ตอนที่ 10 — เงาอดีตที่ซ่อนเร้น

"เขามองมาเหมือนจะถามว่าเธอจะทำอะไรต่อไป... แต่แววตาของเขามันว่างเปล่าจนน่ากลัว" ประโยคที่หลุดออกมาจากปาก 'คุณป้าสมศรี' หญิงชราผู้เป็นเจ้าของร้านหนังสือเก่าแก่ที่ฟินแวะเข้าไปหลบฝน เป็นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจของฟินอีกครั้ง ธาม... ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเป็นดั่งแสงสว่างของชีวิต ‌กลับกลายเป็นเงาอันดำมืดที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอด หญิงสาวก้มหน้ามองมือที่สั่นเทา เธอไม่คิดว่าการเดินทางมาเยี่ยมคุณป้าสมศรี ที่เป็นเสมือนญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ของแม่ จะนำพาเธอมาเผชิญหน้ากับอดีตที่เธอพยายามขุดฝังให้ลึกที่สุด

สายฝนยังคงโปรยปรายไม่หยุดหย่อน เป็นเสียงประกอบฉากที่สะท้อนความอึดอัดในบรรยากาศ ฟินพยายามรวบรวมสติ มองไปยังคุณป้าสมศรี ​ใบหน้าเ***่ยวย่นของท่านเต็มไปด้วยความสงสารระคนเวทนา "หนูฟิน... รู้ไหมว่าป้าสังเกตเห็นอะไรบางอย่างในตัวธามมาตลอด" คุณป้าสมศรีเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดึงความสนใจของฟินกลับมา "ตอนที่เขามาหาหนูที่นี่ครั้งแรก... แววตาของเขามันไม่ใช่แค่คนที่มาง้อแฟนเก่า มันมีอะไรมากกว่านั้นเยอะ"

"อะไรคะป้า?" ‍ฟินถามเสียงสั่น "ป้าหมายถึงอะไร?"

"ป้าเคยเจอคนแบบธามมาหลายคนแล้วนะหนู" คุณป้าสมศรีถอนหายใจยาว "คนที่ภายนอกดูดี เพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง แต่ภายในกับซ่อนความลับไว้มากมาย" ท่านหยุดเล็กน้อย กวาดสายตาไปรอบๆ ‌ร้านที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือเก่าแก่ "ตอนนั้นป้าเห็นเขามองหนู... มันเหมือนคนกำลังสำรวจเหยื่อ ไม่ใช่คนรัก"

คำพูดของคุณป้าสมศรีทำให้ฟินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง ความรู้สึกที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ธาม... ชายคนที่เธอรักหมดหัวใจ ‍คนที่ทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดีโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลย กำลังถูกตีความด้วยมุมมองใหม่ที่น่าหวาดหวั่น "ป้า... ป้าพูดอะไรคะ ธามเขา... เขาเคยรักหนู" เสียงของฟินสั่นเครือ

"รักน่ะ... รักได้หลายแบบนะหนู" ​คุณป้าสมศรียิ้มบางๆ "บางทีรักก็มาพร้อมกับผลประโยชน์ หรือบางที... รักก็คือเครื่องมือ" ท่านก้มลงหยิบหนังสือเล่มเก่าขึ้นมา เปิดมันอย่างแผ่วเบา "ป้าเคยเห็นธามมากับผู้หญิงอีกคนก่อนหน้านี้... ผู้หญิงที่ดูมีฐานะกว่าหนูมาก"

หัวใจของฟินเต้นระรัว ​เธอแทบจะหยุดหายใจ "ผู้หญิง... คนนั้นเป็นใครคะ?"

"ป้าไม่รู้จักชื่อหรอกนะ" คุณป้าสมศรีตอบ "แต่เขาก็ดูสนิทสนมกับธามมากทีเดียว" ท่านเงยหน้ามองฟิน ดวงตาที่เคยฉายแววสงสารกลับเต็มไปด้วยความกังวล "ตอนนั้นป้าก็แปลกใจ ​ทำไมธามถึงยังมาหาหนูอีก ทั้งๆ ที่ก็มีคนอื่นอยู่แล้ว"

คำพูดของคุณป้าสมศรีเหมือนเป็นกุญแจดอกสำคัญที่ไขไปสู่ความมืดมิดในใจของฟิน ภาพธามที่จากไปอย่างกะทันหันโดยไม่ทิ้งแม้แต่คำอธิบาย ถูกนำมาปะติดปะต่อกับภาพผู้หญิงคนนั้น ความรู้สึกผิดหวัง ความเจ็บปวด และความสับสนถาโถมเข้ามา เธอไม่เคยคิดเลยว่าธามจะซับซ้อนได้ขนาดนี้

"ป้าคะ... แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ ป้าเห็นอะไรอีก?" ฟินถามอย่างกระวนกระวาย เธอต้องการคำตอบ ต้องการความจริง ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม

"หลังจากนั้น... ป้าก็เห็นธามแวะมาหาหนูบ่อยขึ้น" คุณป้าสมศรีเล่าต่อ "แต่ทุกครั้งที่เขามา... เขามักจะมองออกไปนอกร้าน เหมือนกำลังรอใครบางคน หรือเหมือนกำลังสังเกตการณ์อะไรอยู่" ท่านส่ายหน้าช้าๆ "ป้าว่า... ธามที่หนูรู้จัก อาจไม่ใช่ธามทั้งหมดที่หนูเห็นนะหนู"

ฟินรู้สึกเหมือนถูกผลักลงไปในเหวลึก คำว่า "ธามที่หนูรู้จัก อาจไม่ใช่ธามทั้งหมดที่หนูเห็น" ก้องอยู่ในหูของเธอ ภาพรอยยิ้มอบอุ่นของธาม ภาพคำพูดหวานหูที่เคยทำให้เธอหลงใหล ตอนนี้มันกลับกลายเป็นภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นอย่างแนบเนียน "ป้าหมายความว่า... ธามกำลังหลอกหนูอยู่เหรอคะ?"

คุณป้าสมศรีไม่ตอบทันที แต่สายตาของท่านก็บอกทุกอย่าง "ป้าไม่รู้ว่าเขาหลอกหนูไปทำไมนะหนู" ท่านถอนหายใจ "แต่ป้าเคยได้ยินเขาพูดโทรศัพท์ครั้งหนึ่ง... เขาพูดถึงเรื่องธุรกิจ เรื่องการลงทุนอะไรสักอย่าง ที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับครอบครัวหนูด้วย"

"ธุรกิจครอบครัวหนู?" ฟินอุทานด้วยความตกใจ "ครอบครัวหนูมีปัญหาอะไรที่ธามจะเข้ามาเกี่ยวได้?"

"ป้าฟังไม่ชัดหรอกนะ" คุณป้าสมศรีกล่าว "แต่มันเป็นเรื่องที่ทำให้ป้ากังวลใจมาก" ท่านมองฟินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "หนูต้องระวังตัวนะหนู... ผู้ชายคนนี้อันตรายกว่าที่หนูคิด"

คำเตือนของคุณป้าสมศรี เป็นเหมือนระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวนขึ้นในใจของฟิน ความสงสัย ความไม่ไว้วางใจ และความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังเริ่มกัดกินหัวใจของเธอ เธอจำได้ถึงวันที่ธามจากไป วันที่หัวใจของเธอแตกสลาย วันที่เธอสาบานว่าจะไม่รักใครอีก แต่ตอนนี้... ความเจ็บปวดนั้นกลับทวีคูณ เพราะมันไม่ใช่แค่การจากไป แต่เป็นการถูกหลอกลวง

ฟินลุกขึ้นยืน เธอรู้สึกหนาวเย็น แม้ว่าในร้านจะอบอุ่นก็ตาม "ขอบคุณค่ะป้า" เธอเอ่ยเสียงแหบพร่า "หนู... หนูต้องไปแล้ว"

คุณป้าสมศรีพยักหน้า "ไปเถอะหนู... แต่จำไว้นะ ว่าความจริงมันอาจจะเจ็บปวดกว่าที่คิด"

ฟินก้าวออกจากร้านหนังสือเก่าแก่ ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกหนัก ถนนที่เปียกโชกสะท้อนภาพสะท้อนของเธอที่ดูบิดเบี้ยว ภาพของหญิงสาวที่กำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความจริง ธาม... ผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ กำลังกลายเป็นคนที่เธอไม่รู้จัก กำลังกลายเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุด

เธอเดินไปตามถนนอย่างเหม่อลอย จิตใจเต็มไปด้วยคำถามและความสับสน เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี ระหว่างความทรงจำอันหวานชื่นที่เธอเคยมีกับธาม หรือคำบอกเล่าของคุณป้าสมศรี ที่ดูเหมือนจะฉายภาพความจริงอันน่าสะพรึงกลัว

เมื่อเธอเดินผ่านตู้โทรศัพท์สาธารณะเก่าๆ ที่ตั้งอยู่ริมทาง ฟินก็ชะงัก เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก และทันใดนั้นเอง... เธอก็เห็นเงาอีกเงาหนึ่งปรากฏขึ้นข้างหลังเธอ เป็นเงาของชายร่างสูง ใบหน้าคุ้นเคย... ธาม!

เขายืนอยู่ตรงนั้น ห่างจากเธอไม่กี่ก้าว สายตาของเขามองตรงมาที่เธอ แววตาของเขา... เต็มไปด้วยความดำมืดที่ฟินไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แววตาของคนรัก มันไม่ใช่แววตาของคนที่เสียใจ แต่มันเป็นแววตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก... เหมือนกำลังมองดูเหยื่อที่ติดกับ

ฟินแทบจะกรีดร้องออกมา แต่เสียงของเธอถูกกลืนหายไปกับเสียงฝน และภาพเงาสะท้อนในกระจกก็ทำให้เธอรู้ว่า... เขาเห็นเธอแล้ว!