"พิม...ผมขอโทษ" เสียงทุ้มต่ำของคินดังขึ้น ราวกับเสียงลมพัดหวีดหวิวในคืนที่เงียบสงัด แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสาดส่องลงบนใบหน้าของเขา เผยให้เห็นร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความรู้สึกผิดที่ยากจะปกปิด
พิมยืนอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาคู่สวยยังคงแดงก่ำจากการร้องไห้ แต่แววตาของเธอมีความแข็งกร้าวปรากฏขึ้น เธอไม่ยอมให้คินหลอกใช้หัวใจของเธออีกต่อไป "คำขอโทษของคุณมันไม่มีค่าอะไรอีกแล้วคิน"
"คุณเข้าใจผิดนะพิม" คินพยายามจะเอื้อมมือมาสัมผัสเธอ แต่พิมก็ถอยหนีอย่างรวดเร็ว "สิ่งที่เห็นเมื่อสักครู่...มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนการ"
"แผนการอะไรคะ" พิมถามเสียงเย็นชา "แผนการที่จะทำให้ฉันเจ็บปวดใช่ไหม"
"ไม่ใช่!" คินตอบเสียงดัง "ผมกำลังพยายามปกป้องคุณ"
"ปกป้องฉัน?" พิมหัวเราะอย่างขมขื่น "การที่คุณกอดเมษาแน่น แล้วบอกว่าคุณรักเธอ นั่นเรียกว่าปกป้องฉันเหรอคะ!"
"ผมไม่ได้บอกว่าผมรักเธอ" คินแก้ต่าง "ผมแค่แสดงไปอย่างนั้น เพื่อให้เธอเชื่อใจผม"
"แล้วทำไมคุณต้องทำให้เธอเชื่อใจคุณ" พิมถาม "ในเมื่อเธอคือคนที่คุณเกลียด"
"เพราะผมกำลังใช้เธอเป็นเครื่องมือ" คินตอบ "เพื่อเปิดโปงความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ...และครอบครัวของธีร์"
พิมอ้าปากค้าง ความจริงที่คินกำลังจะเปิดเผยนั้น มันยิ่งกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ "คุณหมายถึง...เมษาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง?"
"ไม่เชิง" คินส่ายหน้า "แต่เธอรู้เรื่องราวทั้งหมด และเธอกำลังร่วมมือกับธีร์"
"แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตรงๆ" พิมถาม "ทำไมคุณถึงต้องให้ฉันมาเห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนั้น"
"ผมทำไปเพื่อความปลอดภัยของคุณนะพิม" คินอธิบาย "ถ้าเมษารู้ว่าเรากำลังสืบเรื่องของเธอ เธออาจจะทำอันตรายกับคุณได้"
"แต่คุณก็ทำให้ฉันเจ็บปวด" พิมพูดเสียงสั่น "คุณทำให้ฉันเข้าใจผิดว่าคุณรักเธอ"
"ผมขอโทษ" คินพูดอีกครั้ง เสียงของเขาอ่อนลง "ผมรู้ว่ามันยาก แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่น"
พิมมองคิน เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่เธอก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้อีกไหม"
"คุณต้องเชื่อผมนะพิม" คินพูด "ผมทำทุกอย่างเพื่อคุณ"
"เพื่อฉันจริงๆ เหรอคะ" พิมถาม "หรือเพื่อแก้แค้น?"
คินนิ่งไปชั่วขณะ เขาหลบสายตาของพิม "ผม...ผมแค่อยากให้ความยุติธรรมเกิดขึ้น"
"ความยุติธรรมของคุณ...มันต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดของฉันเหรอคะ" พิมถามเสียงแผ่ว
"ผมขอโทษ" คินกล่าวอีกครั้ง "ผมจะชดเชยให้คุณเอง"
"คุณจะชดเชยฉันได้ยังไง" พิมถาม "ในเมื่อหัวใจของฉันมันแตกสลายไปแล้ว"
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของคินก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู แล้วใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด "เป็นใคร" พิมถาม
"เมษา" คินตอบ "เธอโทรมา"
"คุณจะรับไหม" พิมถาม
คินมองพิม ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "เธออาจจะรู้แล้วว่าคุณอยู่ที่นี่"
"แล้วไงคะ" พิมพูด "ถ้าเธอรู้จริงๆ ฉันก็ไม่กลัว"
คินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย "ว่าไงเมษา" เสียงของเขาฟังดูไม่เป็นธรรมชาติ
พิมมองคินอย่างจับผิด เธอไม่ไว้ใจเมษา และก็ไม่แน่ใจว่าคินจะสามารถจัดการกับสถานการณ์นี้ได้
"อะไรนะ!" เสียงของคินดังขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ "เธอ...เธอไปที่ไหน"
พิมรู้สึกถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นในห้อง "เกิดอะไรขึ้น" เธอถาม
"เมษา...เธอจะไปหาธีร์" คินพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบ "และเธอจะบอกความจริงทั้งหมดกับธีร์"
"ความจริงอะไรคะ" พิมถาม
"ความจริงเกี่ยวกับแผนการของเรา" คินตอบ "ถ้าเธอไปถึงธีร์ก่อน...ทุกอย่างจะพัง"
"แล้วเราจะทำยังไงคะ" พิมถามอย่างร้อนรน
"ผมต้องหยุดเธอ" คินพูด "แต่ผมกลัวว่าเธอจะทำอันตรายกับคุณ"
"ฉันไม่เป็นไรค่ะ" พิมยืนยัน "ฉันจะไปกับคุณ"
คินมองพิมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "คุณแน่ใจเหรอพิม"
"ฉันแน่ใจค่ะ" พิมตอบ "ฉันจะช่วยคุณ"
คินพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ก็ได้ เราไปกันเดี๋ยวนี้"
ทั้งสองรีบออกจากห้องไป ทิ้งไว้แต่ความไม่แน่นอนและอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ขณะที่ทั้งคู่กำลังมุ่งหน้าไปหาเมษา พิมก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดของคิน เธอไม่แน่ใจว่าเขาพูดความจริงทั้งหมดหรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้ก็คือ เธอไม่สามารถปล่อยให้ความเข้าใจผิดครั้งนี้ ทำลายความสัมพันธ์ของเธอที่มีต่อคินได้อีกต่อไป
"คิน" พิมเอ่ยขึ้นขณะที่รถกำลังแล่นไป "ฉัน...ฉันขอโทษที่ฉันไม่เชื่อใจคุณ"
คินหันมามองเธอ แววตาของเขามีความรู้สึกผิดปรากฏอยู่ "ไม่เป็นไรนะพิม"
"ฉันกลัว" พิมยอมรับ "ฉันกลัวว่าจะเสียคุณไป"
คินยิ้มบางๆ "ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น" เขาพูด "ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ"
คำพูดของคินทำให้พิมรู้สึกอบอุ่นหัวใจ แม้ว่าเธอจะยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง แต่เธอก็รู้สึกว่าเธอสามารถเชื่อใจเขาได้อีกครั้ง
เมื่อทั้งสองมาถึงที่อยู่ของเมษา พวกเขาก็พบว่าบ้านหลังนั้นเงียบสงัด พิมรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
"เมษา!" คินตะโกนเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ
ทั้งสองพยายามเปิดประตูเข้าไป แต่ประตูถูกล็อคจากด้านใน
"แย่แล้ว!" คินพูดด้วยความร้อนรน
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นจากภายในบ้าน พิมสะดุ้งตกใจ เธอหันไปมองคินด้วยความหวาดกลัว
"เมษา!" คินตะโกนเสียงดัง ก่อนจะพังประตูเข้าไป
พิมตามเข้าไปด้านใน และสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้เธอแทบจะสิ้นสติ
เมษานอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ร่างไร้ชีวิตของเธอสะท้อนแสงไฟสลัวๆ ในห้อง
"ไม่จริง!" คินตะโกนเสียงดัง เขาเข้าไปประคองร่างของเมษาไว้แน่น
พิมยืนนิ่ง ราวกับถูกสาป เธอไม่สามารถขยับไปไหนได้ เหตุการณ์ทั้งหมดมันเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่เธอจะตั้งตัวได้
"ใคร...ใครเป็นคนทำ" พิมถามเสียงสั่น
คินมองไปรอบๆ ห้อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความแค้น "ต้องเป็นธีร์แน่ๆ"
แต่ทันใดนั้นเอง ดวงตาของคินก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้โซฟา มันคือเอกสารบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นจดหมาย
คินหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงไปอีก
"อะไรคะ" พิมถามอย่างร้อนรน
คินมองพิมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "พิม...นี่...นี่คือจดหมายลาตายของเมษา"
พิมอ้าปากค้าง ไม่เข้าใจสิ่งที่คินกำลังจะสื่อ "หมายความว่ายังไงคะ"
"เมษา...เธอ...เธอฆ่าตัวตาย" คินพูดเสียงแผ่วเบา
พิมทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง คำโกหกที่คินสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเธอ มันกลับนำพาไปสู่ความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิม
เกมรักคู่หมั้นลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก