ตอนที่ 22 — ความกล้าหาญที่ต้องแสดง

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของพราว มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่มาจากความสนุกสนาน แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเ***้ยมโหด รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าของ ‘คุณหญิงอรพิน’ บัดนี้กลายเป็นรอยยิ้มของปีศาจร้ายที่กำลังเริงร่าอยู่บนกองเลือดของเหยื่อ “แกคิดว่าแกจะหนีพ้นจริงๆ เหรอ ‌พราว? แกมันก็แค่เศษสวะที่ฉันจะเหยียบย่ำเมื่อไหร่ก็ได้!” คำพูดที่แทงใจดำยิ่งกว่ามีดนับร้อยเล่มกำลังกรีดแทงหัวใจที่บอบช้ำของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พราวหลับตาลง พยายามข่มกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นจนแทบจะทะลักออกมา เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะตกต่ำมาถึงขนาดนี้ การสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งพ่อ แม่ ​และธุรกิจที่สร้างมาด้วยกัน กลายเป็นความว่างเปล่าที่กัดกินเธอไปทุกวัน และยิ่งไปกว่านั้น การถูกภาคย์ ทนายความหนุ่มผู้หยิ่งผยองและเย็นชา ไล่ออกจากงานและหัวใจอย่างไม่ใยดี ยิ่งทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ค่า

แต่เมื่อดวงตาที่เคยฉายแววสิ้นหวังของเธอมองไปยังร่างเล็กๆ ที่กำลังสั่นเทาอยู่ข้างๆ ‍ร่างของ ‘น้องเมย์’ ลูกสาวของเธอเอง ความรู้สึกบางอย่างก็พลันก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความแค้น แต่เป็นความรักอันยิ่งใหญ่ที่หลอมรวมเป็นความกล้าหาญ ความรักที่พร้อมจะปกป้องลูกสาวสุดที่รักจากอันตรายทุกรูปแบบ

“คุณหญิงคะ... ‌ถ้าคุณหญิงต้องการอะไร ดิฉันยอมให้ทุกอย่างค่ะ ได้โปรดปล่อยน้องเมย์ไปนะคะ” พราวยื่นมือที่สั่นเทาออกไป เธอพร้อมที่จะแลกทุกสิ่งทุกอย่างที่มี แม้กระทั่งชีวิตของเธอเอง เพื่อให้ลูกสาวปลอดภัย

คุณหญิงอรพินหัวเราะร่วน “โอ้โห... ‍ดูสิ ใครกันที่กำลังจะยอมแพ้เร็วขนาดนี้ พราวน้อยของฉัน ท่าทางจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์สินะ” เธอเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยคมของเธอยามนี้ประดับด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะอันน่าสะพรึงกลัว “ฉันต้องการมากกว่านั้นเยอะเลยล่ะ... ฉันต้องการเห็นแกทุกข์ทรมาน ​เห็นแกสูญสิ้นทุกอย่าง เหมือนที่แกเคยทำกับฉัน!”

คำพูดเหล่านั้นทำให้พราวน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้ดีว่าคุณหญิงอรพินกำลังพูดถึงอะไร แต่เธอไม่เคยทำอะไรผิด เธอเป็นเพียงเหยื่อของโชคชะตาที่โหดร้าย

“คุณหญิงคะ... ดิฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ” พราวพยายามอธิบายอย่างใจเย็น แม้ว่าหัวใจจะเต้นระรัวด้วยความกลัว ​“ทุกอย่างเป็นอุบัติเหตุ... คุณพ่อของดิฉัน... ท่านไม่ได้ตั้งใจ”

“อุบัติเหตุ?” คุณหญิงอรพินเบิกตากว้าง ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก “แกยังจะกล้าพูดคำว่าอุบัติเหตุได้อีกเหรอ! พ่อแกมันตั้งใจ! เขาตั้งใจจะทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา! ​เขาเป็นคนทรยศ! และแก... แกก็เป็นลูกทรยศ!”

น้ำเสียงของเธอแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ ความโกรธแค้นที่สะสมมานานกว่ายี่สิบปี กำลังปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิด

“ไม่จริงค่ะ! คุณพ่อไม่เคยทรยศใคร!” พราวตะโกนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความเจ็บปวด “ท่านเป็นคนดี... ท่านรักครอบครัวของเรามากที่สุด!”

“คนดีเหรอ?” คุณหญิงอรพินเย้ยหยัน “ถ้าพ่อแกเป็นคนดีจริง ทำไมเขาถึงต้องโกงฉัน! ทำไมเขาถึงต้องขโมยความฝันของฉันไป!”

“โกง? ขโมย?” พราวทวนคำด้วยความงุนงง เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน พ่อของเธอ... ทรยศคุณหญิงอรพิน? เป็นไปได้อย่างไร?

“แกไม่รู้เรื่องอะไรเลยสินะ” คุณหญิงอรพินแค่นเสียง “เรื่องราวที่แกเคยรับรู้มา มันเป็นแค่เรื่องโกหกที่พ่อแกแต่งขึ้นมาเพื่อปกปิดความผิดของเขา! พ่อแกมันเป็นนักต้มตุ๋น! เป็นนักฉวยโอกาส!”

คำพูดเหล่านี้ยิ่งทำให้พราวสับสน เธอส่ายหน้าปฏิเสธอย่างแรง “ไม่จริง! คุณหญิงกำลังเข้าใจผิด! คุณพ่อของดิฉัน... ท่านไม่มีวันทำแบบนั้น!”

“แกไม่เชื่อฉัน?” คุณหญิงอรพินเดินเข้าไปประชิดใบหน้าของพราว ดวงตาของเธอจ้องมองอย่างอำมหิต “ถ้าอย่างนั้น... ฉันจะให้แกเห็นกับตา! ฉันจะให้แกเห็นว่าพ่อแกมันเป็นคนยังไง!”

สิ้นเสียงของคุณหญิงอรพิน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พราวเหลือบมองไปที่หน้าจอ เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย คุณหญิงอรพินยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกดรับสาย

“อ้อ... มาแล้วเหรอ” เสียงของคุณหญิงอรพินอ่อนลงเล็กน้อย แต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม “จัดการตามที่ฉันสั่งเลยนะ... ฉันต้องการหลักฐาน... หลักฐานที่จะทำให้พราวนั่นรู้ว่าพ่อของมันเป็นคนยังไง!”

พราวใจหายวาบ เธอรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น และมันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ เธอเหลือบมองไปยังน้องเมย์ ลูกสาวของเธอที่ยังคงซบหน้ากับอกของเธออยู่

“คุณหญิงคะ... คุณจะทำอะไร?” พราวกระซิบถาม เสียงสั่นเครือ

“จะทำอะไรน่ะเหรอ?” คุณหญิงอรพินหัวเราะเบาๆ “ก็แค่... เปิดเผยความจริงบางอย่างให้แกได้เห็นไงล่ะ! ความจริงที่พ่อแกพยายามซ่อนมาตลอดชีวิต!”

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ร่างของ ‘ภาคย์’ ทนายความหนุ่มปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด ดวงตาของเขาฉายแววตื่นตระหนก

“คุณหญิงอรพิน! นี่คุณกำลังทำอะไร!” ภาคย์ตะโกนเสียงดัง เขาพุ่งตรงเข้ามาหาพราวและน้องเมย์ทันที

คุณหญิงอรพินมองภาคย์ด้วยแววตาประหลาดใจ “ภาคย์... มาทำไมที่นี่?”

“ผมได้รับแจ้งว่าคุณหญิงกำลังจะทำอะไรบางอย่างที่ผิดกฎหมาย!” ภาคย์พูดเสียงแข็ง เขาพยายามบังร่างของพราวและน้องเมย์เอาไว้

“ผิดกฎหมาย?” คุณหญิงอรพินหัวเราะ “อย่ามาทำเป็นเก่งนะภาคย์! แกมันก็แค่ลูกน้องของฉัน!”

“ผมไม่สนหรอกครับว่าใครจะเป็นเจ้านาย! ถ้าคุณหญิงกำลังจะทำร้ายคนบริสุทธิ์ ผมไม่มีวันยอม!” ภาคย์ยืนกราน

พราวเงยหน้ามองภาคย์ด้วยความแปลกใจ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะมาช่วยเธอในสถานการณ์แบบนี้

“แหม... ดูสิ ใครกันที่กำลังจะกลายเป็นฮีโร่” คุณหญิงอรพินเย้ยหยัน “แต่ฮีโร่ก็ไม่ใช่ว่าจะชนะได้ทุกครั้งไปนะภาคย์!”

สิ้นเสียงของคุณหญิงอรพิน ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สามคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตู พวกเขาถือกระเป๋าเอกสารใบใหญ่มาด้วย

“คุณหญิงครับ... หลักฐานพร้อมแล้วครับ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้น

คุณหญิงอรพินยิ้มอย่างพอใจ “เยี่ยมมาก! เอามาให้ฉัน!”

เธอยื่นมือไปรับกระเป๋าเอกสารมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดมันออก ภาพถ่ายและเอกสารจำนวนมากกระจายอยู่เต็มโต๊ะ พราวเหลือบมองไปที่ภาพเหล่านั้น หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

“นี่มัน... อะไรกันคะ?” พราวถามเสียงสั่น

“นี่คือความจริง พราวน้อย” คุณหญิงอรพินยิ้มเย็น “นี่คือหลักฐานที่แสดงว่าพ่อแกมันเป็นคนยังไง!”

เธอหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นภาพถ่ายที่ชายคนหนึ่งกำลังยื่นซองเอกสารให้กับพ่อของพราว ภาพนั้นดูเหมือนจะถูกถ่ายในที่ลับตาคน

“พ่อคะ...” พราวพึมพำด้วยความตกใจ

“นี่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ” คุณหญิงอรพินพูดต่อ “ยังมีเอกสารอีกเพียบเลย ที่จะพิสูจน์ว่าพ่อแกมันมีส่วนรู้เห็นกับการทุจริตของบริษัทฉัน!”

พราวน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า นี่คือสิ่งที่พ่อของเธอทำจริงๆ เหรอ?

“ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้...” พราวส่ายหน้าไปมา

“เป็นไปได้สิ” คุณหญิงอรพินหัวเราะ “และฉันจะทำให้แกเห็นว่ามันเป็นไปได้ยังไง!”

เธอหยิบเอกสารอีกใบขึ้นมา เป็นเอกสารที่ดูเหมือนจะเป็นสัญญา แต่มีลายเซ็นของพ่อของพราวอยู่

“นี่คือสัญญาที่พ่อแกเซ็นยอมรับเงินจำนวนมหาศาล เพื่อแลกกับการปิดปากเรื่องการทุจริตของฉัน!” คุณหญิงอรพินพูดเสียงดัง

พราวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อของเธอถึงทำแบบนี้ นี่คือเหตุผลที่ทำให้ชีวิตของเธอต้องตกต่ำมาจนถึงทุกวันนี้จริงๆ เหรอ?

“คุณหญิงอรพิน! คุณกำลังใส่ร้ายคนอื่น!” ภาคย์ตะโกนเสียงดัง เขาพยายามจะเข้ามายึดเอกสารเหล่านั้น แต่ก็ถูกชายฉกรรจ์ขวางไว้

“ใส่ร้ายเหรอ?” คุณหญิงอรพินหัวเราะ “ฉันมีหลักฐานแน่นหนาขนาดนี้ แกจะมาทำอะไรฉันได้!”

ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของภาคย์ก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอ เป็นเบอร์ของ ‘สารวัตรสมชาย’

“คุณสารวัตรครับ... ตอนนี้ผมอยู่ที่บ้านของคุณหญิงอรพิน และกำลังเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น!” ภาคย์พูดเสียงดัง

คุณหญิงอรพินหน้าซีดเผือด “ภาคย์! แกจะทำอะไร!”

“ผมกำลังจะทำสิ่งที่ถูกต้องครับ!” ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

ชายฉกรรจ์เหล่านั้นหน้าเสีย พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“จับพวกมันไว้!” คุณหญิงอรพินสั่งเสียงเข้ม

แต่ก็สายเกินไปแล้ว เสียงไซเรนของรถตำรวจดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

พราวน้ำตาไหลพราก เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี นี่คือความจริงที่เธอต้องเผชิญหน้าอย่างนั้นหรือ? ความจริงที่ทำให้พ่อของเธอเป็นคนเลวในสายตาของเธอ?

“คุณหญิงอรพิน... ถึงเวลาที่คุณจะต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่ทำแล้ว” เสียงของสารวัตรสมชายดังขึ้นจากหน้าประตู

คุณหญิงอรพินมองสารวัตรสมชายด้วยแววตาหวาดหวั่น เธอรู้ว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

“ไม่นะ! เป็นไปไม่ได้!” คุณหญิงอรพินตะโกนเสียงดัง

แต่ไม่มีใครฟังเธออีกต่อไปแล้ว

พราวมองไปยังน้องเมย์ ลูกสาวของเธอที่ยังคงซบหน้ากับอกของเธออยู่ เธอรู้สึกได้ถึงความรักอันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากร่างเล็กๆ นั้น

“ไม่เป็นไรนะลูก” พราวลูบหัวลูกสาว “แม่จะปกป้องหนูเอง”

เธอเหลือบมองไปยังภาคย์ ทนายหนุ่มผู้เย็นชา ผู้ที่บัดนี้กำลังยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธอ

“ขอบคุณค่ะ คุณภาคย์” พราวกระซิบ

ภาคย์มองพราว ใบหน้าของเขาฉายแววอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย “ผมทำในสิ่งที่ผมควรจะทำ”

แต่เมื่อพราวหันกลับไปมองเอกสารบนโต๊ะ ภาพถ่ายเหล่านั้นยังคงติดตาเธออยู่ ลึกๆ แล้ว เธอไม่แน่ใจว่านี่คือทั้งหมดของความจริงหรือไม่... หรือว่ายังมีบางสิ่งบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้อีก?