“คุณแม่ของต้นกล้า? เกิดเรื่องอะไรขึ้น!” คิรินแทบจะตะโกนถามด้วยความตกใจ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก ความกังวลถาโถมเข้าใส่เขาจนแทบหายใจไม่ออก ภาพของรินลดาที่อ่อนแอในวันแรกที่กลับมาฉายชัดขึ้นมาในหัว
“คือ… ตอนนี้คุณรินลดา… เธอ… เธอมีอาการทรุดหนักค่ะคุณหมอ! ชีพจรเต้นอ่อนลงมาก… หายใจลำบาก… หมอที่ดูแลอยู่กำลังพยายามช่วยชีวิตอย่างเต็มที่ แต่… แต่สถานการณ์ดูไม่ค่อยดีเลยค่ะ!” เสียงพยาบาลปลายสายเต็มไปด้วยความร้อนรนและสิ้นหวัง
คิรินแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาจำได้ว่ารินลดาเพิ่งจะเริ่มมีอาการดีขึ้น เขาเพิ่งจะเห็นรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของเธอเมื่อไม่กี่วันก่อน และบัดนี้… เธอกำลังจะจากไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ได้อย่างไร?
“ผมกำลังไป!” คิรินตอบเสียงเฉียบขาด เขาไม่รอช้า เขาผลุนผลันออกจากห้องทำงาน คว้ากุญแจรถ และพุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลที่รินลดากำลังรักษาตัวอยู่
หัวใจของเขาเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความคิดวนเวียนอยู่แต่ในหัวของเขา รินลดา… ทำไมต้องเป็นเธอ? ทำไมต้องมาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในเวลาที่เขากำลังจะเริ่มเข้าใจเธอ?
ตลอดเส้นทางที่ขับรถไปโรงพยาบาล คิรินได้แต่ภาวนาในใจ เขาภาวนาขอให้เธอปลอดภัย ภาวนาให้เธอผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ ภาพของต้นกล้าที่กำลังรอคอยแม่ของเขาอยู่ ทำให้ความหวังของเขายิ่งทวีคูณ
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล คิรินรีบตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยที่พยาบาลแจ้งไว้ เขาเห็นกลุ่มแพทย์และพยาบาลกำลังวุ่นวายอยู่รอบเตียงของผู้ป่วย ร่างของรินลดาที่เคยซีดเซียวอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งดูอ่อนแรงลงไปอีก เธอซึมลึกอยู่ในอกเสื้อโรงพยาบาล ใบหน้าหวานซีดเผือดราวกับกระดาษ ดวงตาที่เคยสดใส หลับพริ้มสนิท ราวกับไม่มีวันจะลืมตาขึ้นมาอีก
“เป็นอย่างไรบ้างครับ?” คิรินเอ่ยถามนายแพทย์ที่กำลังยืนตรวจอาการของรินลดาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“อาการหนักมากครับคุณหมอคิริน” นายแพทย์ถอนหายใจ “เราพยายามปั๊มหัวใจและให้ออกซิเจนอย่างเต็มที่แล้ว แต่… ร่างกายของคุณรินลดาตอบสนองน้อยมาก เราไม่แน่ใจว่าจะสามารถประคองเธอไปได้นานแค่ไหน”
คิรินก้าวเข้าไปใกล้เตียง ยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของรินลดาอย่างแผ่วเบา ผิวของเธอเย็นเฉียบ ราวกับลมหายใจสุดท้ายกำลังจะจางหายไป เขาไม่เคยรู้สึกกลัวอะไรได้เท่านี้มาก่อน ความรู้สึกผิดที่เขาเคยมีต่อเธอในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นความเสียใจที่ไม่อาจประเมินค่าได้
“รินลดา… ได้ยินฉันไหม?” เขาพึมพำเสียงสั่นเครือ “อย่าเพิ่งไปนะ… อย่าเพิ่งทิ้งฉันไป… แล้วก็… ต้นกล้า… เขายังรอเธออยู่นะ…”
น้ำตาที่เขาพยายามกลั้นไว้ตลอดเวลา บัดนี้ไหลรินอาบแก้ม เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนอ่อนแอได้ถึงเพียงนี้ แต่ในวินาทีนี้ หัวใจของเขากำลังแตกสลาย
“พ่อครับ!” เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง คิรินหันไปมอง ก็เห็นต้นกล้าวิ่งเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าตื่นตระหนก “แม่ครับ! แม่เป็นอะไรไปครับ!”
เด็กชายร้องไห้โฮ เขาพุ่งเข้าไปกอดร่างของรินลดาไว้แน่น “แม่ครับ… แม่ฟื้นขึ้นมานะครับ… ต้นกล้าอยากเจอแม่…”
คิรินเดินเข้าไปประคองต้นกล้า เขากอดลูกชายแน่น ปลอบโยนเขาด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น “ไม่เป็นไรนะลูก… พ่ออยู่ตรงนี้แล้ว…”
ในขณะที่เขากำลังปลอบต้นกล้า สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ตกอยู่ข้างเตียงของรินลดา มันเป็นสมุดบันทึกที่เขาเคยให้เธอเป็นของขวัญวันครบรอบของเราเมื่อหลายปีก่อน หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างอธิบายไม่ได้
ด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา คิรินค่อยๆ หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา เปิดมันออกไปอย่างระมัดระวัง เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาจะได้พบในนั้น จะช่วยให้เขาเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างได้หรือไม่ แต่เขาก็ต้องลอง…
หน้าแรกๆ ของสมุดบันทึก เต็มไปด้วยข้อความรักที่เขาเคยเขียนให้เธอ ข้อความที่แสดงถึงความรักและความผูกพันอันแน่นแฟ้นของเราในอดีต แต่เมื่อเปิดไปเรื่อยๆ ข้อความก็เริ่มเปลี่ยนไป…
“วันนี้… คิรินดูเหมือนจะห่างเหินไปทุกที… เขากลับบ้านดึกทุกวัน… ฉันรู้สึกว่า… เรากำลังจะห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ… ฉันกลัวเหลือเกิน…”
“ฉันได้ยินเขาพูดถึงผู้หญิงคนนั้น… ผู้หญิงที่เขาเคยชอบก่อนที่จะมาเจอฉัน… เขาดูมีความสุขเวลาพูดถึงเธอ… หรือว่า… ฉันกำลังจะเสียเขาไปจริงๆ?”
“ฉันพยายามถามเขา… แต่เขากลับบอกว่าฉันคิดมากไปเอง… ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว… ฉันรักเขามากเกินไป… ฉันไม่อยากเสียเขาไป… แต่ฉันก็รู้สึกว่า… เรากำลังจะแตกสลาย…”
ข้อความในสมุดบันทึก ยิ่งทำลายหัวใจของคิรินให้แตกละเอียด เขาไม่เคยรู้เลยว่ารินลดาต้องทนทุกข์ทรมานมากเพียงนี้ เธอไม่ได้นอกใจเขา… เธอเพียงแค่รู้สึกโดดเดี่ยวและไม่มั่นคงในความสัมพันธ์ของเรา
แล้วหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึก… ก็มีข้อความที่เขียนด้วยลายมือที่สั่นเทา…
“ฉันตัดสินใจแล้ว… เพื่อเขา… และเพื่อต้นกล้า… ฉันจะต้องทำในสิ่งที่ถูกต้อง… แม้ว่ามันจะเจ็บปวดก็ตาม…”
“ฉันจะไม่บอกลา… ฉันจะหายไป… เพื่อให้เขาได้อยู่กับคนที่เขารักอย่างแท้จริง… ฉันหวังว่า… วันหนึ่ง… เขาจะเข้าใจ…”
คิรินอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน ความจริงทั้งหมดที่เขาเข้าใจผิดมาตลอดหลายปี บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยออกอย่างโหดร้าย
เธอไม่ได้นอกใจเขา… เธอเพียงแค่เสียสละ… เสียสละทุกอย่าง เพื่อให้เขาได้มีความสุข
“รินลดา… ฉัน… ฉันมันคนโง่…” เขาพึมพำเสียงสั่นเครือ “ฉันทำร้ายเธอ… ทำร้ายความรักของเรา… ทั้งหมดก็เพราะความเข้าใจผิดของฉันเอง…”
ทันใดนั้น… เสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นเส้นตรง ก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา…
“คุณหมอคะ! ชีพจรคุณรินลดา… หยุดเต้นแล้วค่ะ!”
คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวของคิริน เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของรินลดาอีกครั้ง… ใบหน้าที่ซีดเผือด… ดวงตาที่หลับสนิท… และร่างที่ไร้วิญญาณ…
“ไม่!!!” คิรินตะโกนสุดเสียง เขาพุ่งเข้าไปเขย่าร่างของรินลดาอย่างบ้าคลั่ง “รินลดา! ตื่นขึ้นมาสิ! ได้โปรด… ตื่นขึ้นมา!”
แต่… ไม่มีเสียงตอบรับ… ไม่มีแม้แต่การขยับไหว… รินลดา… ได้จากไปแล้วจริงๆ…
รักลับของหมอผ่าตัด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก