"เธอได้ยินอะไรไปบ้าง?" เสียงของราเชนดังขึ้นอย่างกดดัน ข้อมือของเพียงขวัญถูกบีบแน่นจนรู้สึกเจ็บ เธอพยายามดึงออก แต่ยิ่งดิ้นแรงเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นเท่านั้น
สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอรู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตรายที่ใหญ่หลวงกว่าที่เคยคาดคิด การบังเอิญได้ยินบทสนทนาลับของราเชนเมื่อครู่ อาจหมายถึงจุดจบของเธอ
"ฉัน... ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยค่ะ" เธอโกหกเสียงสั่น พยายามสบตาเขาอย่างแน่วแน่ เพื่อให้เขาเชื่อ
ราเชนจ้องมองเธออย่างพิจารณา แววตาคมกริบของเขาเหมือนจะทะลุเข้าไปในจิตใจ ราวกับจะหาคำตอบที่แท้จริงจากดวงตาของเธอ
"แน่ใจนะ?" เขาถามเน้นเสียง "เพราะฉันไม่ชอบให้ใครมาแอบฟังเรื่องของฉัน"
เพียงขวัญกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "แน่ใจค่ะ ฉันแค่เดินผ่านมา..."
เขายอมปล่อยข้อมือของเธอ แต่ก็ยังคงยืนประจันหน้าเธออยู่ ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความระแวง
"ไปทานอาหารเช้าได้แล้ว" เขาพูดเสียงเย็นชา "แล้วหลังจากนี้... อย่าเดินเพ่นพ่านไปไหนมาไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต"
คำสั่งนั้นชัดเจน ราวกับจะตอกย้ำว่าเธอเป็นเพียงนักโทษที่ถูกกักขังอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้
เพียงขวัญพยักหน้าเบาๆ รีบเดินออกจากโถงทางเดินนั้นไปทันที หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความหวังที่เคยมีอยู่เมื่อครู่ เลือนหายไปพร้อมกับความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้ามาแทนที่
เมื่อก้าวเข้าไปในห้องอาหารที่ตกแต่งอย่างหรูหรา สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เธอพร้อมกัน
เหล่าคนรับใช้ที่ยืนสงบนิ่ง มีแววตาเรียบเฉย แต่ก็แฝงไปด้วยความสงสัยและความอยากรู้อยากเห็น
พ่อบ้านใหญ่ที่ยืนคุมเชิงอยู่มุมห้อง สวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าเคร่งขรึม
และ... ราเชน ที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะราวกับเป็นเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า
เพียงขวัญรู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่บนเวที การแสดงที่เธอไม่ได้เต็มใจจะเข้าร่วม แต่ต้องแสดงให้ดีที่สุด
เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ ซึ่งอยู่ห่างจากราเชนพอสมควร
อาหารเช้าถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว แต่ละจานดูน่ารับประทาน แต่เพียงขวัญกลับไม่มีความรู้สึกอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย
เธอพยายามตักอาหารเข้าปากอย่างช้าๆ แสร้งทำเป็นไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมา
"เป็นไงบ้าง... ชีวิตในบ้านใหม่" ราเชนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนเป็นห่วงเป็นใย แต่กลับแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน
เพียงขวัญเงยหน้าขึ้นมองเขา "ก็... ดีค่ะ" เธอตอบเสียงเบา
"ดี? ดีอย่างไร?" เขาเลิกคิ้วขึ้น "มีอะไรที่เธอไม่ชอบบ้างไหม? บอกมาได้นะ"
คำพูดนั้นเหมือนจะเปิดโอกาสให้เธอได้ร้องเรียน แต่เพียงขวัญรู้ดีว่ามันเป็นเพียงกับดัก
หากเธอพูดอะไรที่ไม่ถูกใจ เขาอาจจะหาทางลงโทษเธอได้
"ไม่มีค่ะ ทุกอย่างดีหมด" เธอตอบอย่างรวดเร็ว
ราเชนยิ้มมุมปาก ราวกับพอใจในคำตอบของเธอ
"ดีแล้ว" เขาพูด "ฉันไม่ชอบให้ใครสร้างปัญหา"
ตลอดมื้ออาหาร เพียงขวัญรู้สึกเหมือนถูกกดดันอยู่ตลอดเวลา เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล
เธอรู้ว่าการต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การควบคุมของราเชนนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
หลังจากมื้ออาหาร ราเชนก็ลุกขึ้นยืน
"ฉันต้องออกไปทำธุระข้างนอก" เขาพูดกับเพียงขวัญ "เธออยู่ที่นี่ดีๆ อย่าไปไหน"
"ค่ะ" เธอตอบเสียงอ่อย
เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอ ยื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ
"ฉันจะกลับมาเร็วๆ นี้" เขาพูด ราวกับจะปลอบประโลม แต่กลับทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น
เมื่อราเชนเดินออกไป เพียงขวัญก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง
ชีวิตในกรงทองของเธอได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
เธอพยายามจะหาทางติดต่อกับคนที่เขียนจดหมายให้เธอ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร เธอไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีคอมพิวเตอร์ และไม่มีใครที่เธอจะไว้ใจได้
เธอต้องเผชิญหน้ากับสายตาที่จับผิดของคนรอบข้าง กับการควบคุมของสามีที่เธอไม่เคยต้องการ
และที่สำคัญ... เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ความลับที่ราเชนกำลังปกป้องอยู่นั้น อาจจะอันตรายเกินกว่าที่เธอจะคาดคิด
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เพียงขวัญพยายามปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ของเธอ เธอเรียนรู้ที่จะสังเกตการณ์ เรียนรู้ที่จะเก็บงำความรู้สึก
เธอเดินสำรวจไปทั่วคฤหาสน์อันกว้างใหญ่ พยายามหาช่องทางหลบหนี หรือหาเบาะแสเกี่ยวกับความลับที่เธอได้ยินมา
แต่ทุกครั้งที่เธอคิดว่าเจอทางออก เธอก็จะถูกราเชนจับได้เสมอ
เขาเหมือนจะรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ราวกับมีตาที่สามคอยจับตามองอยู่ตลอดเวลา
"เธอพยายามจะหาอะไร?" วันหนึ่ง ราเชนถาม ขณะที่เขาเห็นเพียงขวัญกำลังสำรวจห้องสมุดอย่างเงียบๆ
เพียงขวัญสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันไปเผชิญหน้ากับเขา "เปล่าค่ะ แค่กำลังหาหนังสืออ่าน"
ราเชนเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่เธอถืออยู่
"หนังสือเกี่ยวกับกฎหมาย?" เขาเลิกคิ้ว "เธอก็ยังสนใจเรื่องพวกนี้อยู่เหรอ?"
"ก็... เป็นอาชีพของฉันนี่คะ" เธอตอบอย่างเลี่ยงๆ
ราเชนกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องสมุด ก่อนจะหันกลับมามองเธอ
"จำไว้นะ เพียงขวัญ" เขาพูดเสียงนุ่ม แต่แฝงด้วยอำนาจ "ที่นี่... มีกฎของฉัน"
เพียงขวัญยืนนิ่ง จ้องมองใบหน้าของเขา เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถฝืนกฎของเขาได้
แต่ในใจลึกๆ เธอก็ยังคงมีความหวัง... ความหวังที่จะได้หลุดพ้นจากกรงทองแห่งนี้ไปให้ได้
ในขณะที่เธอกำลังจะยอมแพ้ต่อโชคชะตา ทันใดนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือลับ...
มันคืออะไรกันแน่? และสิ่งนั้น จะนำพาเธอไปสู่หนทางแห่งอิสรภาพ หรือจะพาเธอไปสู่อันตรายที่ยิ่งกว่าเดิม?
ช่วยชีวิตอีกครั้งทนายความ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก