“ถ้าคิดจะทิ้งฉันไป ฉันก็คงไม่รั้งไว้” คำพูดเย็นชาที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของรินลดามาตลอดห้าปี มันเป็นประโยคที่เธอเคยได้ยินจากปากคิริน ในวันที่เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นคนนอกใจ ถูกไล่ออกจากบ้านราวกับเป็นสิ่งไร้ค่า ภาพนั้นยังคงตามหลอกหลอนเธอทุกค่ำคืน แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด หัวใจของเธอก็ยังคงบอบช้ำไม่หาย แต่สิ่งที่เจ็บปวดที่สุด คือการที่ความเข้าใจผิดครั้งนั้น มันได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตของเธอ… และพรากเขาไปจากชีวิตของลูกชาย
ในวันนี้ โชคชะตากลับเล่นตลกอย่างร้ายกาจ เมื่อรินลดาต้องกลับมาเผชิญหน้ากับคิรินอีกครั้งในฐานะหัวหน้าทีมแพทย์ที่จะมาดูแลโครงการช่วยเหลือผู้ป่วยในพื้นที่ห่างไกล ซึ่งเป็นโครงการที่เธอทุ่มเททำงานมาตลอดหลายปี การกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่เพียงเพราะเธอต้องเจอหน้าคนที่เคยทำลายชีวิตเธอ แต่เพราะเธอต้องเห็นเขาในสภาพที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่หมอผ่าตัดผู้เย็นชาไร้หัวใจคนเดิมอีกต่อไป สายตาคู่นั้น แม้จะยังคงความเฉียบคม แต่ก็มีความอ่อนโยนบางอย่างที่ซ่อนอยู่ ซึ่งทำให้หัวใจของเธอเริ่มหวั่นไหว
คิรินเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อเขาเห็นร่างบางที่คุ้นตาเดินเข้ามาในห้องประชุม ยืนสง่าท่ามกลางผู้คนมากมายในฐานะหัวหน้าทีมแพทย์โครงการ การปรากฏตัวของรินลดากะทันหันราวกับสายฟ้าฟาดกลางแดดเปรี้ยง เขาจำเธอได้ทันที แม้ว่าเวลาจะเปลี่ยนใบหน้าเธอไปบ้าง แต่ดวงตาคู่นั้น แววตาที่เคยเป็นของเขา ยังคงอยู่ที่นั่น ความรู้สึกที่เคยถูกกดทับไว้ภายใต้เกราะแห่งความโกรธและความเจ็บปวด เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันไม่ใช่ความโกรธอย่างเดียว มันมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจเข้าใจ มันคือความสับสน ความสงสัยที่คุกรุ่นอยู่ภายใน
“คุณ…” เสียงคิรินขาดหายไป เขาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ “ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก”
รินลดาพยักหน้าเบาๆ พยายามระงับความรู้สึกที่กำลังตีรวนในอก “ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะคุณหมอ” เธอใช้คำว่า “คุณหมอ” แทนที่จะเป็น “คิริน” อย่างที่เคยเป็น มันเป็นกำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง
การประชุมดำเนินไปอย่างอึดอัด คิรินสังเกตเห็นทุกการเคลื่อนไหวของรินลดา ทุกคำพูด ทุกแววตา เขาเห็นความมุ่งมั่นในตัวเธอ เห็นความสามารถที่เปล่งประกายออกมาอย่างชัดเจน มันขัดแย้งกับภาพผู้หญิงที่เขาเคยตราหน้าว่า “อ่อนแอ” และ “ไร้ความรับผิดชอบ” ในวันนั้น
หลังจากประชุมเสร็จ คิรินไม่รอช้า เขาตรงเข้าไปหาเธอทันทีที่เธอแยกตัวออกมาจากกลุ่ม “รินลดา” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความรู้สึกมากมาย “ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”
รินลดาหันมาเผชิญหน้าเขาอย่างจำใจ “ฉันเป็นหัวหน้าทีมแพทย์ของโครงการนี้ค่ะ” เธอตอบอย่างเรียบง่าย แต่ในใจกลับสั่นสะท้าน “คุณเองก็คงมาในฐานะศัลยแพทย์อาสาสมัครใช่ไหมคะ?”
“ใช่” คิรินยอมรับ “แต่ฉันไม่เข้าใจ… ทำไมเธอถึงมาทำงานที่นี่? แล้ว… เรื่องลูกล่ะ? เธอ… มีเขาอยู่หรือเปล่า?” คำถามสุดท้ายหลุดออกมาจากปากเขาอย่างหุนหันพลันแล่น ราวกับว่ามันถูกฝังลึกอยู่ในจิตใจของเขามานาน
รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะถามถึงเรื่องนี้ เขาไม่เคยแสดงความสนใจเรื่องลูกของเธอเลยแม้แต่น้อย “คุณคิริน… ฉันคิดว่าเรื่องนี้… มันไม่เกี่ยวกับคุณอีกต่อไปแล้วค่ะ” เธอพยายามหลบสายตา แต่คิรินก็ยังคงจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ
“ไม่เกี่ยวกับฉัน? เขาคือลูกของฉัน รินลดา!” คิรินเสียงดังขึ้นเล็กน้อย เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ยากขึ้นเรื่อยๆ “เธอกล้าบอกฉันว่าเขาไม่ใช่ลูกของฉันได้ยังไง?”
“ฉันไม่ได้บอกว่าเขาไม่ใช่ค่ะ” รินลดากลืนน้ำลายลงคอ “แต่… ฉันคิดว่า… มันถึงเวลาแล้ว ที่คุณจะต้องรู้ความจริงบางอย่าง” ความจริงที่เธอเก็บงำมาตลอดห้าปี ความลับที่เธอต้องแบกรับเพียงลำพัง
คิรินมองเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามอ่านความหมายในนั้น เขาเห็นความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้า และความเด็ดเดี่ยวที่ผสมปนเปกันอยู่ มันทำให้เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบเชียบ เขามักจะยึดมั่นในความถูกต้องเสมอ เขาเป็นหมอผ่าตัดที่ต้องตัดสินใจภายใต้แรงกดดัน เขาไม่เคยเชื่อในสิ่งที่ไม่เห็นด้วยตา แต่การปรากฏตัวของรินลดา และคำพูดที่คลุมเครือของเธอ มันทำให้เกิดรอยร้าวในความเชื่อมั่นของเขา
“ความจริงอะไร?” คิรินถามเสียงอ่อนลง เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจจะตัดสินใจผิดพลาดไปเมื่อห้าปีก่อน “บอกฉันมาสิ รินลดา”
รินลดากำมือแน่น “คุณหมอ… ได้โปรด… อย่าเร่งฉันเลยค่ะ” เธอสูดลมหายใจลึก “ฉัน… ต้องการเวลา”
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของคิรินก็ดังขึ้น เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความด่วนจากโรงพยาบาล เขามองหน้าจอด้วยความหงุดหงิด แต่เมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง เขาก็ชะงักไป
“มีเคสฉุกเฉินที่ต้องผ่าตัดด่วน” เขาบอกรินลดา “ฉันต้องไปแล้ว” เขาเดินจากไปทันที ทิ้งให้รินลดายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นระส่ำ เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และความจริงที่เธอเก็บงำไว้… มันกำลังจะถูกเปิดเผย
คิรินเดินไปตามทางเดินของโรงพยาบาล มือยังคงกำโทรศัพท์แน่น เขาพยายามข่มใจไม่ให้คิดถึงรินลดา แต่ภาพใบหน้าของเธอ สายตาคู่นั้น มันยังคงติดตาอยู่ เขาตัดสินใจเปิดข้อความที่ได้รับ มันเป็นรูปถ่ายจากกล้องวงจรปิดบริเวณหน้าบ้านพักของเขาเมื่อห้าปีก่อน ในวันที่เขาไล่เธอออกไป พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาโดยผู้ไม่ประสงค์ออกนาม: “คุณหมอแน่ใจหรือว่าสิ่งที่เห็น คือทั้งหมดของเรื่องราว?”
คิรินหยุดเดินนิ่ง รูปถ่ายนั้นเห็นรินลดาเดินออกจากบ้านเขาไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ท่าทางที่ดูเศร้าสร้อยและโดดเดี่ยว แต่สิ่งที่ทำให้เขาสะดุด คือเงาของผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนรอเธออยู่ริมถนน เขาดูสนิทสนมกับเธอมาก… คิรินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเย็นเยียบแล่นผ่านเส้นเลือด เขาไม่เคยเห็นผู้ชายคนนั้นมาก่อน… หรือบางที… เขาอาจจะเห็น แต่ไม่เคยใส่ใจ? ความสงสัยกัดกินหัวใจของเขาอย่างรุนแรง เขาเริ่มย้อนคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้นอีกครั้ง… ทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาเคยตีความไปเอง… มันเริ่มสั่นคลอน…
รักลับของหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก