน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลก ภาพของความขัดแย้งและความลับในอดีต ก็ดูเหมือนจะเลือนหายไปชั่วขณะ
“นี่มัน… อัศจรรย์จริงๆ…” ธามพึมพำออกมา “ลูกของเรา… คือโซ่ทอง… ที่เชื่อมโยงเราเข้าไว้ด้วยกัน…”
นลินมองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เธอเห็นความรักที่ฉายชัดในดวงตาของเขา ความรักที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากเขา
“คุณธามคะ…” นลินพูดเสียงเบา “ฉัน… ฉันรักคุณนะคะ”
ธามตกใจกับคำพูดของนลิน เขามองเธอด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น “ผม… ผมก็รักคุณนะนลิน”
ทั้งสองสบตากัน ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ
แต่แล้ว… เสียงโทรศัพท์มือถือของคุณหญิงนภาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่ดังและเร่งรีบกว่าเดิม
“อะไรนะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! สมศักดิ์… เขา… เขาบุกเข้ามาที่บ้านแล้ว!”
สิ้นเสียงของคุณหญิงนภา… ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง… ร่างของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้น… ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น… และในมือของเขา… ถือปืนเอาไว้…
คนนั้นเข้มแข็ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก