ห้าปี… เวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วจนแทบไม่อยากเชื่อว่ามันจะนานขนาดนี้ รินลดา… ชื่อที่เคยได้ยินจนชินหู บัดนี้กลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่เลือนรางในความทรงจำของเขา
“หมอคิรินครับ… คนไข้ห้อง C4 อาการแย่ลงครับ” เสียงพยาบาลสาวดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเขา
คิรินลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับรูปสลักหิน เขาเดินตรงไปยังห้องผ่าตัดด้วยฝีเท้าที่มั่นคง
“หมอคิริน… คุณหมอคนไข้รออยู่ครับ”
“ผมจะไปเดี๋ยวนี้” เขาตอบรับอย่างสั้นๆ
ชีวิตของหมอคิริน วัย 35 ปี ในห้าปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีความสุขเลยแม้แต่น้อย เขาคือศัลยแพทย์มือหนึ่งของโรงพยาบาล ความสามารถทางการแพทย์ของเขาเป็นที่เลื่องลือ และเป็นที่ยอมรับของวงการแพทย์ แต่เบื้องหลังความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นั้น หัวใจของเขากลับว่างเปล่า
เขาไม่เคยลืมรินลดา… ไม่มีวันลืม
ภาพใบหน้าของเธอ รอยยิ้มที่เคยสดใส ดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก… ทุกอย่างยังคงชัดเจนอยู่ในหัวของเขา ราวกับว่าเธอเพิ่งจะจากไปเมื่อวานนี้เอง
“รินลดา… เธอไปอยู่ที่ไหน” เขาพึมพำกับตัวเอง ขณะที่กำลังเตรียมตัวเข้าห้องผ่าตัด
ทุกคืน… ก่อนจะหลับตาลง เขาจะนึกถึงใบหน้าของเธอเสมอ นึกถึงคืนสุดท้ายที่เห็นเธอ… แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และคำพูดที่เหมือนมีดกรีดแทงหัวใจ
“เธอไปกับมันใช่ไหม… ไปกับผู้ชายคนนั้น”
ความเข้าใจผิด… เป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดครั้งใหญ่
เขาจำได้ดีถึงวันที่เขาเห็นรินลดาอยู่กับผู้ชายอีกคนหนึ่ง ในสถานการณ์ที่ทำให้เข้าใจผิดไปได้ทุกอย่าง เขาไม่รอฟังคำอธิบายใดๆ จากเธอ ไม่รอให้เธอได้ชี้แจงใดๆ ทั้งสิ้น
“ออกไปจากชีวิตฉันซะ… ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกต่อไป!”
คำพูดนั้น… มันยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขาเสมอ
เขาผลักเธอออกจากชีวิตของเขาไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวด และความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจ
ห้าปีที่ผ่านมา… มีผู้หญิงมากมายเข้ามาในชีวิตของเขา บางคนพยายามเข้ามาแทนที่รินลดา แต่ก็ไม่มีใครทำได้เลยสักคน
เขายังคงทำงานหนัก หวังว่ามันจะช่วยให้เขาหลุดพ้นจากความคิดถึงเธอได้ แต่มันกลับยิ่งทำให้เขาจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความเศร้า
“คุณหมอคะ… ยินดีด้วยนะครับ” เสียงผู้ช่วยของเขาดังขึ้น
คิรินเหลือบมองไปทางผู้ช่วย พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“เรื่องอะไร?”
“คุณหมอได้รางวัล ‘ศัลยแพทย์ดีเด่นแห่งปี’ อีกแล้วครับ”
คิรินพยักหน้าเบาๆ รางวัลเหล่านั้น… มันมีความหมายอะไรกับเขา เมื่อคนที่เขารักที่สุด ไม่อยู่เคียงข้างเขาอีกแล้ว
เขาเดินเข้าไปในห้องผ่าตัด บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทีมแพทย์และพยาบาลต่างก็เตรียมพร้อมสำหรับการผ่าตัดครั้งสำคัญ
“เอาล่ะ… เริ่มกันเลย” คิรินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ขณะที่เขากำลังจะลงมือผ่าตัด มือของเขาก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ
“ไม่… ไม่นะ…”
ภาพของรินลดา… ใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัว… มันผุดขึ้นมาในหัวของเขาอีกครั้ง
“รินลดา… เกิดอะไรขึ้นกับเธอ”
เขาสลัดภาพเหล่านั้นออกไปอย่างรวดเร็ว “สมาธิ… ต้องมีสมาธิ”
การผ่าตัดดำเนินไปอย่างราบรื่น คิรินใช้ทักษะและความเชี่ยวชาญทั้งหมดที่มี เพื่อช่วยชีวิตคนไข้
เมื่อการผ่าตัดเสร็จสิ้นลง เขาก็ถอดหน้ากากอนามัยออก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ
“เรียบร้อยครับ… คนไข้ปลอดภัย”
เสียงปรบมือดังขึ้นรอบตัว แต่คิรินกลับรู้สึกเฉยเมย
เขาเดินออกจากห้องผ่าตัด ตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัว
เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก เป็นรูปของเขากับรินลดา ในวันเกิดของเธอเมื่อห้าปีก่อน… ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง
“รินลดา… เธออยู่ที่ไหน”
เขาเฝ้ารอคอย… รอคอยวันที่เธอจะกลับมา รอคอยวันที่ความจริงจะถูกเปิดเผย
แต่เวลา… ก็ผ่านไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่มีวี่แววของเธอ
ขณะที่เขากำลังจะวางรูปถ่ายใบนั้นลง จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น
“ใคร?” เขาถาม
“คุณหมอคิรินครับ… มีผู้หญิงคนหนึ่งรอพบอยู่ครับ”
“ใคร?”
“เธอ… เธอชื่อ… รินลดา ครับ”
คิรินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
“รินลดา… จริงเหรอ?”
เขาไม่กล้าเชื่อ… แต่ความหวังเล็กๆ ที่เคยดับมอดไปนาน บัดนี้กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
เขาเดินไปที่ประตูห้องทำงานอย่างเชื่องช้า มือที่สั่นเทาเอื้อมไปจับลูกบิด
“เธอ… มาจริงๆ เหรอ”
เขาเปิดประตูออกไป… และพบกับภาพที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาแทบจะหยุดหมุน
(1200+ คำ)
รักลับของหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก