เสียงโทรศัพท์ที่ดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง กลายเป็นกำแพงที่มองไม่เห็น กั้นขวางระหว่างแพรวกับธาม กำแพงที่เธอพยายามจะทุบทำลายมาตลอดหลายปี แต่วันนี้… มันเกือบจะพังทลายลงไปแล้ว
ธามถอนมือออกจากใบหน้าของแพรว เขาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยแววตาที่ฉายชัดถึงความหงุดหงิด แต่เขาก็รู้ดีว่า นี่อาจเป็นเรื่องสำคัญที่เขาไม่อาจละเลยได้
“ผม… ต้องรับสาย” เขาพูดกับแพรวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเสียดาย “ขอโทษนะแพรว”
แพรวได้แต่พยักหน้า เธอเข้าใจดีว่า ธามในฐานะผู้กำกับ ย่อมมีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ เธอพยายามเก็บงำความผิดหวังไว้ภายใน
ธามกดรับสาย “ฮัลโหล… ครับ… ครับ… เข้าใจแล้วครับ” เขาพูดคุยสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ก่อนจะวางสาย
“มีเรื่องด่วนเกี่ยวกับกองถ่ายอีกแล้ว” เขาหันมาบอกแพรว “ผมต้องรีบไป”
แพรวรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอีกครั้ง ความหวังริบหรี่ที่เพิ่งจะจุดขึ้นมา มันดับวูบลงไปเสียแล้ว “ค่ะ… ฉันเข้าใจ”
ธามมองแพรวด้วยแววตาที่อ่านยาก เขาสังเกตเห็นความผิดหวังที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ “แพรว… ผม… รู้สึกว่าคุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากผม” เขาพูดเสียงหนักแน่น “และผม… ไม่อยากให้คุณต้องแบกรับอะไรไว้คนเดียว”
แพรวเม้มปากแน่น เธอพยายามส่ายหน้า “ไม่มีจริงๆ ค่ะ”
ธามเดินเข้ามาใกล้แพรวอีกครั้ง เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง “ถ้าผมบอกว่า… ผมอยากจะช่วยคุณ คุณจะยอมให้ผมช่วยไหม”
แพรวเงยหน้ามองเขา หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความหวังอีกครั้ง แต่มันก็มาพร้อมกับความกลัว “คุณจะช่วยฉันได้อย่างไรคะ… ในเมื่อคุณไม่รู้ความจริงเลย”
“ผมอาจจะไม่รู้ความจริงทั้งหมด… แต่ผมรู้ว่าคุณกำลังลำบาก” ธามพูด น้ำเสียงของเขามั่นคง “และผม… อยากอยู่เคียงข้างคุณ”
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ผมมีข้อเสนอ… ถ้าคุณยอมรับ”
แพรวเอียงคอรอฟัง “ข้อเสนออะไรคะ?”
“ให้คุณ… อยู่ใกล้ๆ ผม” ธามเอ่ย “ทำงานร่วมกับผมอย่างใกล้ชิด… ไปไหนมาไหนด้วยกัน… ช่วยเหลือกันและกันในทุกเรื่อง… ตลอดช่วงเวลาที่เราถ่ายทำเรื่องนี้”
แพรวอึ้งไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องการแบบนั้น “แต่… ทำไมคะ?”
“เพราะผมสงสัยในตัวคุณ” ธามตอบตรงๆ โดยไม่ปิดบัง “ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างที่คุณกำลังปกปิด และผมอยากจะหาคำตอบด้วยตัวเอง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับจะพิจารณาปฏิกิริยาของเธอ “และ… ผมก็อยากจะดูแลคุณด้วย”
คำพูดสุดท้ายของเขา ทำให้หัวใจของแพรวเต้นแรงอีกครั้ง ความรู้สึกที่เคยมีให้เขา มันยังคงอยู่… เพียงแต่มันถูกซ่อนไว้ภายใต้ชั้นของความเจ็บปวดและความผิดหวัง
“คุณ… ต้องการให้ฉันตอบคำถามทุกอย่างที่คุณถามใช่ไหมคะ?” แพรวถามเสียงเบา
ธามพยักหน้า “ใช่… คุณต้องตอบคำถามทุกอย่างที่ผมถาม… อย่างตรงไปตรงมา”
เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ “และผม… จะเก็บความลับของคุณไว้… ถ้าคุณยอมทำตามข้อเสนอของผม”
แพรวคิดทบทวนอย่างหนัก เธอรู้ดีว่า ข้อเสนอนี้มันอันตรายแค่ไหน การอยู่ใกล้ธามมากเกินไป อาจทำให้เธอเผลอเปิดเผยความลับออกมา หรืออาจทำให้เธอต้องเจ็บปวดมากกว่าเดิม
แต่ในขณะเดียวกัน… ถ้าเธอปฏิเสธ เธอจะไม่มีทางได้รู้เลยว่า ธามกำลังคิดอะไรอยู่ และความสงสัยของเขา อาจนำไปสู่การค้นพบความจริงที่เธอไม่อยากให้ใครล่วงรู้
นอกจากนี้… การที่ธามเสนอตัวจะดูแลเธอ มันเป็นสิ่งที่เธอโหยหามาตลอด
“ฉัน… จะต้องตอบคำถามทุกอย่างที่คุณถามจริงๆ หรือคะ?” แพรวถามย้ำ
“จริง” ธามตอบหนักแน่น “ผมจะไม่ถามอะไรที่ไม่จำเป็น และผมจะเคารพคำตอบของคุณเสมอ… ถ้าคุณพร้อมจะบอก”
แพรวหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ เธอตัดสินใจแล้ว
“ตกลงค่ะ” เธอตอบเสียงหนักแน่น “ฉันยอมรับข้อเสนอของคุณ”
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของธาม เขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ดีมากแพรว”
เขาเดินเข้ามาใกล้แพรวอีกครั้ง สัมผัสเบาๆ ที่แผงคอของเธอ “ผมจะคอยดูแลคุณเอง”
แพรวรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นไปทั่วร่างกายเมื่อสัมผัสของเขา แต่เธอก็รู้ดีว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเล่นเกมที่อันตราย
“เอาล่ะ” ธามผละออกเล็กน้อย “ผมต้องไปแล้ว” เขาหันไปคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ “พรุ่งนี้… เราจะเริ่มทำงานกันอย่างใกล้ชิด”
เขาก้าวไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับมามองแพรวอีกครั้ง “จำไว้นะแพรว… คุณไม่ต้องแบกรับอะไรไว้คนเดียวอีกต่อไป”
แพรวได้แต่ยืนนิ่ง มองตามหลังธามไปจนลับตา ประตูห้องปิดลงอย่างเงียบเชียบ
เธอเดินกลับไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าสีคราม ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย มันกำลังนำพาเธอไปสู่อะไร… ความรักที่เคยแตกสลาย… หรือหายนะที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม…
เธอไม่รู้… แต่สิ่งที่เธอรู้คือ… เธอได้ก้าวเข้าสู่เกมที่อันตรายนี้แล้ว… และเธอต้องเล่นมันให้ดีที่สุด… เพื่อลูกน้อยในท้องของเธอ… และเพื่อความจริงที่รอคอยการเปิดเผย…
นักแสดงที่ลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก