"เลือด… เลือดของฉัน…" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากซีดเซียวของเพียงขวัญ ราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณที่กำลังจะดับสูญ ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาชัดเจนอีกครั้ง ใบหน้าคมคายที่เปื้อนไปด้วยเลือดของราเชน ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเธอ ดวงตาที่เคยฉายแววเย็นชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน ราเชน… นี่คือผลลัพธ์ของการกระทำของเธออย่างนั้นหรือ?
หัวใจของเพียงขวัญบีบรัดจนแทบจะแตกสลาย เธอไม่เคยคิดไม่เคยคาดฝันว่า แผนการหลบหนีที่เธอวางไว้จะนำไปสู่สถานการณ์ที่เลวร้ายถึงเพียงนี้ การต่อสู้ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ มันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของแผนการ แต่เป็นเพราะเธอ… เพราะความกลัวที่ถาโถมเข้ามา เพราะความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะควบคุมได้
“ราเชน…” เธอเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุดหย่อน มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเสียใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่มันคือน้ำตาที่ประทับตราความรู้สึกผิดอันใหญ่หลวงที่เธอแบกรับไว้
“ขวัญ…” ราเชนเอ่ยชื่อเธอออกมา เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความทรมาน เขาพยายามยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับหมดสิ้นไปเสียก่อน
“ฉัน… ฉันขอโทษ” คำพูดสั้นๆ นั้นหลุดออกมาจากปากของเพียงขวัญอย่างยากลำบาก มันเป็นคำขอโทษที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่เธอไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ทั้งหมด
“ขอโทษเรื่องอะไร?” น้ำเสียงของราเชนเต็มไปด้วยคำถามที่บ่งบอกถึงความสับสน เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่
“ทุกอย่าง…” เพียงขวัญหลับตาลง กั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลทะลักออกมาอีกครั้ง “ฉัน… ฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป”
“ไม่… ขวัญ… อย่าไป” ราเชนพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เขาจับข้อมือของเธอไว้แน่น แต่แรงของเขาก็อ่อนแรงลงทุกขณะ
“ฉันต้องไป ราเชน” เสียงของเธอสั่นเครือ “ความจริง… มันกำลังจะถูกเปิดเผย ฉันไม่สามารถหลอกคุณได้อีกต่อไป”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของราเชน เขามองเธออย่างไม่เข้าใจ
“หลอกอะไร? ขวัญ… พูดอะไร?”
“ความลับ… ฉันมีความลับที่ปิดบังคุณไว้” เพียงขวัญเล่าต่อด้วยเสียงที่สั่นเครือ “ฉัน… ฉันไม่ได้ถูกบังคับให้แต่งงานกับคุณจริงๆ”
ดวงตาของราเชนเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา
“ไม่จริง… นั่นมันเป็นไปไม่ได้”
“มันเป็นจริงค่ะ” เพียงขวัญยอมรับ “ฉัน… ฉันทำเพื่อครอบครัวเท่านั้น… ฉันมีแผนการอื่น…”
“แผนการ?” ราเชนพยายามย้ำคำนั้นอย่างไม่เข้าใจ “แผนการอะไร?”
“แผนการที่จะหนี… หนีไปจากคุณ” คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของเธออย่างเจ็บปวด ราวกับจะกรีดเนื้อในใจของตัวเอง
“หนี… ไปจากฉัน?” ราเชนทวนคำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด ชายหนุ่มที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน บัดนี้กลับดูเหมือนเด็กน้อยที่ถูกทอดทิ้ง
“ใช่ค่ะ” เพียงขวัญพยักหน้าช้าๆ “ฉัน… ฉันไม่เคยมีความรู้สึกอะไรกับคุณเลย… นอกจากความเกลียดชัง”
คำโกหกที่หลุดออกจากปากของเธอ มันเจ็บปวดกว่าความจริงเสียอีก เธอเห็นแววตาของราเชนที่ค่อยๆ ดับมืดลงไป ราวกับมีใครมาดับประกายไฟในดวงตาของเขา
“เกลียดชัง…” เขาพึมพำออกมาเบาๆ ราวกับกำลังชิมรสชาติอันขมขื่นของคำนั้น
“ฉันขอโทษ” เพียงขวัญกล่าวอีกครั้ง น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย
“พอแล้ว…” ราเชนพูดเสียงแหบพร่า “ฉันไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว”
เขาปล่อยมือของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับว่าแรงทั้งหมดได้หมดไปแล้ว
“ฉัน… ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” เพียงขวัญบอก
“ไป” ราเชนตอบสั้นๆ สายตาของเขามองตรงไปข้างหน้า ไม่ได้มองเธออีกต่อไป
เพียงขวัญยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน เธออยากจะย้อนเวลากลับไป อยากจะแก้ไขทุกอย่าง แต่ก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้
“ลาก่อน… ราเชน” เธอเอ่ยคำสุดท้าย ก่อนจะหันหลังและวิ่งออกไปจากห้องนั้น หัวใจของเธอหนักอึ้งราวกับหินผา ทุกย่างก้าวที่เธอออกห่างจากเขา เหมือนกำลังสลักรอยแผลที่ลึกเข้าไปในหัวใจของเธอและของเขา
เธอวิ่งไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย แม้จะมีเสียงเรียกชื่อของเธอที่ค่อยๆ แผ่วเบาลงไปก็ตาม เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันโหดร้าย แต่เธอไม่เห็นทางเลือกอื่นอีกแล้ว ความจริงที่รออยู่เบื้องหน้ามันอันตรายเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้
เมื่อก้าวออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่นั้น ราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอก็ได้พังทลายลงไปพร้อมกัน อากาศยามค่ำคืนที่เคยสดชื่น บัดนี้กลับหนาวเหน็บจนเยือกเข้ากระดูก
เธอขับรถออกมาอย่างไร้จุดหมาย ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุดหย่อน ภาพใบหน้าของราเชนที่เต็มไปด้วยเลือด ภาพแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ยังคงติดตรึงอยู่ในหัวของเธอ
“ราเชน… ฉันขอโทษจริงๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง
บางที… บางทีการจากลาครั้งนี้ อาจจะเป็นวิธีเดียวที่จะช่วยชีวิตของทั้งสองคนได้… หรือบางที… มันอาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของเธอ…
ช่วยชีวิตอีกครั้งทนายความ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก