"คุณแน่ใจนะว่านี่คือหลักฐานทั้งหมด?" เสียงของกวินถามขึ้น ขณะที่เขากำลังไล้สายตาไปตามเอกสารกองโตที่มายาวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้โบราณภายในห้องลับที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือในคฤหาสน์ของเธอ
มายาพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช่ค่ะ... นี่คือทั้งหมดที่ฉันรวบรวมได้... ตั้งแต่ฉันเริ่มรู้ว่าตัวเองกำลังถูกหลอกใช้... ฉันก็เริ่มเก็บหลักฐานทุกอย่าง... ฉันรู้ว่าสักวันหนึ่ง... มันจะต้องมีประโยชน์"
กวินหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู เป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของพ่อมายา ส่งถึงพ่อของเขา จดหมายฉบับนั้นเต็มไปด้วยถ้อยคำที่แสดงถึงความทะเยอทะยาน และการวางแผนที่จะใช้มายาเป็นเครื่องมือในการทำลายคู่แข่งทางธุรกิจ
"เห็นไหม... พ่อของฉัน... ไม่เคยคิดจะปล่อยฉันไปง่ายๆ" มายาพูดเสียงสั่นเครือ "ท่านต้องการให้ฉันเป็นหมากตัวหนึ่ง... ในเกมสกปรกของท่าน"
กวินวางจดหมายลง เขารู้สึกถึงความเด็ดขาดและไร้ความปรานีของพ่อตัวเองอีกครั้ง เขาไม่เคยเข้าใจว่าทำไมพ่อของเขาถึงได้ยึดติดกับความแค้นและความสำเร็จทางธุรกิจมากขนาดนี้ จนถึงขั้นยอมทำลายชีวิตของลูกชาย และผู้หญิงที่เขารัก
"แล้วเอกสารพวกนี้ล่ะ?" กวินชี้ไปที่แฟ้มสีดำอีกกองหนึ่ง
"นั่นคือ... เอกสารที่พ่อของคุณส่งมาให้ฉันค่ะ" มายาตอบ "ท่านต้องการให้ฉันสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับแผนการของพ่อฉัน... และท่านก็ใช้... สิ่งที่พ่อของฉันมอบให้ฉัน... เป็นข้อต่อรอง"
กวินหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมา เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว เขาเห็นร่องรอยการติดต่อระหว่างพ่อของเขากับมายาอย่างชัดเจน มีบันทึกการนัดพบ มีข้อความที่แสดงถึงการแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน แต่ที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือ... พ่อของเขาดูเหมือนจะรู้ดีว่าพ่อของมายากำลังวางแผนอะไรอยู่ และดูเหมือนจะใช้มายาเป็นเครื่องมือในการดักจับความเคลื่อนไหวของพ่อเธอ
"พ่อของผม... เขาก็เล่นเกมไม่ต่างกัน" กวินพึมพำ เขารู้สึกถึงความซับซ้อนของสถานการณ์นี้ และความรู้สึกผิดที่เขามีต่อมายาก็ยิ่งทวีคูณขึ้น
"ไม่ค่ะ... มันไม่เหมือนกัน" มายาพูดเสียงหนักแน่น "พ่อของคุณ... อย่างน้อยท่านก็พยายามปกป้องคุณ... และพยายามหาทางแก้ไข... ส่วนพ่อของฉัน... ท่านเห็นแก่ตัว... และพร้อมจะเหยียบย่ำใครก็ได้เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย"
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องลับก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เสียงนั้นดังสนั่นหวั่นไหวจนทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว
"พวกแกคิดจะทำอะไรกัน!" เสียงของนายแพทย์อนันต์ ดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด ร่างสูงใหญ่ของเขายืนตะหง่านอยู่ตรงทางเข้า ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
กวินและมายาหันไปมองนายแพทย์อนันต์ด้วยความตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าเขาจะหาทางมาเจอพวกเขาได้เร็วขนาดนี้
"คุณพ่อ!" มายาอุทานอย่างตกใจ
"แกคิดว่าแกจะหนีพ่อไปได้สักกี่น้ำ!" นายแพทย์อนันต์พูดพลางเดินตรงเข้ามาหามายา "แล้วไอ้หมอนี่... แกคิดจะร่วมมือกับมันเหรอ!"
กวินก้าวออกมายืนขวางหน้ามายา "ผมจะไปไหน... มันเป็นเรื่องของผม... และคุณไม่มีสิทธิ์มาสั่ง"
"ปากดี!" นายแพทย์อนันต์คำราม "แกกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้!"
"ผมไม่ต้องการให้คุณมาทำร้ายมายาอีก" กวินพูดเสียงเย็นชา "ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว... ความจริงเกี่ยวกับแผนการร้ายของคุณ... และวิธีที่คุณหลอกใช้ลูกสาวของคุณ"
สีหน้าของนายแพทย์อนันต์ซีดเผือดไปทันที "แก... แกรู้อะไรบ้าง!"
"ผมรู้ทุกอย่าง!" กวินประกาศเสียงดัง "ผมรู้ว่าคุณวางแผนจะทำลายธุรกิจของพ่อผม... และคุณก็ใช้มายาเป็นเครื่องมือ... คุณหลอกใช้เธอ... คุณบังคับเธอ... คุณทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ"
มายาเดินเข้ามาข้างกวิน เธอกอดแขนของเขาไว้แน่น ราวกับจะแสดงให้เห็นว่าเธอพร้อมที่จะยืนหยัดเคียงข้างเขา
"ไม่จริง! แกกำลังถูกหลอก!" นายแพทย์อนันต์พยายามแก้ตัว "ไอ้หมอนี่มันต้องการจะทำลายครอบครัวเรา!"
"ครอบครัวของคุณ... คุณได้ทำลายมันไปนานแล้ว" กวินตอบอย่างเยือกเย็น "คุณเห็นแก่ตัว... คุณไร้ความปรานี... คุณพร้อมจะทำลายทุกอย่าง... แม้กระทั่งลูกสาวของคุณเอง"
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องลับก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นพ่อของกวิน นายท่านธนาคม ที่ยืนอยู่พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
"หยุดนะอนันต์!" นายท่านธนาคมพูดเสียงดัง "ทุกอย่างที่แกทำ... มันจบลงแล้ว"
นายแพทย์อนันต์ถึงกับอึ้ง เขาหันไปมองพ่อของกวินด้วยความไม่เชื่อสายตา "ท่าน... ท่านมาได้ยังไง?"
"ผมรู้มาตลอดว่าคุณกำลังวางแผนอะไร" นายท่านธนาคมพูด "ผมรอวันนี้มานานแล้ว... รอวันที่คุณจะเผยธาตุแท้ของคุณออกมา"
เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้ามาหานายแพทย์อนันต์ทันที นายแพทย์อนันต์พยายามจะต่อสู้ แต่เขาก็ถูกจับกุมตัวไปในที่สุด
มายายืนมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโล่งใจ ทั้งเสียใจ และทั้งรู้สึกผิด
"คุณพ่อ..." เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา
กวินหันไปมองมายา เขาเห็นน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มของเธอ เขาจึงดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น
"ไม่เป็นไรนะ... ทุกอย่างมันจบแล้ว" กวินปลอบโยน
นายท่านธนาคมเดินเข้ามาหาทั้งสองคน "กวิน... แม่เห็นหลักฐานทั้งหมดแล้ว... ลูกทำถูกต้องแล้ว"
"ผม... ผมขอโทษครับพ่อ" กวินพูดเสียงเบา
"ไม่เป็นไร... พ่อเข้าใจ" นายท่านธนาคมตอบ "พ่อขอโทษที่ทำให้ลูกต้องเจอเรื่องแบบนี้"
มายาเงยหน้าขึ้นมองนายท่านธนาคมด้วยความรู้สึกขอบคุณ "ขอบคุณค่ะ... ท่านนายท่าน"
"ไม่ต้องขอบคุณฉัน" นายท่านธนาคมตอบ "สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือ... พวกเราต้องช่วยกันสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิม"
เขาหันไปมองกวินและมายา "ความสัมพันธ์ของพวกเธอ... มันเริ่มต้นขึ้นจากความผิดพลาด... แต่ถ้าพวกเธอสามารถผ่านมันไปได้... มันก็จะเป็นความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งที่สุด"
กวินหันไปมองมายา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะให้อภัยเธอได้ทั้งหมดหรือไม่ แต่เขารู้ว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่เขามีต่อเธอได้อีกต่อไป
"มายา..." กวินเรียกชื่อเธอเบาๆ
มายาเงยหน้าขึ้นมองเขา "คะ... คุณกวิน"
"ผม... ผมอยากจะเริ่มต้นใหม่กับคุณ" กวินพูดอย่างตรงไปตรงมา "ถ้าคุณ... ยังต้องการผมอยู่"
มายาหลับตาลง เธอรู้สึกถึงความหวังที่กลับมาอีกครั้งหนึ่ง "ฉัน... ฉันก็เหมือนกันค่ะ... คุณกวิน"
ทั้งสองคนสบตากัน ความเข้าใจผิดทั้งหมดเริ่มคลี่คลายลง กำแพงที่เคยตั้งอยู่ระหว่างพวกเขาก็เริ่มพังทลายลง
"เอาล่ะ... ตอนนี้เรามีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมาก" นายท่านธนาคมพูดตัดบท "เราต้องช่วยกันกอบกู้ชื่อเสียงของบริษัท... และต้องจัดการกับคนที่ยังเหลืออยู่"
กวินพยักหน้า "ครับพ่อ... เราจะทำ"
มายาหันไปมองกวินด้วยรอยยิ้ม เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังคงยากลำบาก แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน... ไปพร้อมกับเขา
ขณะที่กวินและมายากำลังยืนจับมือกันท่ามกลางแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่างห้องลับนั้น... อร ผู้ที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมทุกอย่าง... กลับกำลังซุ่มซ่อนอยู่ในมุมมืดของคฤหาสน์แห่งหนึ่ง... พร้อมกับแผนการร้ายอันใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ... เธอจะไม่ยอมปล่อยให้ใครมาทำลายความสุขของเธอได้... ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม
นักลงทุนถูกซื้อหัวใจ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก