“พราว! พราว! นี่มันเกิดอะไรขึ้น!” เสียงของภาคย์ดังขึ้นอย่างร้อนรน เขาเพิ่งจะรู้ข่าวจากลุงสมชายว่าพราวกำลังตกอยู่ในอันตราย และเขาก็ไม่รอช้าที่จะรีบมาหาเธอทันที
หลังจากที่พราวหนีจากเขาไป ภาคย์ก็ไม่เคยหยุดที่จะตามหาเธอ เขาพยายามติดต่อเธอทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ จนกระทั่งเขาได้เจอกับลุงสมชายโดยบังเอิญ และได้รับรู้เรื่องราวที่น่าตกใจเกี่ยวกับพราว
เมื่อมาถึงบ้านของพราว ภาคย์พบว่าบ้านหลังนั้นว่างเปล่า และมีร่องรอยของการต่อสู้เล็กน้อย เขาจึงรีบออกตามหาเธอทันที และได้มาพบเธอกำลังถูกชาติคุกคามอยู่ริมลำธาร
“ปล่อยฉันนะ!” พราวพยายามสะบัดมือของชาติออกไปอย่างแรง แต่แรงของเขาก็แข็งแกร่งเกินกว่าเธอจะต้านทานได้
“ทำไมจะต้องปล่อย? ในเมื่อฉันอยากจะเล่นสนุกกับเธอจะตายไป” ชาติยิ้มเยาะ “เธอคิดว่าจะหนีฉันไปได้ง่ายๆ รึไง?”
“แกมันคนเลว!” พราวตะโกนใส่หน้าเขา
“ปากดีจริงๆ นะ” ชาติยกมือขึ้นจะตบหน้าเธอ แต่ทันใดนั้นเอง…
“ปล่อยเธอ!” เสียงของภาคย์ดังขึ้น ชายหนุ่มวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว และเข้าประจันหน้ากับชาติ
ชาติหันไปมองภาคย์ด้วยสายตาเย็นชา “ไอ้ทนายความปากจัด… แกมาทำอะไรที่นี่?”
“ฉันมาเอาคนของฉันกลับไป” ภาคย์ตอบเสียงแข็ง
“คนของแก?” ชาติหัวเราะ “เธอไม่ใช่คนของแกสักหน่อย”
“เธอคือคนที่ฉันรัก และฉันจะปกป้องเธอเสมอ!” ภาคย์กล่าวอย่างหนักแน่น
ชาติยิ่งขำ “รักเหรอ? เป็นความรักที่น่าขันจริงๆ”
“พอได้แล้ว!” ภาคย์ตะโกน “แกจะทำอะไรก็มาทำกับฉัน อย่ามายุ่งกับเธอ!”
“โอ้โห… กล้าหาญจริงๆ นะ” ชาติยกยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น… ก็มาลองดูกัน!”
ชาติผลักพราวออกไป แล้วพุ่งเข้าใส่ภาคย์ทันที ทั้งสองคนเริ่มต่อสู้กันอย่างดุเดือด ภาคย์พยายามป้องกันตัวเองและหาโอกาสตอบโต้ ขณะที่ชาติก็อาศัยความได้เปรียบทางด้านร่างกายที่ใหญ่กว่า
พราวเห็นดังนั้นก็ตกใจมาก เธอพยายามจะเข้าไปห้าม แต่ก็ถูกชาติผลักออกไปอีกครั้ง “อย่าเข้ามานะ!” ชาติตะโกน
“ภาคย์! สู้ๆ!” พราวตะโกนให้กำลังใจ แม้จะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ภาคย์ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดสู้ต่อไป เขาไม่อาจปล่อยให้พราวต้องตกอยู่ในอันตรายได้อีกต่อไป
ในที่สุด ภาคย์ก็อาศัยจังหวะที่ชาติชะล่าใจ พุ่งเข้าไปเตะเข้าที่ท้องของชาติอย่างแรง จนชาติเสียหลักล้มลงไปกับพื้น
“เป็นไงล่ะ… คนที่เธอเรียกว่า ‘คนของเธอ’ น่ะ” ชาติพูดพลางไอโขลกๆ
ภาคย์เดินเข้าไปหาพราว แล้วกอดเธอไว้แน่น “ไม่เป็นไรนะ… ไม่เป็นไรแล้ว”
พราวยังคงตัวสั่นเทา เธอซบหน้าลงกับอกของภาคย์ ราวกับจะหาความอบอุ่นและความปลอดภัยจากเขา
“แก… แกจำไว้!” ชาติตะโกนขึ้นมาจากพื้น “เรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้!”
ภาคย์ไม่สนใจคำขู่ของชาติ เขาอุ้มพราวขึ้นมาอย่างทะนุถนอม แล้วรีบพาเธอออกจากที่นั่นทันที
“ภาคย์… ฉัน…” พราวยังคงพูดตะกุกตะกัก
“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นนะ” ภาคย์ปลอบโยน “ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว”
ขณะที่รถกำลังวิ่งออกจากหมู่บ้าน พราวก็หันกลับไปมองยังทิศที่เธอเผชิญหน้ากับชาติ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าและความหวาดกลัว
“เขา… เขาจะกลับมาอีกไหม ภาคย์?” เธอถามเสียงเบา
ภาคย์กอดเธอแน่นขึ้น “ไม่ว่าเขาจะมาอีกหรือไม่… ฉันจะอยู่ตรงนี้เพื่อปกป้องเธอเอง”
คำพูดของภาคย์ทำให้พราวรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ความหวาดกลัวก็ยังคงเกาะกุมจิตใจของเธออยู่ เธอรู้ว่าการกลับมาของชาติไม่ใช่เรื่องเล็กๆ และอันตรายที่แท้จริงอาจจะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
“แต่… ฉันไม่อยากให้แกต้องมาลำบากเพราะฉันอีกแล้วนะ” พราวเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“มันไม่ใช่ความลำบากเลยพราว” ภาคย์ตอบ “มันคือสิ่งที่ฉันควรจะทำ… ในฐานะคนที่รักเธอ”
คำว่า ‘รัก’ นั้นดังขึ้นในหัวใจของพราวอีกครั้ง ทำให้เธอเริ่มสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ ภาคย์
แต่แล้ว… ทันใดนั้นเอง รถของภาคย์ก็เบรกกะทันหัน!
“อะไร… เกิดอะไรขึ้น?” พราวถามด้วยความตกใจ
ภาคย์มองออกไปนอกกระจกหน้ารถด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “แย่แล้ว… พวกมันมาแล้ว!”
เธอกับทนายความกลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก