แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านบางๆ เข้ามายังห้องพักเล็กๆ แห่งหนึ่ง ก่อให้เกิดเป็นเงาที่ทอดยาวอยู่บนพื้น ราวกับจะสะท้อนถึงความว่างเปล่าในหัวใจของเพียงขวัญที่กำลังตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับวันใหม่
เธอพลิกตัวไปอีกด้าน ซุกหน้าลงกับหมอนที่เย็นเฉียบ พยายามหลีกหนีจากความเป็นจริงอันโหดร้ายที่รอเธออยู่ข้างนอก แต่ไม่ว่าจะหลับตาลงกี่ครั้ง ภาพใบหน้าของราเชนที่เต็มไปด้วยเลือดในวันนั้น ก็ยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่หายไปไหน
“ราเชน…” ชื่อของเขาหลุดออกมาจากริมฝีปากอย่างแผ่วเบา เสียงนั้นแห้งผากและไร้เรี่ยวแรง
เธอจำได้ดีถึงคืนนั้น… คืนที่เธอหนีออกมาจากชีวิตของเขา คืนที่เธอเลือกจะโกหกคำโต เพื่อจะปกป้องตัวเองและครอบครัว
เธอหลอกเขาว่าเธอเกลียดเขา หลอกเขาว่าเธอไม่มีวันรักเขา… คำพูดเหล่านั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงไปในหัวใจของทั้งสองฝ่าย มันไม่ใช่สิ่งที่เธออยากจะพูด แต่มันเป็นสิ่งที่เธอต้องพูด เพื่อให้แผนการหลบหนีของเธอสมบูรณ์
เธอคิดว่าเมื่อเธอหนีออกมาได้แล้ว ทุกอย่างจะจบลง… เธอจะกลับไปใช้ชีวิตของเธออย่างอิสระ ปลอดภัย และไม่ต้องหวาดระแวงอีกต่อไป
แต่สิ่งที่เธอได้รับ กลับไม่ใช่ความสุขที่คาดหวัง…
เธอเช่าห้องเล็กๆ แห่งหนึ่งในเมืองที่ห่างไกลจากที่ที่เธอเคยอยู่ เธอพยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่ พยายามหาหนทางที่จะดำรงชีวิตอยู่ต่อไปในฐานะ ‘เพียงขวัญ’ ทนายความสาวผู้ไม่เกี่ยวข้องกับโลกของมาเฟียอีกต่อไป
แต่ทุกอย่างกลับดูว่างเปล่า…
เธอไปทำงานที่สำนักงานกฎหมายเล็กๆ แห่งหนึ่ง เธอพยายามตั้งใจทำงาน พยายามทำให้ตัวเองยุ่งอยู่เสมอ เพื่อจะได้ไม่ต้องคิดถึงเขา
แต่ทุกครั้งที่เธอเห็นคดีความที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรง หรือคดีที่ต้องเผชิญหน้ากับอำนาจมืด เธอก็มักจะนึกถึงราเชนเสมอ
นึกถึงใบหน้าคมคายที่ดูเย็นชา แต่ซ่อนความห่วงใยไว้เบื้องหลัง นึกถึงดวงตาที่เคยฉายแววข่มขู่ แต่ก็เคยอ่อนโยนเมื่อมองเธอ นึกถึงสัมผัสที่อบอุ่นของเขา…
ความรู้สึกผิดและความเสียใจถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน
เธอเสียใจที่ต้องโกหกเขา… เธอเสียใจที่ต้องทำร้ายความรู้สึกของเขา… และที่สำคัญที่สุด… เธอเสียใจที่ต้องปฏิเสธความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอเอง…
ใช่… เธอปฏิเสธมันมาตลอด… ปฏิเสธว่าเธอไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรให้กับเขา
แต่ยิ่งเธอปฏิเสธมากเท่าไหร่ ความรู้สึกนั้นกลับยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น
เธอจำได้ดีถึงช่วงเวลาที่ต้องอยู่ใกล้ชิดกับเขา… ช่วงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากันทุกวัน… ช่วงเวลาที่เขาคอยปกป้องเธอ…
มันไม่ใช่แค่ความกลัวที่เธอรู้สึก… แต่มันมีความรู้สึกอื่นแอบแฝงอยู่… ความรู้สึกที่เธอไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน
ความห่วงใย… ความอบอุ่น… และ… ความรัก…
เธอไม่รู้ว่ามันเริ่มก่อตัวขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่… อาจจะเป็นตอนที่เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องเธอ… อาจจะเป็นตอนที่เขาแสดงความอ่อนโยนให้เธอเห็น… หรืออาจจะเป็นตอนที่เขา…
เพียงขวัญสะบัดหัวไล่ความคิดที่กำลังจะวนเวียนไปในทางที่เธอไม่อยากจะคิด
“ไม่… ไม่ใช่… ฉันไม่รักเขา” เธอพึมพำกับตัวเอง
แต่เสียงในใจกลับตะโกนตอบ “โกหก! เธอกำลังโกหกตัวเอง!”
เธอรู้ดี… ลึกๆ แล้วเธอรู้ดีว่าเธอรักเขา… รักราเชน… มาเฟียที่เธอเคยคิดว่าจะเกลียดชังตลอดไป
ความรู้สึกผิดที่เธอทำร้ายเขา ทำให้เธอไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง
เธอยังคงจำคำพูดสุดท้ายของราเชนได้ดี… “ไป”
คำพูดนั้น… มันเหมือนกับประโยคที่ปิดฉากเรื่องราวทั้งหมด… ปิดฉากความหวัง… และปิดฉากหัวใจของเธอ…
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรูปภาพเก่าๆ ที่เธอเคยถ่ายไว้… รูปภาพของครอบครัว… รูปภาพของเธอ… และรูปภาพของราเชน…
เธอเลื่อนนิ้วไปสัมผัสใบหน้าของเขาในรูปภาพ… มันเย็นเฉียบ…
“ราเชน… คุณเป็นอย่างไรบ้าง?” เธอถามคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ
เธอรู้ว่าเขาคงจะโกรธเธอมาก… อาจจะเกลียดเธอด้วยซ้ำ…
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น… เธอก็ยังคงคิดถึงเขา… คิดถึงรอยยิ้มที่หาได้ยากของเขา… คิดถึงแววตาที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้…
ชีวิตใหม่ที่เธอเลือก… มันดูเหมือนจะปลอดภัย… แต่กลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า…
เธอเคยคิดว่าการหลบหนีคือทางออก… แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า… ทางออกที่แท้จริง… อาจจะไม่ได้อยู่ที่การหนี… แต่อยู่ที่การเผชิญหน้า…
แต่เธอจะเผชิญหน้ากับเขาได้อย่างไร? หลังจากสิ่งที่เธอทำลงไป?
เพียงขวัญถอนหายใจยาว รู้สึกเหนื่อยล้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง
เธอรู้ดีว่าถึงแม้จะพยายามหนีไปไกลแค่ไหน… หัวใจของเธอก็ยังคงผูกติดอยู่กับเขา…
และบางที… บางทีเธออาจจะไม่มีวันหลุดพ้นจากเงาของราเชนไปได้เลย…
เธอตัดสินใจที่จะลุกขึ้นจากเตียง เดินไปเปิดม่านให้แสงแดดส่องเข้ามาเต็มที่
เธอต้องพยายาม… พยายามที่จะใช้ชีวิตต่อไป… แม้จะไม่มีเขาอยู่เคียงข้าง…
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวไปทำกิจวัตรประจำวัน… โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น…
หน้าจอแสดงชื่อของผู้ติดต่อ… ชื่อที่เธอไม่คุ้นเคย…
ด้วยความสงสัย เธอจึงกดรับสาย…
“สวัสดีค่ะ…” เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่จะมีเสียงพูดออกมา… เสียงที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น…
“คุณเพียงขวัญ… ผมมีข่าวร้ายจะแจ้งให้ทราบครับ…”
ช่วยชีวิตอีกครั้งทนายความ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก