"ความจริง... มันไม่ใช่แบบที่เธอเห็นทั้งหมด" คำพูดของภาคย์ยังคงก้องอยู่ในหูของพราว ราวกับเสียงกระซิบจากอดีตที่ตามหลอกหลอน แต่เมื่อความจริงที่เจ็บปวดยิ่งกว่ากำลังจะถูกเปิดเผย คำพูดนั้นกลับมีความหมายที่ลึกซึ้งจนยากจะเข้าใจ
หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น พราวใช้เวลาอยู่เพียงลำพัง เธอพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของหัวใจที่แตกสลาย พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ภาคย์เคยแสดงออก มันทำให้เธอสับสน แต่ความรู้สึกถูกหักหลังก็รุนแรงเกินกว่าจะมองข้ามไปได้
เธอตัดสินใจกลับไปที่ออฟฟิศของภาคย์อีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อขอคำอธิบาย แต่เพื่อค้นหาหลักฐานบางอย่าง ที่เธอเชื่อว่าจะช่วยเปิดเผยความจริงทั้งหมดได้
"คุณภาคย์ ไม่อยู่ค่ะ" เลขาของภาคย์บอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"ฉันต้องการเข้าไปพบคุณภาคย์เป็นการส่วนตัวค่ะ" พราวพยายามใช้ความสุภาพ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
"ท่านบอกว่าไม่สะดวกรับแขกค่ะ" เลขาตอบกลับอย่างเย็นชา
พราวถอนหายใจ แต่ก็ไม่ยอมแพ้ เธอรู้ดีว่าภาคย์กำลังพยายามหลบหน้าเธออยู่ แต่เธอจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น
"ถ้าอย่างนั้น... ฉันจะรอค่ะ" พราวตัดสินใจนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องทำงานของภาคย์ เธอไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน แต่เธอจะไม่ยอมไปไหนจนกว่าจะได้สิ่งที่เธอต้องการ
เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนเกือบจะพลบค่ำ ประตูห้องทำงานของภาคย์ก็ถูกเปิดออก เขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่เหนื่อยอ่อน ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก
"คุณ... มาทำอะไรที่นี่" ภาคย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"ฉันมาเพื่อทวงความยุติธรรมค่ะ" พราวตอบกลับอย่างหนักแน่น "และฉันจะไม่มีวันยอมแพ้"
ภาคย์มองพราว เขาสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่ความมุ่งมั่นแบบที่เคยเห็นมาก่อน แต่เป็นความมุ่งมั่นที่มาพร้อมกับความเจ็บปวดและต้องการการชำระแค้น
"ฉัน... ฉันรู้ว่าเธอเสียใจ" ภาคย์พูดเสียงแผ่วเบา "แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า... ความจริงมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด"
"ซับซ้อนแค่ไหนคะ" พราวถามขึ้น "ซับซ้อนจนคุณต้องโกหกฉันตลอดเวลาอย่างนั้นเหรอคะ"
ภาคย์หลับตาลง เขาไม่อาจปฏิเสธคำพูดนั้นได้
"ฉัน... ฉันมีเรื่องที่ต้องบอกเธอ" ภาคย์ตัดสินใจ "เรื่องที่ฉันเก็บซ่อนไว้มาตลอด"
เขาผายมือเชิญพราวเข้าไปในห้องทำงานของเขา พราวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินตามเขาเข้าไป
ภายในห้องทำงานของภาคย์ เต็มไปด้วยเอกสารกองพะเนิน บรรยากาศดูอึมครึมและหนักอึ้ง
"นั่งก่อนสิ" ภาคย์ผายมือไปที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง
พราวนั่งลงอย่างระมัดระวัง เธอรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง
"เธอจำเรื่องคดีที่พ่อของเธอถูกกล่าวหาว่ายักยอกเงินของบริษัทได้ไหม" ภาคย์เริ่มพูด
พราวพยักหน้า "จำได้ค่ะ... และฉันก็รู้ว่าคุณคือคนที่พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพ่อฉัน"
"ไม่ใช่แค่นั้น" ภาคย์พูดต่อ "ความจริงแล้ว... พ่อของเธอไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่เธอคิด"
คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจของพราว เธอตัวแข็งทื่อไปทันที "คุณพูดอะไรนะคะ"
"พ่อของเธอ... ยักยอกเงินของบริษัทจริงๆ" ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "และฉัน... ฉันคือคนที่ต้องนำหลักฐานไปยื่นต่ออัยการ"
พราวส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ "ไม่จริงค่ะ... คุณกำลังโกหก"
"ฉันไม่ได้โกหก" ภาคย์หยิบแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา "นี่คือหลักฐานทั้งหมด... ที่ฉันรวบรวมได้"
เขาเปิดแฟ้มเอกสารให้พราวดู ภาพเอกสารต่างๆ ที่เต็มไปด้วยลายเซ็นและตัวเลขที่ซับซ้อน ทำให้พราวเริ่มสับสน
"ทำไมคะ... ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้" พราวถามเสียงสั่นเครือ
"ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือก" ภาคย์ตอบ "ตอนนั้น... ฉันกำลังจะถูกบีบให้ทำเรื่องผิดกฎหมาย... หากฉันไม่ยอมทำตาม... ครอบครัวของฉันจะตกอยู่ในอันตราย"
"ครอบครัวของคุณ..." พราวทวนคำ
"ใช่" ภาคย์พยักหน้า "ฉันถูกข่มขู่... และฉันก็ต้องยอมทำตาม เพื่อปกป้องคนที่ฉันรัก"
น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของพราวอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความเสียใจจากการถูกหักหลัง แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาจนยากจะอธิบาย
"แล้ว... แล้วคุณบอกฉันแบบนี้ทำไมคะ" พราวถาม
"เพราะฉันรู้ว่า... เธอสมควรได้รับความจริง" ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของพราว "และฉัน... ฉันก็อยากจะขอโทษเธออีกครั้ง... สำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น"
เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากแฟ้ม รูปถ่ายของครอบครัวภาคย์ที่ดูมีความสุข
"นี่คือเหตุผล... ที่ฉันต้องยอมทำเรื่องผิดพลาดครั้งนั้น" ภาคย์พูดเสียงเครือ
พราวรับรูปถ่ายนั้นมาดู เธอเห็นรอยยิ้มของเด็กน้อยคนหนึ่งที่ดูน่ารักและไร้เดียงสา
"ลูกสาวของฉัน" ภาคย์เอ่ยขึ้น "ตอนนั้น... ลูกสาวของฉันกำลังป่วยหนัก... และฉันต้องการเงินจำนวนมากเพื่อรักษาเธอ"
ความจริงที่ถูกเปิดเผยนั้น หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่พราวจะรับได้ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเบื้องหลังการกระทำของภาคย์ จะมีเรื่องราวที่ซับซ้อนและเจ็บปวดเช่นนี้ซ่อนอยู่
ความแค้นที่เคยมีในใจของเธอ เริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสารและความเห็นใจ
แต่ถึงกระนั้น... เธอก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่ภาคย์เคยทำกับเธอ
"ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดยังไง" พราวเอ่ยขึ้นอย่างอึดอัด
"ฉันรู้" ภาคย์พยักหน้า "ฉันเข้าใจ"
เขาเงยหน้ามองพราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง "แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอเลย"
"แล้ว... แล้วคุณบอกความจริงกับฉันตอนนี้... ทำไมคะ" พราวถาม
"เพราะฉัน... ฉันได้คนที่ช่วยฉันแก้แค้นแล้ว" ภาคย์ยิ้มมุมปากบางๆ "และเธอ... คือคนเดียวที่ฉันไว้ใจ"
พราวอึ้งไปกับคำพูดนั้น "คุณหมายความว่ายังไงคะ"
"ฉันจะเล่าให้เธอฟังทั้งหมด" ภาคย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "เรื่องราวทั้งหมด... ที่นำไปสู่การแก้แค้นครั้งนี้"
เขาเริ่มเล่าเรื่องราวที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต การถูกข่มขู่ การต้องยอมทำตามคำสั่ง การพยายามหาทางออก แต่ทุกทางกลับดูเหมือนจะตันไปหมด
พราวตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ เธอค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกัน ภาพของภาคย์ที่เคยเป็นคนเลวในสายตาของเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นเหยื่อที่ถูกบีบคั้น
แต่ถึงแม้จะเข้าใจ... เธอก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่เธอต้องเผชิญมาตลอด
"ฉัน... ฉันต้องการเวลา" พราวเอ่ยขึ้น "ฉันต้องการเวลา... เพื่อทำความเข้าใจกับทุกอย่าง"
เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป ความแค้นที่เคยมี บัดนี้กลับกลายเป็นความสับสน
"แน่นอน" ภาคย์ตอบ "ฉันจะรอ"
เขาเฝ้ามองพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
พราวลุกขึ้นยืน "ฉัน... ฉันขอตัวก่อนนะคะ"
เธอเดินออกจากห้องทำงานของภาคย์ไป ทิ้งให้ภาคย์นั่งอยู่เพียงลำพัง
พราวเดินออกไปท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน เธอไม่รู้ว่าเธอจะต้องเผชิญกับอะไรต่อไป
ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ... ความสัมพันธ์ของเธอกับภาคย์... มันกำลังจะมาถึงจุดแตกหัก
เธอกับทนายความกลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก