ตอนที่ 28 — การเยียวยาหัวใจ

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่า… คุณจะยังจำเรื่องนี้ได้" เสียงของภาคย์สั่นเครือ ราวกับจะกรีดร้องออกมาจากส่วนลึกของหัวใจที่บอบช้ำมานาน

"จำได้สิคะ" พราวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ ดวงตาคู่สวยจ้องมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ที่สะท้อนความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดอย่างชัดเจน "เรื่องราวในวันนั้น… มันฝังอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ"

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ‌เมฆฝนกำลังก่อตัวเป็นสัญญาณเตือนถึงพายุที่กำลังจะมาเยือน แต่ภายในห้องทำงานที่เงียบสงัด กลับมีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่กำลังเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกัน การเผชิญหน้ากับอดีตอันเจ็บปวดที่ภาคย์พยายามจะกลบฝังมาตลอดหลายปี วันนี้มันถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง มิใช่ด้วยความแค้น หากแต่เป็นความปรารถนาที่จะเยียวยา

"ผม… ผมมันใจร้ายเหลือเกิน" ​ภาคย์พึมพำ พลางยกมือขึ้นกุมขมับ "ผมไม่เคยให้อภัยตัวเองเลยสักวันเดียว… ที่ทำกับคุณแบบนั้น"

"คุณไม่ได้ทำผิดคนเดียวหรอกค่ะ" พราวเอ่ยขึ้น พลางขยับเข้าไปใกล้ภาคย์เล็กน้อย "ฉันเองก็มีส่วน… ที่ทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง"

คำพูดของพราวเหมือนน้ำเย็นที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งผากของภาคย์ ‍เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความโกรธแค้น ความเสียใจ ความรัก และความรู้สึกผิดปะปนกันไปหมด เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน

"ผม… ‌ผมอยากจะขอโทษพราว… จากใจจริง" ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองพราวอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำ "ทุกอย่างที่ผมทำ… มันมาจากความเข้าใจผิด… และความกลัว… กลัวที่จะเสียคุณไป"

พราวได้ยินดังนั้น ‍ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ รอยยิ้มที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความเข้าใจ "ฉันรู้ค่ะ… ว่าคุณรักฉัน… และฉันก็รักคุณ"

คำว่า "รัก" หลุดออกจากปากของพราวราวกับต้องมนต์สะกด ภาคย์แทบจะหยุดหายใจ ​เขามองพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความไม่เชื่อ "คุณ… คุณยังรักผมอยู่เหรอครับ"

"แน่นอนค่ะ" พราวยืนยัน "ความรู้สึกของฉัน… มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย"

ภาคย์ไม่รอช้า เขาเอื้อมมือไปคว้ามือของพราวมากุมไว้แน่น "ผม… ​ผมไม่เคยลืมคุณเลยพราว… ไม่เคยเลย"

ทั้งสองจ้องตากันอยู่นาน ในที่สุด ภาคย์ก็ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปหาพราว เขาประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน เป็นจุมพิตที่เยียวยาบาดแผลในอดีต ​เป็นจุมพิตที่ประกาศถึงการเริ่มต้นใหม่

"เรา… เราจะเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหมครับพราว" ภาคย์ถามเสียงกระซิบ เมื่อริมฝีปากของทั้งสองผละออกจากกัน

พราวยิ้มหวาน "ฉันรอวันนี้มาตลอดค่ะ"

วันเวลาที่ผ่านไป พราวและภาคย์ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาค่อยๆ เปิดใจพูดคุยถึงความเจ็บปวดในอดีตที่เคยกัดกินหัวใจของทั้งสองฝ่าย ภาคย์เล่าถึงความกดดันจากครอบครัวที่บีบคั้นให้เขาต้องเลือกเส้นทางที่ขัดต่อหัวใจตัวเอง เขาเล่าถึงความกลัวที่จะสูญเสียพราวไป หากความลับของครอบครัวถูกเปิดเผย เขาเล่าถึงความผิดพลาดที่เกิดจากความเย่อหยิ่งและความไม่เข้าใจ

พราวนั่งฟังภาคย์ด้วยความเข้าใจ เธอเล่าถึงความโดดเดี่ยวและความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญหลังจากถูกภาคย์ไล่ออก เธอเล่าถึงความผิดหวังที่ต้องแบกรับภาระหนี้สินของครอบครัว เธอเล่าถึงความรู้สึกที่เหมือนถูกโลกทั้งใบพังทลายลงมา

การพูดคุยกันในครั้งนี้ เป็นเหมือนการชำระล้างบาดแผลในอดีต ทำให้ทั้งสองคนได้เข้าใจซึ่งกันและกันมากขึ้น ความเข้าใจนำมาซึ่งการให้อภัย และการให้อภัยก็นำมาซึ่งความรักที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

"ผม… ผมไม่อยากให้คุณต้องลำบากอีกแล้วพราว" ภาคย์กล่าว พลางกุมมือของพราวไว้แน่น "ผมจะช่วยคุณ… ทุกอย่าง"

"ขอบคุณนะคะ" พราวยิ้ม "แต่ฉันก็อยากจะช่วยคุณเหมือนกันค่ะ"

ความสัมพันธ์ของทั้งสองเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ความรักที่เคยแตกสลาย วันนี้ได้ถูกประกอบขึ้นใหม่ให้แข็งแกร่งกว่าเดิม พวกเขาเรียนรู้ที่จะไว้วางใจซึ่งกันและกัน เรียนรู้ที่จะสนับสนุนซึ่งกันและกัน เรียนรู้ที่จะเติบโตไปด้วยกัน

แต่ในขณะเดียวกัน ปมความลับที่ยังคงถูกฝังลึกอยู่ ก็เริ่มส่งสัญญาณถึงอันตราย

"คุณแน่ใจเหรอคะว่า… เราจะทำแบบนี้ได้" พราวถามภาคย์ด้วยความเป็นห่วง เมื่อทั้งสองกำลังวางแผนที่จะเปิดโปงความจริงเบื้องหลังบริษัทของครอบครัวภาคย์

"ผมแน่ใจครับ" ภาคย์ตอบอย่างมั่นคง "เราจะทำมันด้วยกัน… และเราจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายเราได้อีก"

พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น แต่ครั้งนี้ ทั้งพราวและภาคย์ก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน โดยมีหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความหวัง เป็นเกราะป้องกัน

"แล้ว… ถ้าหากเราทำสำเร็จ… ความลับที่พ่อของคุณเก็บซ่อนไว้… มันจะส่งผลกระทบต่อคุณมากแค่ไหนคะ" พราวถามต่อ ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล

ภาคย์ยิ้มอย่างอ่อนโยน "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ผมก็ยังมีคุณอยู่ข้างๆ… แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว"

เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับจะบอกเป็นนัยถึงการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่ในสายตาของพราวและภาคย์ กลับมีเพียงประกายแห่งความรักและความมุ่งมั่นที่ส่องประกายออกมา

"ถึงเวลาที่เราจะต้องเผชิญหน้ากับมันแล้ว" ภาคย์กระซิบข้างหูของพราว "พร้อมไหมครับ"

พราวยิ้ม ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น "พร้อมเสมอค่ะ… สำหรับคุณ"

พวกเขากอดกันแน่น ราวกับจะเติมพลังให้แก่กันและกัน ก่อนที่พายุลูกใหญ่จะพัดกระหน่ำเข้ามา

แต่สิ่งที่พวกเขายังไม่รู้ คือ… เบื้องหลังม่านหมอกแห่งความแค้น และความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย… ยังมีบุคคลที่สามที่คอยจับตาดูอยู่… และพร้อมที่จะทำทุกอย่าง… เพื่อไม่ให้ความจริงถูกเปิดเผยออกมา…

“คุณแน่ใจนะว่า… เราจะปล่อยให้เรื่องมันดำเนินไปแบบนี้” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น พร้อมกับมือที่กำลังบีบโทรศัพท์แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความอำมหิต

“แน่นอน… ความสนุกเพิ่งจะเริ่มต้นเอง” เสียงอีกคนตอบกลับ พร้อมกับเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบ…