เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังกระทบพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ สะท้อนก้องไปทั่วห้องสอบสวนที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา แสงไฟนีออนสีขาวเย็นเยียบสาดส่องลงมา เผยให้เห็นใบหน้าของ ‘คุณหญิงอรพิน’ ที่ซีดเผือด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แต่ก็ยังคงฉายแววแห่งความหยิ่งผยอง
“คุณหญิงอรพินครับ” สารวัตรสมชายเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ “จากหลักฐานที่พบในบ้านของคุณหญิง รวมถึงคำให้การของพยาน เรามีข้อกล่าวหาสำคัญหลายประการ...”
คุณหญิงอรพินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรวบรวมสติ “ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น! พวกคุณกำลังใส่ร้ายฉัน!”
“ใส่ร้าย?” สารวัตรสมชายเลิกคิ้ว “หลักฐานมันพูดเองนะครับคุณหญิง เรื่องการทุจริต ยักยอกทรัพย์ และการจ้างวานบุคคลให้ทำผิดกฎหมาย... ทั้งหมดนี้มีน้ำหนักมากพอที่จะดำเนินคดีอาญาได้”
น้ำเสียงของสารวัตรสมชายเย็นยะเยือก แต่พราวที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับรู้สึกถึงความปั่นป่วนในใจ เธอได้เห็นเอกสารเหล่านั้นแล้ว หลักฐานที่ดูเหมือนจะชี้ชัดว่าพ่อของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการโกง แต่ลึกๆ แล้ว เธอยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“แล้วเรื่องพ่อของฉันล่ะคะ?” พราวก้มหน้าถามสารวัตรสมชาย “เอกสารพวกนั้น... มันจริงทั้งหมดเลยเหรอคะ?”
สารวัตรสมชายถอนหายใจเบาๆ “เรื่องนี้... เรากำลังตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้งครับคุณพราว หลักฐานที่พบในบ้านของคุณหญิงนั้น... มันดูเหมือนจะถูกจัดฉากขึ้นมาอย่างจงใจ”
“จัดฉาก?” พราวเงยหน้าขึ้นด้วยความหวัง “หมายความว่า... พ่อของดิฉันไม่ได้ทำจริงๆ?”
“ผมบอกไม่ได้ตอนนี้ครับ” สารวัตรสมชายตอบ “แต่เราจะสืบหาความจริงให้ถึงที่สุด”
ในขณะเดียวกัน ภาคย์ ซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย มองพราวด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาเป็นคนที่นำหลักฐานทั้งหมดมาให้สารวัตรสมชาย เขาเป็นคนเดียวที่รู้ความลับดำมืดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้
“คุณหญิงอรพินครับ” ภาคย์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่น “ผมรู้ว่าคุณกำลังพยายามจะโยนความผิดทั้งหมดให้เป็นของพ่อคุณพราว”
คุณหญิงอรพินหันมามองภาคย์ด้วยแววตาไม่พอใจ “แกมาพูดเรื่องอะไร! แกเป็นใครถึงมาตัดสินฉัน!”
“ผมเป็นคนที่เห็นความจริงทั้งหมด” ภาคย์ตอบ “ผมรู้ว่าคุณวางแผนจะทำลายชื่อเสียงของพ่อคุณพราว เพื่อกลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง”
“เหลวไหล!” คุณหญิงอรพินตวาด “พ่อแกมันเป็นนักต้มตุ๋น! มันโกงฉันมาตลอด!”
“ไม่จริงครับ!” ภาคย์สวนกลับทันควัน “พ่อคุณพราวเป็นคนซื่อสัตย์! เขาพยายามจะเปิดโปงความทุจริตของคุณต่างหาก!”
คำพูดของภาคย์ทำให้ทุกคนในห้องตกตะลึง พราวเองก็เช่นกัน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมภาคย์ถึงพูดเช่นนั้น
“คุณภาคย์... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ?” พราวถามเสียงสั่น
ภาคย์หันมามองพราว ดวงตาของเขาฉายแววเศร้าสร้อย “ผมรู้... เพราะผมเป็นคนเดียวที่พ่อคุณพราวไว้ใจ และเขาได้มอบความลับทั้งหมดให้กับผมก่อนที่เขาจะเสียชีวิต”
“ความลับ?” คุณหญิงอรพินถามเสียงแข็ง “ความลับอะไร!”
“ความลับที่ว่า... คุณหญิงอรพินกำลังยักยอกเงินของบริษัท และพ่อคุณพราวพยายามจะเปิดโปงคุณ” ภาคย์พูดอย่างใจเย็น “แต่คุณรู้ทัน... และคุณก็วางแผนจะทำลายเขา”
“โกหก! ฉันไม่ได้ทำ!” คุณหญิงอรพินตะโกนเสียงดัง
“คุณกำลังโกหก” ภาคย์ยืนยัน “หลักฐานที่ผมนำมาให้สารวัตรสมชาย... มันคือหลักฐานที่คุณพยายามจะจัดฉากขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายพ่อคุณพราว”
สารวัตรสมชายมองภาคย์ด้วยความสงสัย “คุณภาคย์... คุณแน่ใจเหรอ?”
“ผมแน่ใจครับ” ภาคย์ตอบ “ผมมีหลักฐานอีกชุดหนึ่ง ที่จะพิสูจน์คำพูดของผม”
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และเปิดวิดีโอคลิปสั้นๆ ขึ้นมา ภาพในวิดีโอคือห้องทำงานของคุณหญิงอรพิน เสียงที่ได้ยินคือเสียงของคุณหญิงอรพินกำลังพูดคุยกับลูกน้องคนสนิท
“แกต้องจัดการเรื่องนี้ให้เงียบที่สุดนะ... อย่าให้ใครรู้ว่าพ่อของพราวพยายามจะเปิดโปงฉัน... จัดการให้มันเหมือนกับว่ามันเป็นคนผิดเอง... แล้วก็... เตรียมหลักฐานปลอมพวกนั้นให้พร้อม... ฉันจะใช้มันเล่นงานลูกสาวมันทีหลัง”
ภาพในวิดีโอจบลง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสอบสวน ทุกคนมองคุณหญิงอรพินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
คุณหญิงอรพินหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอรู้ว่าคราวนี้เธอหนีไม่พ้นแล้ว
“เป็นไปไม่ได้... ใครเป็นคนถ่ายคลิปนี้!” เธอตะโกนเสียงสั่น
“ผมเองครับคุณหญิง” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากประตู ภาคย์หันไปมอง แล้วพบกับ ‘ลินดา’ เลขาสาวคนสนิทของคุณหญิงอรพิน ที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะ
“ลินดา... แก! แกทรยศฉัน!” คุณหญิงอรพินตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
“ฉันไม่ได้ทรยศใครค่ะ” ลินดาตอบอย่างใจเย็น “ฉันแค่กำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง”
“แล้วทำไมแกถึงทำแบบนี้!” คุณหญิงอรพินถาม
“เพราะฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วค่ะ” ลินดาตอบ “ฉันเห็นคุณทำร้ายคนอื่นมาตลอด... ฉันทนเห็นคุณทำลายชีวิตคนอื่นเพื่อความสุขของตัวเองไม่ได้อีกต่อไป”
“แต่พ่อคุณพราว... เขาเป็นคนดีจริงๆ เหรอคะ?” พราวถามลินดาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ใช่ค่ะคุณพราว” ลินดาตอบ “ท่านเป็นคนดีมากค่ะ ท่านพยายามจะปกป้องคุณและน้องเมย์ ท่านรู้ว่าคุณหญิงอรพินกำลังจะทำอะไร และท่านพยายามจะหาทางเปิดโปงเรื่องนี้”
“แล้วทำไมท่านถึงต้องมอบความลับให้คุณภาคย์คะ?” พราวถามต่อ
“ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต ท่านได้มอบเอกสารสำคัญบางอย่างให้กับคุณภาคย์ค่ะ” ลินดาอธิบาย “เอกสารเหล่านั้นเป็นหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าคุณหญิงอรพินกำลังทุจริต และท่านก็หวังว่าคุณภาคย์จะนำมันมาเปิดโปงความจริง”
“แล้วคลิปนี้ล่ะคะ?” พราวถาม
“ฉันเป็นคนแอบถ่ายไว้ค่ะ” ลินดาตอบ “ฉันเห็นคุณหญิงอรพินสั่งให้ลูกน้องเตรียมหลักฐานปลอมเพื่อเล่นงานคุณพราว ฉันรู้สึกสงสารคุณพราวมาก ฉันเลยแอบถ่ายคลิปนี้ไว้เพื่อใช้เป็นหลักฐาน”
พราวน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก พ่อของเธอไม่ได้เป็นคนเลวอย่างที่เธอเคยคิด
“แล้ว... แล้วเรื่องที่พ่อของดิฉัน... รับเงินจากคุณหญิงอรพินล่ะคะ?” พราวถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความสงสัย
“นั่นเป็นแผนของคุณหญิงอรพินค่ะ” ลินดาอธิบาย “ท่านพยายามจะสร้างหลักฐานปลอมขึ้นมา เพื่อให้ดูเหมือนว่าพ่อของคุณพราวรับเงินจากท่าน”
“แต่... แล้วทำไมคุณภาคย์ถึงยอมทำตามแผนของคุณหญิงอรพินในตอนแรกคะ?” พราวถาม
ภาคย์ถอนหายใจเบาๆ “ตอนแรก... ผมเข้าใจผิดครับ ผมคิดว่าพ่อคุณพราวเป็นคนผิดจริง เพราะหลักฐานที่คุณหญิงอรพินเตรียมไว้มันดูสมจริงมาก”
“แล้วอะไรทำให้คุณเปลี่ยนใจคะ?” พราวถาม
“เมื่อผมได้เห็นร่องรอยบางอย่างในเอกสารเหล่านั้น และผมได้คุยกับคุณลินดา... ผมก็เริ่มสงสัย” ภาคย์ตอบ “คุณลินดาได้ให้ข้อมูลบางอย่างกับผม ที่ทำให้ผมเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้”
“แล้วคุณก็เลยไปค้นหาหลักฐานเพิ่มเติม?” พราวถาม
“ใช่ครับ” ภาคย์พยักหน้า “ผมพบว่ามีร่องรอยการแก้ไขเอกสารบางอย่าง และผมก็พบว่ามีกล้องวงจรปิดที่สามารถบันทึกเหตุการณ์ในห้องทำงานของคุณหญิงอรพินไว้ได้”
“และคลิปนั้น... ก็คือหลักฐานสำคัญที่สุด” พราวสรุป
“ใช่ครับ” ภาคย์ตอบ
คุณหญิงอรพินนั่งนิ่ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เธอรู้ว่าเธอได้พ่ายแพ้แล้ว
“ตอนนี้... ทุกอย่างชัดเจนแล้วครับคุณหญิง” สารวัตรสมชายพูด “คุณจะต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่ทำ”
เจ้าหน้าที่ตำรวจได้เข้ามาควบคุมตัวคุณหญิงอรพิน
พราวหันไปมองภาคย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งขอบคุณ เสียใจ และ... ความรัก
“คุณภาคย์...” พราวเอ่ยชื่อเขาเบาๆ
ภาคย์มองพราว เขารู้ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว
“พราว...” ภาคย์เอ่ยชื่อเธอ “ผม... ผมขอโทษ”
“ขอโทษเรื่องอะไรคะ?” พราวถาม
“ผมขอโทษที่เคยทำร้ายคุณ... ผมขอโทษที่เคยทำให้คุณเสียใจ” ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก”
“ไม่เป็นไรค่ะ” พราวตอบ “เราต่างก็มีเรื่องผิดพลาดกันทั้งนั้น”
“แล้ว... เราจะทำยังไงต่อไป?” ภาคย์ถาม
พราวเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยประกายความหวัง
“เรา... เราจะเริ่มต้นใหม่กันนะคะ” พราวพูด “เราจะก้าวข้ามทุกอย่างที่เกิดขึ้นไปให้ได้”
ภาคย์มองพราว รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
“ผม... ผมอยากจะเริ่มต้นใหม่กับคุณพราว” ภาคย์พูด “ผมอยากจะสร้างอนาคตใหม่กับคุณ”
พราวส่งยิ้มให้เขา น้ำตาแห่งความสุขไหลอาบแก้ม
“ฉันก็เหมือนกันค่ะ คุณภาคย์” พราวตอบ
แต่ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของสารวัตรสมชายก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
“คุณภาคย์... มีเรื่องด่วนครับ” สารวัตรสมชายพูด “มีคนร้ายบุกเข้าไปในโรงพยาบาล... และพวกเขากำลังจะทำร้ายน้องเมย์!”
พราวและภาคย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“น้องเมย์!” พราวตะโกนเสียงหลง
“ใครกันแน่ที่ยังไม่ยอมแพ้...” ภาคย์พึมพำ “พวกมันยังไม่ยอมปล่อยเราไปง่ายๆ แน่”
เธอกับทนายความกลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก