ตอนที่ 4 — แผนการอันตราย

"อย่าแม้แต่จะคิดว่าฉันจะปล่อยให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของฉันได้!" เสียงตะโกนของนายพลดังสะท้อนก้องในห้องทำงานหรูหรา ดวงตาคมกริบฉายแววเดือดดาลราวกับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ

เมื่อคืนที่ผ่านมาคือฝันร้ายที่แท้จริง พราวเพิ่งจะเริ่มผ่อนคลายความตึงเครียดหลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่ร้านอาหาร แต่แล้วจู่ๆ กลุ่มชายฉกรรจ์ที่สวมหน้ากากก็บุกเข้ามาในร้านราวกับจะมาปล้น ไม่ใช่แค่ปล้น แต่มันคือการคุกคามที่ชัดเจน ‌นายพลปรากฏตัวขึ้นอย่างปาฏิหาริย์ราวกับจะรู้ล่วงหน้า แต่สิ่งที่ทำเอาพราวใจหายวาบคือ การที่หนึ่งในคนร้ายเงื้อมีดเข้าหาต้นกล้า ลูกชายของเธอ!

"ต้นกล้า!" เสียงร้องด้วยความตกใจหลุดออกมาจากริมฝีปากของพราว เธอพุ่งเข้าไปปกป้องลูกชายทันที แต่ก่อนที่เธอจะทำอะไรได้ เสียงปืนดังขึ้น! ​ไม่ใช่เสียงปืนที่ทำร้ายต้นกล้า แต่เป็นเสียงปืนที่ดังออกมาจากมือของนายพล!

กระสุนนัดนั้นพุ่งตรงไปที่แขนของคนร้ายที่กำลังจะทำร้ายต้นกล้าอย่างแม่นยำ จนคนร้ายร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและล้มลงไปกองกับพื้น กลุ่มคนร้ายที่เหลือเห็นดังนั้นก็แตกกระเจิงหายไปในความมืด เหลือไว้เพียงความโกลาหล กลิ่นดินปืน และความตกตะลึง

นายพลก้าวเข้ามาหาพราวอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ‍เขาก้มลงมองต้นกล้าที่ยังคงตัวสั่นด้วยความกลัว ก่อนจะหันมาสำรวจพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

"เธอเป็นอะไรไหม?" เสียงทุ้มที่เคยเย็นชา ตอนนี้กลับสั่นเครือเล็กน้อย

พราวยังคงอึ้ง เธอพยักหน้าเบาๆ แต่หัวใจของเธอยังเต้นระรัว ภาพของนายพลในชุดเครื่องแบบที่ดูสง่างาม แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอันตรายและความเด็ดเดี่ยว ‌มันช่างย้อนแย้งกับภาพในอดีตที่เธอเคยรู้จัก

"พวกมันเป็นใคร? ทำไมถึงมาทำร้ายเรา?" พราวถามเสียงสั่น

นายพลถอนหายใจหนักๆ "ฉันไม่แน่ใจ แต่พวกมันไม่ใช่โจรธรรมดา พวกมันต้องการทำร้ายฉัน และดูเหมือนว่าพวกมันจะรู้จุดอ่อนของฉันแล้ว"

"จุดอ่อน?" พราวทวนคำด้วยความสงสัย

"ใช่... ‍จุดอ่อนที่สำคัญที่สุด" นายพลมองมาที่เธอ ดวงตาของเขาเหมือนจะสื่อสารอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเข้าใจ

หลังจากเหตุการณ์นั้น ชีวิตของพราวก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป นายพลจัดหารถคุ้มกันพร้อมบอดี้การ์ดมืออาชีพมาคอยดูแลเธอและต้นกล้าตลอด 24 ชั่วโมงราวกับเป็นราชินี เขาไม่ยอมให้เธอคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ​ซึ่งมันทำให้พราวรู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก

"คุณทำแบบนี้ทำไมคะ? ฉันเป็นแค่คนธรรมดา" พราวพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับนายพลโดยตรง เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกจับตามอง ถูกปกป้องมากเกินไป จนเหมือนกับว่าเธอกำลังถูกกักบริเวณ

"ฉันบอกแล้วไง ว่าเธอคือจุดอ่อนของฉัน" นายพลตอบเสียงเรียบ ​แต่แฝงไว้ด้วยความหวงแหนที่ยากจะปฏิเสธ "ฉันจะปล่อยให้ใครมาทำร้ายคนที่สำคัญกับฉันได้ยังไง"

คำว่า "คนที่สำคัญ" ของนายพลมันทำให้หัวใจของพราวเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นข้างใน

"แต่คุณ... คุณไม่มีหน้าที่ต้องทำแบบนี้" พราวเอ่ยเสียงแผ่ว

"หน้าที่ของฉันคือการปกป้องสิ่งที่ฉันรัก" นายพลพูดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ ​พราวสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายของเขา และกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาที่ทำให้เธอใจสั่น

"คุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่คะ?" พราวถาม พยายามรวบรวมสติ

"ฉันกำลังพูดถึงเธอ... และต้นกล้า" นายพลมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "ฉันไม่รู้ว่าเธอปิดบังอะไรฉันอยู่ หรืออดีตของเธอเป็นยังไง แต่ฉันรู้แค่ว่า ตั้งแต่วันที่ฉันเห็นเธออีกครั้ง หัวใจของฉันก็เหมือนถูกปลุกให้ตื่นจากความหนาวเหน็บ"

คำพูดของนายพลทำให้พราวรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ ภาพวันวานที่ถูกซ่อนเร้น ภาพความทรงจำที่เธอพยายามลืม มันกลับผุดขึ้นมาอีกครั้ง

"คุณ... คุณพูดเหมือนรู้จักฉันดี" พราวพยายามกลบเกลื่อน

"ฉันรู้จักเธอดีพอที่จะรู้ว่าฉันไม่สามารถปล่อยให้เธอต้องตกอยู่ในอันตราย" นายพลกล่าว "และฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องเธอ"

ระหว่างที่นายพลกำลังพูดคุยกับพราว โทรศัพท์ของเขาก็มีสายเข้า เป็นสายจากผู้ใต้บังคับบัญชาคนสนิท

"ครับ... เกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงของนายพลเปลี่ยนไปทันที เขาฟังรายงานอย่างตั้งใจ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

"อะไรนะครับ! ร้านที่เธอไปเมื่อคืน... ถูกตรวจสอบพบอะไรบางอย่าง?" นายพลถามด้วยความประหลาดใจ

"เป็นไปได้ยังไง! ข้อมูลรั่วไหลไปถึงพวกนั้นได้ยังไง!" นายพลตะคอกด้วยความโกรธ

พราวได้ยินบทสนทนาของนายพล ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอรู้สึกได้ว่ามันไม่ดีแน่

"ผมเข้าใจครับ... ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้" นายพลวางสายโทรศัพท์ด้วยสีหน้าหมองหม่น

"มีอะไรเหรอคะ?" พราวถามอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้

นายพลหันมามองเธอ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ไม่ใช่เรื่องของเธอ" เขาพูด แต่แววตาของเขาไม่สามารถซ่อนความจริงได้

"แต่คุณดูเหมือนจะมีเรื่องเครียดนะคะ" พราวคะยั้นคะยอ

นายพลลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่า "เมื่อคืนนี้... นอกจากพวกที่บุกเข้ามาทำร้ายเราแล้ว มีคนของฉันบางคนก็เข้าไปตรวจสอบร้านที่เกิดเหตุหลังพวกคนร้ายหนีไป และพวกเขาพบว่า... มีการติดตั้งอุปกรณ์ดักฟังไว้ในร้านของเรา"

พราวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "อะไรนะคะ! แล้ว... แล้วพวกนั้นรู้เรื่องอะไรไปบ้าง?"

"นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังเป็นห่วง" นายพลกล่าว "พวกมันอาจจะรู้เรื่องแผนการบางอย่างของฉัน... หรือแย่กว่านั้น... พวกมันอาจจะรู้เรื่องของเธอ"

คำพูดของนายพลทำให้พราวใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าเธอคือเป้าหมายที่อ่อนแอที่สุดในตอนนี้ หากความลับของเธอถูกเปิดเผย มันจะนำมาซึ่งหายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยคาดคิด

"คุณต้องระวังตัวให้มากๆ นะครับ" นายพลพูด พลางจับมือของเธอไว้แน่น "ฉันจะพยายามหาตัวคนร้ายให้เร็วที่สุด และจะทำให้แน่ใจว่าไม่มีใครสามารถทำร้ายเธอและต้นกล้าได้อีก"

แต่แล้ว ขณะที่นายพลกำลังปลอบใจพราว เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์นายพลก็ดังขึ้น!

"เกิดอะไรขึ้น?" นายพลถามเสียงดัง

"มีสัญญาณการบุกรุกที่ประตูหลังคฤหาสน์ครับ! เป็นกลุ่มคนจำนวนมาก!" เสียงจากระบบรักษาความปลอดภัยดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก

นายพลรีบดึงพราวเข้ามาหาตัว "พราว! พาต้นกล้าไปที่ห้องนิรภัยทันที! แล้วอย่าออกมาจนกว่าฉันจะบอก!"

พราวตกใจ แต่ก็พยักหน้า เธอรีบจูงมือต้นกล้าที่ยังคงตัวสั่นไปยังทิศทางของห้องนิรภัยที่นายพลเคยบอกไว้

นายพลมองตามหลังพราวไปด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับประตูที่กำลังจะถูกพังเข้ามา! แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องสิ่งที่เขารัก ไม่ว่าอันตรายจะใหญ่หลวงเพียงใดก็ตาม!