ตอนที่ 25 — การกลับมาของความหวัง

"อย่าคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงง่ายๆ แค่นี้!" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งแผดก้องในโสตประสาทของพราว มันไม่ใช่เสียงที่เธอคุ้นเคย แต่มันเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่แฝงเร้นลึกเกินกว่าจะจินตนาการ ภาพใบหน้าของ 'มาริสา' ลอยเด่นขึ้นมาในหัว ‌ชัดเจนยิ่งกว่าทุกครั้งที่เธอพยายามจะลืมเลือน

ระยะเวลาหกเดือนที่ผ่านมา เปรียบเสมือนมรสุมลูกใหญ่ที่พัดพาทุกสิ่งทุกอย่างของพราวให้พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี การสูญเสียพ่อ การถูกภาคย์ ทนายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไร้หัวใจไล่ออกจากงานและหัวใจอย่างไม่ใยดี ซ้ำร้ายกว่านั้นคือการที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความลับดำมืดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาบีบคั้นชีวิตให้จมดิ่งลงไปทุกที เธอเคยคิดว่าโลกทั้งใบได้พังทลายลงแล้ว ​การมีชีวิตอยู่ต่อไปดูเหมือนจะเป็นเพียงภาระอันหนักอึ้งที่เธอต้องแบกรับ

แต่แล้ว... วันนี้ก็มาถึง

แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกใสของร้านกาแฟเล็กๆ ที่มุมเมือง บรรยากาศอบอุ่นและกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นช่วยปลอบประโลมจิตใจที่เคยบอบช้ำของพราวให้ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย ผมยาวที่เคยถูกรวบอย่างลวกๆ ‍บัดนี้ถูกปล่อยยาวสลวยลงมาเคลียไหล่ ดวงตาที่เคยหมองหม่นกลับมามีประกายแห่งความมุ่งมั่นอีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก นี่ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุขสมบูรณ์ แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ที่ผ่านพ้นขวากหนามมาได้ และพร้อมจะก้าวเดินต่อไป

"คุณพราว..."

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น ทำให้พราวกระตุกเล็กน้อย ‌เธอเงยหน้าขึ้นมอง ภาพของภาคย์ ทนายความหนุ่มผู้เคยทำให้เธอเจ็บปวดที่สุดปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาในชุดสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐาน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงความเย่อหยิ่งเอาไว้ แต่สายตาที่มองมานั้นกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่พราวอ่านไม่ออก มันไม่ใช่แววตาของความรังเกียจ หรือความสมเพช ที่เธอเคยเห็นอีกต่อไป

"คุณภาคย์..." ‍เสียงของพราวสั่นเล็กน้อย

ภาคย์เดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามเธอ เขาดูอึดอัดเล็กน้อย ราวกับไม่รู้จะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไรดี

"ผม... เอ่อ... ผมไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่" ภาคย์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ครอบงำ

"โลกกลมค่ะ" พราวตอบสั้นๆ ​จิบกาแฟในมืออย่างใจเย็น เธอพยายามควบคุมสีหน้าและน้ำเสียงไม่ให้สั่นคลอนไปมากกว่านี้

"คุณ... สบายดีนะครับ" ภาคย์ถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

"ก็... ค่อนข้างดีค่ะ" พราวเลือกที่จะตอบแบบกลางๆ เธอไม่ต้องการเล่าถึงความยากลำบากที่ผ่านมาให้เขาฟังอีกต่อไป "แล้วคุณล่ะคะ ​เป็นไงบ้าง"

"ผมก็... เหมือนเดิมครับ งานยุ่งเหมือนเคย" ภาคย์ตอบ เขาเหลือบมองพราวเป็นระยะๆ ราวกับจะสำรวจอะไรบางอย่าง "ผม... ผมได้ยินข่าวของคุณมาบ้าง"

"ข่าวอะไรคะ" ​พราวเลิกคิ้ว

"เรื่อง... เรื่องงานของคุณ" ภาคย์อึกอัก "เห็นว่าคุณได้งานใหม่ที่บริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง"

พราวเม้มปากเล็กน้อย เธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเลย แล้วภาคย์ไปรู้มาจากไหน? หรือว่าเขา... ยังคอยจับตาดูเธออยู่? ความคิดนี้ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย

"ใครบอกคุณคะ" พราวถามตรงๆ

ภาคย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "ผม... ผมมีคนรู้จักในวงการน่ะครับ"

"อ๋อ..." พราวพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ในใจกลับมีคำถามมากมายผุดขึ้นมา เขาทำไปเพื่ออะไร? เพราะยังมีความรู้สึกผิด หรือเพราะ... ยังมีบางอย่างที่เขาต้องการจากเธอ?

"ผม... ผมดีใจที่คุณได้ก้าวต่อไปนะครับ" ภาคย์พูดต่อ น้ำเสียงของเขาดูจริงจัง "ผมรู้ว่าช่วงที่ผ่านมาคุณต้องเจออะไรมาเยอะ"

คำพูดของภาคย์เหมือนมีมนต์บางอย่างที่ทำให้กำแพงที่พราวก่อขึ้นมาค่อยๆ สั่นคลอน เธอเคยคิดว่าเธอจะไม่มีวันให้อภัยเขาได้เลย แต่เมื่อได้มานั่งอยู่ตรงหน้าเขาแบบนี้ ได้เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเขา เธอกลับรู้สึกว่า... บางที การแบกความแค้นไว้ตลอดไป อาจจะหนักหนากว่าการให้อภัยก็ได้

"ขอบคุณค่ะ" พราวเอ่ยเบาๆ "คุณเองก็เหมือนกัน ฉันเชื่อว่าคุณเองก็ต้องผ่านอะไรมาไม่น้อยเหมือนกัน"

ภาคย์มองพราวลึกซึ้ง "ใช่ครับ... ผมก็เหมือนกัน"

บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเริ่มผ่อนคลายลง ความตึงเครียดเมื่อแรกพบเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มันเหมือนกับว่าทั้งสองคนต่างก็มีบาดแผลในใจที่ต้องเยียวยา และการได้กลับมาพบกันอีกครั้งนี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเยียวยาครั้งนั้น

"คุณ... อยากจะให้ผมช่วยอะไรไหมครับ" ภาคย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่คาดคิด

พราวเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "ช่วยอะไรคะ"

"อะไรก็ได้ที่คุณต้องการ" ภาคย์ตอบ ดวงตาของเขาฉายแววที่จริงจัง "ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดกับคุณไว้เยอะ และผมก็... เสียใจจริงๆ"

น้ำตาคลอหน่วยของพราว เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะได้ยินคำขอโทษจากปากของภาคย์ เขาเองก็คงมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เขาทำแบบนั้น ถึงแม้เธอจะไม่เข้าใจ หรืออาจจะยังไม่พร้อมจะให้อภัยทั้งหมด แต่การได้ยินคำพูดนั้น มันก็เหมือนเป็นแสงสว่างรำไรที่สาดส่องเข้ามาในความมืดมิด

"ฉัน... ฉันยังไม่แน่ใจค่ะ" พราวเอ่ยอย่างลังเล "แต่... อย่างน้อย การได้คุยกันแบบนี้ ก็ดีกว่าการที่เราไม่พูดอะไรกันเลย"

ภาคย์พยักหน้า เขาดูผ่อนคลายขึ้นมาก "จริงครับ"

"แล้ว... ที่คุณมาหาฉันวันนี้... มีอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ" พราวถาม

ภาคย์มองตรงมาที่พราว สายตาของเขาดูจริงจังและหนักแน่น "มีครับ... ผมมีเรื่องสำคัญที่อยากจะบอกคุณ"

พราวรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านร่างกาย ความรู้สึกบางอย่างบอกเธอว่าเรื่องที่ภาคย์จะพูดต่อไปนี้ จะเป็นเรื่องที่พลิกผันทุกอย่างอีกครั้ง

"เรื่องอะไรคะ" พราวถาม เสียงของเธอแผ่วเบา

ภาคย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "เรื่อง... เรื่องความลับที่พ่อของคุณทิ้งไว้ให้เรา"

หัวใจของพราวเต้นระรัว คำว่า "ความลับ" ทำให้เธอฉุกคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ ภาพของพ่อที่จากไปอย่างกะทันหัน ภาพของมาริสาที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน ทุกอย่างดูเหมือนจะเกี่ยวพันกันไปหมด

"คุณ... รู้เรื่องอะไรบ้างคะ" พราวถาม เสียงสั่นเครือ

"ผมรู้... มากกว่าที่คุณคิดครับ" ภาคย์ตอบ สายตาของเขามองตรงมาที่พราว ราวกับจะสื่อสารบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าคำพูด "และผมคิดว่า... ถึงเวลาแล้วที่เราจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด"

พราวอึ้งไป เธอไม่รู้ว่าภาคย์กำลังจะพูดอะไร แต่ความรู้สึกบางอย่างบอกเธอว่า ชีวิตของเธอและของเขา กำลังจะถูกพลิกผันอีกครั้ง ไม่ใช่ด้วยความแค้นอีกต่อไป แต่ด้วยการค้นหาความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานาน

"คุณหมายความว่ายังไงคะ" พราวถาม เสียงกระซิบ

ภาคย์โน้มตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากพราวเพียงไม่กี่นิ้ว "ผมหมายความว่า... เราจะร่วมมือกัน เพื่อเปิดโปงคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด"

ดวงตาของพราวเบิกกว้าง เธอไม่รู้เลยว่ากำลังจะก้าวเข้าสู่สมรภูมิแห่งความจริงที่เต็มไปด้วยอันตรายอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป

"คุณ... หมายถึง... ใครคะ" พราวถาม เสียงสั่นด้วยความคาดหวังและความกลัว

ภาคย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูมีความหมายลึกซึ้ง "คนๆ เดียวกับที่ทำลายชีวิตพ่อของคุณ... และเกือบจะทำลายชีวิตคุณ"

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของพราว เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครที่โหดร้ายได้ถึงขนาดนี้ การกลับมาพบกันของเธอกับภาคย์ในครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การแก้แค้นอีกต่อไป แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความจริงที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งอาจจะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล

"แล้ว... เราจะเริ่มยังไงคะ" พราวถาม

ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของพราว "เราจะเริ่ม... ด้วยการตามหาหลักฐานชิ้นสุดท้าย ที่จะสาวไปถึงตัวคนร้าย"

"หลักฐานชิ้นสุดท้าย..." พราวทวนคำ

"ใช่ครับ" ภาคย์ยืนยัน "และผมเชื่อว่า... คุณเองก็มีบางอย่างที่สามารถช่วยเราได้"

พราวขมวดคิ้ว เธอไม่เข้าใจว่าภาคย์กำลังหมายถึงอะไร แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา มันคือความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวัง ความกลัว และความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริง

"ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะช่วยอะไรคุณได้" พราวกล่าว

"คุณช่วยได้ครับ" ภาคย์ยืนยัน "เพราะคุณคือคนที่ใกล้ชิดกับพ่อของคุณมากที่สุด... และคุณคือคนที่ถูกเขาทำร้ายมาตลอด"

คำพูดของภาคย์ทำให้พราวนิ่งไป เธอไม่เคยคิดว่าการกลับมาพบกันครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่การค้นหาความจริงที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้

"แล้ว... แล้วมาริสา... คุณคิดว่าเธอ... เกี่ยวข้องอะไรคะ" พราวถาม ชื่อของมาริสาทำให้บรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

ภาคย์มองออกไปนอกหน้าต่าง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง "มาริสา... เธอเป็นส่วนหนึ่งของปริศนาครับ... แต่เธอไม่ใช่คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด"

"แล้วใครล่ะคะ" พราวถามอย่างร้อนรน

ภาคย์หันกลับมามองพราว สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "คนที่... สมควรได้รับบทลงโทษที่สาสมที่สุด"

ก่อนที่พราวจะได้เอ่ยถามอะไรต่อ ภาคย์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมา และกดโทรออก

"ฮัลโหล... เตรียมพร้อมได้เลย... เรากำลังจะเริ่มปฏิบัติการ" ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

พราวได้แต่มองเขาอย่างงุนงง เธอไม่รู้ว่าภาคย์กำลังจะทำอะไรต่อไป แต่เธอก็รู้สึกได้ว่า การกลับมาพบกันครั้งนี้ จะนำพาพวกเขาทั้งสองไปสู่บทสรุปที่คาดไม่ถึง...