ตอนที่ 6 — ความใกล้ชิดที่อันตราย

เสียงฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในรถยนต์คันหรูของภาคย์ดูอึดอัดและเปียกชื้นยิ่งขึ้น พราวซบหน้ากับกระจกใส มองออกไปนอกหน้าต่างที่บัดนี้พร่ามัวไปด้วยละอองฝน เธอพยายามรวบรวมสติเพื่อไม่ให้หัวใจเต้นแรงไปกว่านี้ การที่ต้องมานั่งใกล้ชิดกับภาคย์เช่นนี้ มันอันตรายเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว

"เธอเป็นอะไรไป?" เสียงทุ้มของภาคย์ดังขึ้น ‌ทำลายความเงียบ เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในท่าทีของพราว เธอพยายามหลบสายตาของเขา และดูเหมือนจะพยายามผลักตัวเองออกจากเขาเท่าที่จะทำได้

พราวนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเสียงเบา "เปล่าค่ะ ฉันแค่... หนาว"

ภาคย์หรี่ตาลง มองเธออย่างจับผิด ​"หนาว? อุณหภูมิในรถก็ไม่ได้เย็นขนาดนั้น"

"บางที... อาจจะเป็นเพราะฉันคิดถึงเรื่องเก่าๆ ค่ะ" พราวตอบ พยายามหาข้อแก้ตัว แต่คำพูดนั้นกลับยิ่งทำให้บรรยากาศแย่ลงไปอีก

ภาคย์เงียบไป เขาเข้าใจดีว่า ‍"เรื่องเก่าๆ" ที่พราวกำลังพูดถึงนั้น หมายถึงอะไร มันคือเรื่องราวในอดีตที่เขาเคยทำร้ายเธอ ที่เขาเคยพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ

"ฉันขอโทษ" ภาคย์พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน "เรื่องที่ฉันเคยทำกับเธอ..."

พราวหันมามองเขาอย่างตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าภาคย์จะเอ่ยคำขอโทษออกมา ‌"คุณ... คุณหมายถึงอะไรคะ?"

"ฉันรู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว" ภาคย์กล่าว "แต่ฉันก็อยากจะบอกเธอว่า ฉันเสียใจจริงๆ"

คำขอโทษนั้น ทำให้พราวนิ่งไป หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดที่เคยฝังลึกค่อยๆ ‍ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เธอจำได้ถึงวันที่ภาคย์ไล่เธอออกจากงาน วันที่เขาพูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอ วันที่เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง

"คุณพูดแบบนี้... ทำไมคะ?" พราวน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณกำลังจะบอกว่าคุณรู้สึกผิดจริงๆ หรือแค่ต้องการให้ฉันตายใจ?"

"ฉันไม่ได้จะให้เธอตายใจ" ​ภาคย์ตอบเสียงจริงจัง "ฉันแค่อยากจะบอกความจริงในใจของฉัน"

พราวหลับตาลง เธอพยายามสลัดความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาออกไป เธอรู้ว่าเธอไม่ควรจะหวั่นไหวไปกับคำพูดของภาคย์ เพราะเขาคือคนที่ทำลายชีวิตเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

"คุณกำลังจะพาฉันไปไหนคะ?" ​พราวถาม พยายามเปลี่ยนเรื่อง

"ไปที่ที่ปลอดภัย" ภาคย์ตอบ "ฉันได้รับข้อมูลว่ามีคนกำลังตามเราอยู่"

คำพูดนั้นทำให้พราวสะดุ้ง "ตามเรา? ใคร?"

"ฉันยังไม่รู้แน่ชัด" ภาคย์ตอบ "แต่เขาต้องเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับคดีของพ่อฉันแน่ๆ"

พราวหันไปมองภาคย์อีกครั้ง ​ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความกังวล เธอเห็นว่าเขาไม่ได้กำลังเล่นตลก เขากำลังเผชิญหน้ากับอันตรายจริงๆ

"เราจะทำยังไงกันดีคะ?" พราวน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

"เราต้องหาที่หลบซ่อนก่อน" ภาคย์กล่าว "แล้วค่อยวางแผนต่อไป"

รถยนต์ของภาคย์ขับฝ่าสายฝนไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ภาคย์ได้เตรียมเอาไว้ พราวซบหน้ากับกระจกอีกครั้ง พยายามบังคับตัวเองไม่ให้คิดถึงภาคย์ แต่ภาพของเขา ใบหน้าของเขา คำพูดของเขา ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ความคิดทั้งหมด

ระหว่างที่ภาคย์กำลังขับรถ พราวก็สังเกตเห็นว่าภาคย์ดูจะกังวลมากกว่าปกติ มือของเขากำพวงมาลัยแน่นจนข้อขาวปรากฏขึ้น

"คุณ... คุณโอเคไหมคะ?" พราวถาม

ภาคย์หันมามองเธอเล็กน้อย "ฉันไม่เป็นไร" เขาตอบ แต่แววตาของเขาแสดงออกถึงความกังวลที่มากกว่านั้น

"ฉัน... ฉันมีบางอย่างที่อยากจะบอกคุณ" พราวน้ำเสียงสั่นเครือ

ภาคย์หันมามองเธออย่างจริงจัง "อะไร?"

"เรื่องพ่อของฉัน..." พราวกำลังจะพูดต่อ แต่ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลังรถ

"ระวัง!" ภาคย์ตะโกนเสียงดัง ก่อนจะหักพวงมาลัยรถอย่างแรง รถเสียหลักไปเล็กน้อย พราวหน้าคว่ำลงไปกับคอนโซลหน้ารถ

เสียงยางบดถนนดังสนั่นหวั่นไหว ภาคย์พยายามควบคุมรถให้หลุดพ้นจากการถูกโจมตี เขาเห็นไฟหน้ารถคันหนึ่งกำลังพุ่งตรงเข้ามาหาเขา

"ใครกันแน่?" พราวกระซิบถามด้วยความหวาดกลัว

"ฉันไม่รู้!" ภาคย์ตอบเสียงเครียด "แต่เขาต้องรู้ว่าเรากำลังจะเปิดเผยความจริง!"

รถของภาคย์พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พยายามหนีจากการไล่ล่า พราวหันไปมองด้านหลังรถ เธอมองเห็นรถคันหนึ่งกำลังไล่ตามมาติดๆ

"คุณต้องพาฉันไปส่งที่ปลอดภัยก่อน" พราวกล่าว "แล้วค่อยไปจัดการกับเรื่องนั้น"

ภาคย์พยักหน้า "ฉันจะทำ"

หลังจากนั้น รถของภาคย์ก็ขับฝ่าสายฝนไปยังจุดหมายที่เขาวางแผนไว้ พราวรู้สึกถึงความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจต่อภาคย์ ความรู้สึกที่ว่าเธออยากจะเชื่อใจเขา อยากจะพึ่งพาเขา

เมื่อรถของภาคย์จอดสนิทอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ภาคย์ก็หันมามองพราว "เธอต้องอยู่ที่นี่ก่อนนะ พราว ฉันจะไปจัดการเรื่องข้างนอก"

พราวนิ่งไป เธอไม่แน่ใจว่าจะรู้สึกอย่างไรดี แต่เธอก็รู้ว่าการอยู่ใกล้ชิดกับภาคย์เช่นนี้ มันอันตรายเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว

"ฉัน... ฉันจะรอคุณค่ะ" พราวกระซิบ

ภาคย์มองพราวด้วยสายตาที่อ่อนโยน ก่อนจะก้าวลงจากรถไป ทิ้งให้พราวนั่งอยู่เพียงลำพังในรถที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

พราวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาของภาคย์กำลังเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น เธอรู้สึกถึงความกังวลที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจต่อภาคย์ ความรู้สึกที่เธอพยายามจะปฏิเสธมาตลอด

"ฉันไม่ควรรู้สึกแบบนี้" พราวพึมพำกับตัวเอง "เขาคือคนที่ทำลายชีวิตฉัน"

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงแววตาของภาคย์ ความจริงใจที่เธอเห็นในแววตาของเขา และความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่สามารถอธิบายได้

ขณะที่พราวกำลังจมอยู่ในภวังค์ เธอก็ได้ยินเสียงดังมาจากนอกบ้าน เสียงปืนดังขึ้นสองนัดติดกัน!