เสียงปิดประตูดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ธามยืนแข็งทื่ออยู่กลางงานเลี้ยงที่บัดนี้กลายเป็นเพียงฉากหลังอันว่างเปล่า ดวงตาของเขามองไปยังประตูที่แพรวเพิ่งวิ่งออกไป หัวใจของเขากระหน่ำเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก ความรู้สึกผิดและความเสียใจถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว
“แพรว! แพรว!” ธามตะโกนเรียกชื่อเธอ แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบของแขกเหรื่อที่ดังระงมอยู่รอบตัวเขา
นุ่นที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอรู้ดีว่าการกระทำของเธอได้สร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวง
“ฉัน… ฉันขอโทษค่ะคุณธาม” นุ่นเอ่ยเสียงเบา “ฉันไม่ได้ตั้งใจ…”
“ไม่ได้ตั้งใจ?” ธามหันไปมองนุ่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง “เธอรู้ไหมว่าเธอทำอะไรลงไป! เธอทำให้ฉันเข้าใจผิดแพรวมาตลอด! เธอทำให้ความสัมพันธ์ของเราพัง! แล้วตอนนี้เธอยังจะทำให้แพรวหนีไปอีก!”
ธามไม่รอฟังคำอธิบายใดๆ อีก เขาหมุนตัววิ่งตามแพรวออกไปทันที ทิ้งให้แขกเหรื่อในงานต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
“แพรว! แพรว! ได้ยินฉันไหม!” ธามตะโกนไปตลอดทาง เขาพุ่งตรงไปยังรถของแพรวที่จอดอยู่ด้านนอก แต่รถคันนั้นก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับจะรีบหนีเขาให้พ้น
ธามยืนมองรถคันนั้นที่ค่อยๆ หายลับไปในความมืด เขาพยายามจะวิ่งตาม แต่ก็รู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์
“ทำไม… ทำไมถึงต้องจากไปแบบนี้” ธามพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มไหลริน เขาไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน ความรักที่เขาคิดว่ากำลังจะกลับมาคืนดี กลับต้องจบลงด้วยการจากลาที่เจ็บปวดเช่นนี้
เมื่อมองกลับเข้าไปในงานเลี้ยง เขาเห็นแพรวเคยยืนอยู่ตรงนั้น… เห็นรอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ… แล้วตอนนี้ทุกอย่างก็หายไปหมดแล้ว
แพรว… เธอคงคิดว่าเขาไม่ต้องการเธออีกต่อไปแล้วสินะ เธอคงคิดว่าเขาเกลียดเธอ…
“แพรว… ฉันขอโทษ” ธามกล่าวเสียงแผ่วเบา เขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นถนนอย่างหมดแรง
ในอีกด้านหนึ่ง แพรวขับรถไปอย่างไม่คิดชีวิต เธอไม่รู้จะไปที่ไหนดี เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแตกสลาย ความลับที่เธอเก็บงำมานานได้ถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน ภาพของธามที่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง และความโกรธของเขายังคงติดตาเธออยู่
เธอรู้ดีว่าหลังจากนี้ เธอไม่มีที่ยืนในวงการนี้อีกต่อไป การเป็นนักแสดง การเป็นผู้กำกับ… ทุกอย่างที่เธอสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรง กำลังจะพังทลายลง เพียงเพราะความลับครั้งนี้
“ฉัน… ฉันควรจะไปให้พ้นๆ จากชีวิตของทุกคน” แพรวพึมพำกับตัวเอง “ฉันไม่ควรจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป”
เธอตัดสินใจที่จะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง เธอขับรถออกจากเมืองไปโดยไม่บอกลาใคร ไม่บอกลาธาม ไม่บอกลาใครเลย เธอรู้ว่าการจากไปแบบนี้คงจะเจ็บปวด แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
วันเวลาผ่านไป ธามพยายามตามหาแพรว เขาใช้ทุกวิถีทางที่เขามี ไม่ว่าจะเป็นการติดต่อเพื่อนฝูง หรือการสืบหาข่าวสารต่างๆ แต่ก็ดูเหมือนว่าแพรวจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
เขาถามนุ่น แต่คำตอบที่ได้ก็มีแต่คำขอโทษ และความรู้สึกผิดที่เธอก่อขึ้น
“ฉัน… ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะคุณธาม ว่าแพรวจะไปไหน” นุ่นกล่าวเสียงสั่น “ฉันเสียใจจริงๆ ที่ทำให้เรื่องมันแย่ลงไปแบบนี้”
ธามไม่รู้จะทำอย่างไรอีกต่อไป เขาเดินไปที่บ้านของแพรว แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า เขาเดินไปที่ออฟฟิศของเธอ ก็เจอแต่ความเงียบ
หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเสียใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าความลับครั้งนี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่การจากลาที่เจ็บปวดเช่นนี้
เขาเสียใจที่ไม่ได้เชื่อใจแพรวมากพอที่จะรับฟังเรื่องราวจากเธอเอง เขาเสียใจที่ปล่อยให้นุ่นเข้ามาแทรกแซง และทำให้ทุกอย่างบานปลาย
“แพรว… เธออยู่ที่ไหน” ธามพึมพำกับตัวเอง ขณะที่ยืนอยู่กลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย
เขาไม่รู้ว่าการจากลาครั้งนี้ จะเป็นการจากลาตลอดกาลหรือไม่ แต่ที่แน่ๆ คือ หัวใจของเขาได้แตกสลายไปแล้ว… เขาอาจจะสูญเสียผู้หญิงที่เขารักไปตลอดกาล… การจากลาที่เจ็บปวดครั้งนี้ จะทิ้งบาดแผลไว้ในใจของเขาตลอดไป…
นักแสดงที่ลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก