ความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วงานเลี้ยงหลังจากธามเดินจากไปนั้น หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าสิ่งใด ความตกตะลึงยังคงปรากฏชัดบนใบหน้าของแขกเหรื่อทุกคน แพรวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับถูกสาป ดวงตาของเธอพร่ามัวไปด้วยน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุด ภาพของธามที่เดินจากไปอย่างไม่เหลียวหลัง ยังคงติดตาเธออยู่ ราวกับภาพฝันร้ายที่ไม่มีวันเลือนหาย
“แพรว… เป็นอะไรไป” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา แพรวสะดุ้งเล็กน้อย เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง และแทบจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
“นุ่น? มาตั้งแต่เมื่อไหร่?” แพรวเอ่ยถาม เสียงของเธอแหบพร่า
“ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เองจ้ะ เห็นคนเยอะๆ เลยเข้ามาดู… แล้วเกิดอะไรขึ้น ทำไมธามถึงดูโมโหขนาดนั้น?” นุ่นเดินเข้ามาใกล้แพรว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ดูเหมือนจะจริงใจ
นุ่น… เพื่อนสนิทของแพรว คนที่แพรรู้สึกว่าสามารถไว้ใจได้เสมอมา เป็นคนที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอด แม้ในวันที่เธอต้องแบกรับภาระทุกอย่างไว้คนเดียว
“มัน… มันเป็นเรื่องยาวน่ะนุ่น” แพรวพยายามจะยิ้ม แต่กลับทำได้เพียงแค่บิดเบี้ยว
“ไม่เป็นไรนะแพรว ค่อยๆ เล่าก็ได้นะ ฉันอยู่นี่แล้ว” นุ่นโอบไหล่แพรวเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลม
แต่ในขณะที่นุ่นกำลังแสดงความห่วงใยอยู่นั้น สายตาของแพรวพลันเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในมือของนุ่น… เป็นซองเอกสารสีน้ำตาล ที่มีรูปถ่ายบางส่วนโผล่ออกมา รูปถ่ายที่ดูคุ้นตา… รูปถ่ายของเธอและลูกสาวของเธอ…
หัวใจของแพรวเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามจะทำเป็นไม่เห็น แต่ภาพเหล่านั้นกลับติดตาเธอไปเสียหมด
“นุ่น… นั่นมันอะไร?” แพรวถามเสียงสั่น
นุ่นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบซ่อนซองเอกสารนั้นไว้ด้านหลัง “อ๋อ… ไม่มีอะไรจ้ะ เป็นแค่เอกสารงานเฉยๆ”
แต่แพรวรู้ดี ว่ามันไม่ใช่แค่เอกสารงานธรรมดา สายตาที่นุ่นหลบเลี่ยง ทำให้แพรวเริ่มไม่แน่ใจในตัวเพื่อนสนิทของเธอ
“ไหน… ขอดูหน่อยสิ” แพรวพูดเสียงแข็งขึ้น พยายามจะคว้าซองเอกสารนั้นมา
“ไม่นะแพรว! อย่าเลย” นุ่นรีบคว้าซองเอกสารนั้นไว้แน่น ใบหน้าของเธอซีดเผือด
“ทำไม! ทำไมถึงไม่ให้ฉันดู! บอกมานะนุ่น! เกิดอะไรขึ้น!” แพรวรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ยิ่งนุ่นทำท่าทีปกปิดมากเท่าไหร่ ความสงสัยและความหวาดระแวงของแพรวก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น
ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอยู่นั้น เสียงของธามที่เดินกลับเข้ามาในงานเลี้ยงก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เขาดูเหมือนจะพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองแล้ว แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความโกรธและความเสียใจ
“แพรว… ฉัน… ฉันขอโทษที่อารมณ์เสียไปเมื่อกี้นี้” ธามพูดเสียงเบา เขาเดินตรงเข้ามาหาแพรว “ฉันแค่… รับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันอยากจะขอโทษเธออีกครั้ง”
แต่ก่อนที่แพรวจะได้ตอบอะไร สายตาของธามก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารที่นุ่นพยายามซ่อนเอาไว้ และรูปถ่ายที่โผล่ออกมา…
“นั่นมัน… รูปอะไร?” ธามถาม เสียงของเขากลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง
นุ่นหน้าซีดเผือด เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถปกปิดความจริงได้อีกต่อไปแล้ว
“นี่มัน… รูปของแพรวกับลูกนี่นา!” ธามอุทาน เขามองรูปถ่ายในมือของนุ่นอย่างตกตะลึง “ลูก… นี่มันรูปของลูกฉัน!”
แพรวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง เธอรู้แล้วว่าทุกอย่างมันสายเกินไป
“นุ่น… เธอทำแบบนี้ทำไม?” แพรวถามเสียงเบา น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง
นุ่นเงยหน้าขึ้นมองแพรว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่ก็แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งบางอย่าง “ฉัน… ฉันก็แค่อยากให้ความจริงมันปรากฏ”
“ความจริง? เธอหมายความว่ายังไง!” ธามถามเสียงดัง เขาหันไปมองนุ่นด้วยความไม่เข้าใจ
“ก็… ก็ความจริงที่ว่า แพรวมีลูกกับคุณธามมานานแล้วไงคะ” นุ่นพูดเสียงเรียบ “แล้วก็… แพรวไม่เคยบอกคุณธามเลย”
“แล้วเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” ธามถามต่อ
นุ่นยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “ก็… ฉันเห็นแพรวไปโรงพยาบาลบ่อยๆ ช่วงนั้น แล้วก็… ฉันก็ได้ยินอะไรบางอย่างมาน่ะค่ะ”
“ได้ยินอะไรมา?” แพรวถามอย่างใจหาย
“ก็… ได้ยินว่า แพรกำลังจะยกเลิกลูก” นุ่นพูดเสียงเบา แต่คำพูดของเธอทำให้ทุกคนในงานแทบจะหยุดหายใจ
“อะไรนะ!” ธามตะโกนเสียงดัง เขามองหน้าแพรวด้วยความไม่เชื่อ “แพรว… นี่มันเรื่องจริงเหรอ!”
แพรวส่ายหน้าอย่างแรง “ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น! ฉันไม่เคยคิดจะยกเลิกลูก!”
“แล้วทำไมเธอถึงโกหกฉันนุ่น! ทำไมเธอถึงปล่อยข่าวลือแบบนี้!” แพรวตะโกนใส่นุ่น ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธและความเสียใจ
“ฉัน… ฉันแค่… อยากให้คุณธามรู้ความจริง” นุ่นพูดเสียงตะกุกตะกัก “ฉัน… ฉันก็แค่อยากให้คุณธามรู้ว่า… แพรวไม่ได้รักคุณมากพอที่จะบอกความจริงกับคุณ”
“เธอ… เธอเป็นคนปล่อยข่าวลือพวกนี้เองเหรอ!” ธามถามด้วยความโกรธจัด เขาไม่เคยคิดเลยว่าเพื่อนสนิทของแพรว จะสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้
“ฉัน… ฉันก็แค่อยากเห็นคุณมีความสุข” นุ่นพูดอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “ฉันเห็นคุณเศร้ามากตอนที่แพรวตัดสินใจไปอเมริกา… ฉันก็เลยคิดว่า… ถ้าคุณรู้ความจริง คุณอาจจะ… กลับมาหาแพรวอีกครั้ง”
“กลับมาหาแพรว? เธอคิดว่าการปล่อยข่าวลือที่ทำให้ฉันเข้าใจผิดแพรวมาตลอดหลายปี จะทำให้ฉันกลับมาหาเธออย่างนั้นเหรอ!” ธามหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “นี่มันคือการทรยศ! นุ่น! เธอทรยศแพรว! เธอทรยศฉัน!”
แพรวสบตากับธาม น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เธอกำลังถูกบีบคั้นจากทุกทิศทาง
“ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใครนะคะ” นุ่นพูดเสียงเบา
“แต่เธอก็ทำไปแล้ว!” ธามตะโกนกลับ “เธอทำให้ฉันเกลียดแพรว! เธอทำให้ฉันเสียใจ! เธอทำให้ความสัมพันธ์ของเราพัง! เพราะคำโกหกของเธอ!”
ทันใดนั้นเอง แพรวก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เธอเดินเข้าไปหานุ่น แล้วคว้าซองเอกสารนั้นมาจากมือของนุ่น
“พอแล้ว!” แพรวตะโกนเสียงดัง “ฉันไม่ต้องการให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้อีกแล้ว! ฉันไม่ต้องการให้ใครมาทำร้ายชีวิตของฉันกับลูกอีกแล้ว!”
แพรวหันไปมองธาม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณธามคะ… ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ”
ก่อนที่ธามจะได้ตอบอะไร แพรวก็รีบวิ่งออกไปจากงานเลี้ยง ทิ้งให้ธามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองไปยังประตูที่ปิดลงอย่างรวดเร็ว เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาถูกหลอกลวงจากแพรว… แต่ตอนนี้เขากลับมารู้ว่า เขายังถูกหลอกลวงจากคนใกล้ตัวของแพรวอีกด้วย…
นักแสดงที่ลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก