“ถ้าชีวิตไม่เคยให้โอกาส ก็ต้องสร้างโอกาสนั้นขึ้นมาเอง”
เสียงของพิมยังคงก้องอยู่ในหัวของธีร์ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกสั่นสะท้านทุกครั้งที่สบตาเธอ มันเหมือนกับว่าพิมคนใหม่ที่เขาเห็นตรงหน้า คือคนที่เขาไม่เคยรู้จัก และนั่นทำให้เขารู้สึกแปลกๆ
“เธอสวยขึ้นนะธีร์” เสียงของเมษาดึงธีร์ออกจากภวังค์ “แต่ก็ยังดูซอมซ่อเหมือนเดิม”
ธีร์หันไปมองเมษา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง “แล้วเธอล่ะ? สวยขึ้นเหมือนกันนะ”
“แน่นอน” เมษากล่าวอย่างมั่นใจ “เพราะฉันไม่ต้องลำบากเหมือนใครบางคน”
ธีร์มองไปทางที่พิมเพิ่งเดินจากไป เขาเห็นเงาของพิมและคินกำลังเดินเคียงข้างกันไปอย่างสนิทสนม ภาพนั้นทำให้ความรู้สึกบางอย่างแล่นปราดเข้ามาในใจของธีร์ มันไม่ใช่ความหึงหวง แต่มันคือความรู้สึก... อึดอัด
“เธอจะทำอะไรต่อไป?” ธีร์ถามเมษา
“ก็เล่นตามเกมไปสิ” เมษายิ้ม “รอให้ถึงวันงานหมั้นของเรา แล้วก็จบเรื่องทุกอย่าง”
“แต่ถ้า... พิมมีแผนของเธอเองล่ะ?” ธีร์เอ่ยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
เมษามองธีร์อย่างไม่พอใจ “เธอจะทำอะไรได้? เธอก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเหลือแล้ว”
“อย่าประมาทเธอ” ธีร์ย้ำอีกครั้ง “เธอไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว”
ขณะเดียวกัน พิมและคินก็กำลังขับรถลีมูซีนส่วนตัวของคิน มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หลังงามที่อยู่ชานเมือง
“คุณคินคะ” พิมเปิดบทสนทนา “เราจะไปเอา ‘ของหมั้น’ ที่ว่านั่นได้เมื่อไหร่คะ?”
คินหันมามองพิม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย “คุณหมายถึงอะไร? ของหมั้น?”
“ก็แหวนหมั้นที่เราจะต้องใส่ในงานแถลงข่าวไงคะ” พิมตอบอย่างใจเย็น “ฉันไม่อยากให้งานของเราดูไม่สมจริงเกินไป”
คินหัวเราะในลำคอ “คุณนี่... น่าสนใจจริงๆ” เขาหยุดรถที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ “ผมมีของที่อยากให้คุณดู”
พิมก้าวลงจากรถ เธอเงยหน้ามองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ดูโอ่อ่าและน่าเกรงขาม “ที่นี่คือ...”
“บ้านของผม” คินตอบ “และที่นี่... มีบางอย่างที่คุณอาจจะอยากได้”
คินพาพิมเดินเข้าไปในคฤหาสน์ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูหรูหราและมีระดับ แต่กลับมีบรรยากาศบางอย่างที่ทำให้รู้สึกเย็นยะเยือก พวกเขาก้าวเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของคิน ที่ซึ่งมีตู้เซฟขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่
“ผมมีเรื่องบางอย่างที่ต้องบอกคุณเกี่ยวกับครอบครัวของผม” คินกล่าว “และมันอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องราวในอดีตของคุณด้วย”
พิมมองคินอย่างตั้งใจ “ครอบครัวของคุณ... เกี่ยวข้องกับฉันได้อย่างไรคะ?”
คินเปิดตู้เซฟออก เผยให้เห็นเอกสารมากมาย และภาพถ่ายเก่าๆ ชิ้นหนึ่ง เขาหยิบภาพถ่ายนั้นขึ้นมาส่งให้พิมดู
“นี่คือพ่อของผม... กับแม่ของคุณ”
พิมเบิกตากว้าง เธอจ้องมองรูปถ่ายนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา ภาพถ่ายใบนั้นเป็นรูปของชายหญิงคู่หนึ่งที่ยืนเคียงข้างกันในงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง ผู้ชายในภาพคือคิน... หรือเปล่า? ไม่สิ... เขาดูเด็กกว่านี้มาก แต่ใบหน้าคือเค้าโครงของคินจริงๆ ส่วนผู้หญิงในภาพ... พิมจำใบหน้าเธอไม่ได้ แต่เธอกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
“แม่ของผม... เป็นนักธุรกิจหญิงที่เคยมีชื่อเสียงมาก่อน” คินอธิบาย “เธอเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน... จากอุบัติเหตุ”
“อุบัติเหตุ?” พิมทวนคำ
“ใช่... อุบัติเหตุ” คินตอบ “แต่ผมไม่เคยเชื่อว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุ”
เขาหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาส่งให้พิม “นี่คือบันทึกการเงินบางส่วนของบริษัทแม่ของผม... ที่มีชื่อของคุณอยู่ด้วย”
พิมรับเอกสารมาดู เธอเห็นชื่อของตัวเองในรายการบริจาคจำนวนมหาศาลให้กับมูลนิธิแห่งหนึ่ง และเมื่อเธอไล่ดูรายละเอียด ก็พบว่ามูลนิธินั้น... คือมูลนิธิของพ่อธีร์
“นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไรคะ?” พิมถามอย่างงุนงง
“ผมกำลังสืบหาความจริงอยู่” คินกล่าว “ผมเชื่อว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นกับแม่ของผม และผมก็เชื่อว่า... เรื่องนี้มันเชื่อมโยงกับครอบครัวของธีร์”
พิมเงียบไป เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ความลับที่ดำมืดกำลังค่อยๆ เปิดเผยออกมา
“แล้ว... แหวนหมั้นล่ะคะ?” พิมถาม ทำลายความเงียบ
คินยิ้ม “ผมมีของที่เหมาะกับคุณที่สุด” เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานอีกตัวหนึ่ง เปิดลิ้นชักออกมา และหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำออกมา
เมื่อพิมเปิดกล่องออก... เธอก็แทบจะหยุดหายใจ
แหวนเพชรเม็ดงาม ส่องประกายเจิดจรัส มันเป็นแหวนที่ดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก... มันคือแหวนที่ธีร์เคยให้เธอตอนขอแต่งงาน!
“คุณ... คุณไปเอาแหวนวงนี้มาจากไหนคะ?” พิมถามเสียงสั่น
“ผมมี ‘แหล่งข่าว’ ที่น่าเชื่อถือ” คินตอบ “และผมรู้ว่าแหวนวงนี้มีความหมายต่อคุณมากแค่ไหน”
พิมมองแหวนในมือของเธอ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา เธอจำได้ถึงวันที่ธีร์มอบแหวนวงนี้ให้เธอ วันที่เธอเชื่อว่าเขาจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป
“ฉัน... ฉันจะไม่ใช้แหวนวงนี้” พิมกล่าว “มันทำให้ฉันนึกถึงเรื่องแย่ๆ”
“ไม่เป็นไร” คินยื่นแหวนอีกวงหนึ่งให้เธอ “ผมเตรียมของขวัญอีกชิ้นไว้ให้คุณ... ที่จะทำให้คุณลืมเรื่องราวในอดีตไปเลย”
พิมรับกล่องกำมะหยี่อีกใบมาเปิดออก คราวนี้เป็นแหวนทองคำขาวเรียบๆ แต่ประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ ที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม มันดูเรียบหรูและทันสมัย
“สวยมากค่ะ” พิมกล่าว “ขอบคุณค่ะคุณคิน”
“เราต้องทำให้งานนี้ดูสมจริงที่สุด” คินกล่าว “เพื่อเป้าหมายของเรา”
“เป้าหมายของคุณคืออะไรคะ?” พิมถาม
“การแก้แค้น” คินตอบ “และผมเชื่อว่า... คุณเองก็มีเป้าหมายเดียวกัน”
พิมมองเข้าไปในดวงตาของคิน เธอเห็นความมุ่งมั่นและบางอย่างที่คล้ายคลึงกับความแค้นที่เธอเองก็มีอยู่ลึกๆ
“ใช่ค่ะ” พิมตอบ “เรามีเป้าหมายเดียวกัน”
ในขณะเดียวกัน ที่งานแถลงข่าว ธีร์กำลังเผชิญหน้ากับเมษา
“ทำไมพิมถึงหายไปนานขนาดนั้น?” เมษาถามอย่างหงุดหงิด “แล้วทำไมธีร์ถึงดูเป็นกังวลนัก?”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” ธีร์ตอบ “แต่ผมรู้สึกว่า... เรากำลังถูกเล่นเกม”
“เกมอะไร?” เมษาถาม “เกมของยัยเด็กบ้านั่นเหรอ? อย่ามาตลกน่า”
“ผมไม่คิดว่าเธอจะตลก” ธีร์กล่าว “เธอเปลี่ยนไปมาก... และผมก็ไม่แน่ใจว่าผมจะรับมือกับเธอได้”
“นี่ธีร์! เธอเป็นอะไรไป?” เมษาตะคอก “เธอกำลังหลงเสน่ห์ยัยนั่นอีกแล้วเหรอ?”
“เปล่า” ธีร์ตอบเสียงแข็ง “แต่ผมแค่รู้สึกว่า... มีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ”
ทันใดนั้น ประตูห้องแถลงข่าวก็เปิดออก ‘คุณสมชาย’ พ่อของเมษา เดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด
“เมษา! ธีร์!” คุณสมชายเรียก “มีเรื่องด่วน!”
“มีอะไรครับพ่อ?” เมษาถาม
“เรื่องของพิม...” คุณสมชายกล่าว “เธอประกาศจะจัดงานแถลงข่าว... เพื่อเปิดตัว ‘คู่หมั้น’ ของเธอ”
ธีร์และเมษามองหน้ากันอย่างตกตะลึง
“คู่หมั้น?” เมษากล่าวอย่างไม่เชื่อ “ใคร?”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” คุณสมชายตอบ “แต่ดูเหมือนว่า... งานแต่งงานของเรา จะต้องถูกเลื่อนออกไปก่อน”
ธีร์มองไปที่รูปถ่ายของพิมบนจออีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่แน่ใจ เขารู้สึกว่าเกมกำลังจะพลิก และเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถควบคุมเกมนี้ได้อีกต่อไป
“นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น?” เมษากล่าวอย่างไม่พอใจ
“ผมไม่รู้” ธีร์ตอบ “แต่ผมคิดว่า... ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป”
พิมกำลังจะเริ่มเกมของเธอ และคราวนี้... เธอไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไป
เกมรักคู่หมั้นลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก