“คุณแน่ใจนะว่านี่คือสิ่งที่ฉันต้องการ” เสียงของเพียงขวัญสั่นเครือ ขณะที่เธอกำลังพิจารณาแผนการอันตรายที่ราเชนเพิ่งจะบอกเธอไป
ราเชนพยักหน้าช้าๆ ดวงตาคมกริบของเขามองตรงมาที่เธอ เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ผมรู้ว่ามันเสี่ยง… แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”
เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเมื่อกลางดึกที่ผ่านมา กลุ่มคนร้ายบุกเข้ามาในคฤหาสน์ของราเชน พวกเขาไม่ได้ต้องการทรัพย์สิน แต่ดูเหมือนเป้าหมายหลักคือตัวราเชนเอง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เพียงขวัญที่กำลังหลับอยู่ก็ถูกปลุกขึ้นด้วยเสียงปืนและความโกลาหล เธอพยายามหนี แต่กลับถูกขัดขวางโดยลูกน้องของราเชนที่พยายามพาเธอไปที่ปลอดภัย
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะถูกพาตัวออกไป เธอก็เห็นภาพที่ทำให้หัวใจเธอหยุดเต้น ราเชนกำลังถูกล้อมกรอบโดยกลุ่มคนร้ายหลายคน เขาบาดเจ็บ และดูเหมือนกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ
“ไม่! ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง!” เพียงขวัญพึมพำกับตัวเอง เธอไม่สามารถทนเห็นเขาตกอยู่ในอันตรายได้อีกต่อไป ความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจกำลังผลักดันให้เธอทำในสิ่งที่ปกติเธอจะไม่ทำ
เธอวิ่งกลับเข้าไปในห้องนอน หยิบปืนพกที่ราเชนเคยให้ไว้เพื่อป้องกันตัวออกมาอย่างรวดเร็ว แม้จะกลัว แต่สัญชาตญาณในการปกป้องกลับมีมากกว่า
“คุณเพียงขวัญ! อย่าไปเลยครับ!” ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนห้าม แต่เพียงขวัญไม่ฟังเสียง เธอพุ่งตรงไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงการต่อสู้
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอแทบจะยืนไม่ไหว ราเชนกำลังต่อสู้กับชายร่างใหญ่คนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มคนร้าย เขาถูกแทงที่แขน และเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด
“ราเชน!” เพียงขวัญตะโกนก้อง เธอเหนี่ยวไกปืนที่อยู่ในมือทันที กระสุนพุ่งเข้าใส่ชายร่างใหญ่ ทำให้เขาเสียหลักไปชั่วขณะ
“คุณเพียงขวัญ!” ราเชนอุทานออกมาด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะกลับมา
“อยู่นิ่งๆ นะคะ!” เธอตะโกนกลับ พยายามควบคุมความสั่นของมือ
เธอรู้ดีว่าเธอไม่ใช่นักแม่นปืน แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ สัญชาตญาณของเธอก็ทำงานเต็มที่ เธอใช้จังหวะที่ชายร่างใหญ่กำลังเสียหลัก ยิงซ้ำอีกสองนัด ทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้น
เมื่อภัยคุกคามหลักถูกจัดการ ลูกน้องของราเชนที่เหลือก็สามารถจัดการกับกลุ่มคนร้ายที่เหลือได้อย่างรวดเร็ว
บรรยากาศกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของทุกคน และเสียงร้องครวญครางของผู้บาดเจ็บ
เพียงขวัญเดินเข้าไปหา ราเชนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มือข้างหนึ่งกุมบาดแผลที่แขน เลือดสีแดงสดไหลอาบไปทั่ว
“คุณ… ทำอะไรน่ะ” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“ฉัน… ฉันช่วยคุณ” เพียงขวัญตอบ เสียงของเธอสั่นเครือ
ราเชนเงยหน้ามองเธอ ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น
“คุณกำลังเสี่ยงชีวิตเพื่อผม… ทำไม” เขาถาม
เพียงขวัญมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร เธอเองก็ไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองเหมือนกัน
“ฉัน… ฉันไม่รู้” เธอตอบตามความจริง
ทันใดนั้นเอง ราเชนก็คว้ามือของเธอมาจับแน่น “คุณไม่รู้เหรอ… หรือคุณกำลังโกหกผม”
เพียงขวัญสบตาเขา เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านจากฝ่ามือของเขา
“ฉันไม่ได้โกหก” เธอพูด
ราเชนพยักหน้าช้าๆ “ผมรู้… ผมรู้ว่าคุณกำลังพยายามหลอกลวงผม”
คำพูดนั้นทำให้เพียงขวัญใจกระตุก เธอรู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา
“คุณ… คุณรู้แล้วเหรอ” เธอถามเสียงแผ่ว
“ผมรู้มาสักพักแล้ว” ราเชนตอบ ดวงตาของเขามีแววของความเจ็บปวด “ผมรู้ว่าคุณกำลังวางแผนจะหนีผม”
เพียงขวัญรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลาย เธอไม่เคยคิดว่าราเชนจะรู้แผนการของเธอเร็วขนาดนี้
“คุณ… รู้มาตลอดเลยเหรอ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ใช่” ราเชนตอบ “ผมรู้ว่าคุณแต่งงานกับผมเพราะถูกบังคับ… ผมรู้ว่าคุณพยายามหาทางหนี”
เพียงขวัญก้มหน้าลงมองพื้น เธอรู้สึกผิดที่ต้องหลอกลวงเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เขาพูด
“แล้ว… ทำไมคุณไม่หยุดฉันล่ะ” เธอถาม
ราเชนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “เพราะผม… อยากให้คุณอยู่กับผม”
คำพูดนั้นทำให้เพียงขวัญเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าว
“คุณ… รักฉันเหรอ” เธอถาม
ราเชนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “ผมไม่แน่ใจว่ามันคือความรัก… แต่ผมไม่อยากเสียคุณไป”
เพียงขวัญรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายอย่างราเชน จะสามารถมีความรู้สึกแบบนี้ได้
“แต่… คุณไม่ได้บังคับฉันจริงๆ เหรอ” เธอถามอย่างไม่แน่ใจ
“ถ้าผมบังคับคุณจริง… คุณคิดว่าคุณจะยอมแต่งงานกับผมเหรอ” ราเชนย้อนถาม “ผมเพียงแต่… อยากให้คุณมีที่พึ่ง… อยากให้คุณปลอดภัย”
เพียงขวัญอึ้งไป เธอไม่เคยคิดถึงมุมนี้เลย เธอคิดมาตลอดว่าเขาคือคนที่บีบคั้นเธอ แต่ความจริงอาจจะตรงกันข้าม
“แล้ว… พ่อของฉันล่ะคะ” เธอถามขึ้นมาอีกครั้ง
ราเชนถอนหายใจยาว “ผมกำลังพยายามตามหาท่านอยู่… ผมจะให้คนของผมตามหาให้ดีที่สุด”
เพียงขวัญมองไปที่แผลของเขา “คุณ… เจ็บมากไหม”
ราเชนส่ายหน้า “ไม่เท่าไหร่… เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่ผมรู้สึก… ตอนที่รู้ว่าคุณกำลังจะหนีผมไป”
เพียงขวัญรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังบีบรัดหัวใจเธอ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา
“ฉันขอโทษค่ะ… ฉันขอโทษที่หลอกลวงคุณ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ราเชนบีบมือเธอเบาๆ “ผมรู้… ผมรู้ว่าคุณมีเหตุผล”
“แต่… ตอนนี้ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อ” เพียงขวัญสารภาพ
ราเชนยิ้มออกมา “คุณก็แค่… อยู่กับผม”
คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับมีความหมายที่ลึกซึ้ง เพียงขวัญมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความหวัง ความรัก และความปรารถนาที่ซ่อนอยู่
“ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ” เธอตอบอย่างลังเล
“คุณไม่จำเป็นต้องแน่ใจตอนนี้” ราเชนพูด “แค่… ให้โอกาสผม”
เพียงขวัญพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไปในความสัมพันธ์ของเธอและราเชน
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะตอบตกลง ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของราเชนก็ดังขึ้น
ราเชนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “เป็นเรื่องของคุณพ่อคุณ… เขาเจอแล้ว”
เพียงขวัญตาโตขึ้นด้วยความหวัง “จริงเหรอคะ! แล้วท่านเป็นยังไงบ้าง!”
“กำลังจะพาไปโรงพยาบาล… ผมต้องไปเดี๋ยวนี้” ราเชนพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
“ฉัน… ฉันจะไปด้วยนะคะ” เพียงขวัญรีบพูด
ราเชนหันมามองเธอ “ไม่… คุณรออยู่ที่นี่ ผมจะรีบกลับมา”
ก่อนที่เพียงขวัญจะทันได้ทักท้วง ราเชนก็รีบออกจากห้องไป ทิ้งให้เธออยู่เพียงลำพังอีกครั้ง
เพียงขวัญเดินไปที่หน้าต่าง มองตามรถของราเชนที่วิ่งออกไป เธอรู้สึกทั้งดีใจที่พ่อของเธอปลอดภัย และกังวลกับอนาคตของเธอและราเชน
เธอไม่รู้ว่าการได้รู้ความจริงทั้งหมด จะนำพาความสัมพันธ์ของพวกเขาไปในทิศทางใด
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ โลกของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
ขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในความคิด ทันใดนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งของราเชนก็เดินเข้ามา
“คุณผู้หญิงครับ… มีคนฝากของมาให้ครับ” ลูกน้องคนนั้นยื่นซองจดหมายสีดำมาให้
เพียงขวัญรับซองมาอย่างงุนงง “ใครฝากมาคะ”
“เขาไม่ได้บอกชื่อครับ… แต่เขาบอกว่า… นี่คือของขวัญสำหรับคุณ” ลูกน้องคนนั้นตอบ
เพียงขวัญเปิดซองจดหมายออก ข้างในมีรูปถ่ายใบหนึ่ง ซึ่งเป็นรูปเดียวกับที่เธอเคยเห็นในห้องทำงานของราเชน นั่นคือรูปของหญิงสาวปริศนาคนนั้น
แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่า คือข้อความที่เขียนอยู่ด้านหลังรูปถ่าย
“เธอคือคนที่เขาต้องการ… เธอคือสิ่งที่เขาจะไม่มีวันได้ครอบครอง”
เพียงขวัญตัวสั่นเทาเมื่ออ่านข้อความนั้น ใครคือหญิงสาวในรูป? และใครคือคนที่ส่งข้อความนี้มา? เธอรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ช่วยชีวิตอีกครั้งทนายความ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก