"คุณนี่มัน... โง่จริงๆ นะอรุณรัศมี" เสียงแหบพร่าของธามดังขึ้นข้างหู ราวกับกระซิบจากปีศาจร้ายที่คอยหลอกหลอนเธอ อรุณรัศมีสะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ในห้องนอนที่กว้างขวางและหรูหรา เธอจำไม่ได้เลยว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?" อรุณรัศมีถามเสียงตะกุกตะกัก พยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงราวกับไม่มีกระดูก
ธามยิ้มมุมปาก แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่อรุณรัศมีอ่านไม่ออก "ผมพาคุณมาที่นี่" เขาตอบ "คุณดื่มหนักเกินไปเมื่อคืน"
อรุณรัศมีพยายามนึกย้อนกลับไป เหตุการณ์เมื่อคืน... เธอจำได้ว่าเธอไปดื่มกับเพื่อนเก่าที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจเรื่องงาน เรื่องครอบครัว และเรื่องของธาม เธอจำได้ว่าเธอเมามากจนแทบจำอะไรไม่ได้
"ขอบคุณ" อรุณรัศมีตอบเสียงเบา "แต่คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้"
"ผมจำเป็น" ธามพูดเสียงหนักแน่น "ผมบอกคุณแล้วไง ว่าผมจะดูแลคุณ"
คำพูดของธามทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง แม้จะรู้ดีว่าเขาไม่ได้รักเธออีกต่อไป แต่ท่าทีที่อ่อนโยนและห่วงใยของเขากลับทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่เคยมีให้กันเมื่อครั้งอดีต
"คุณ... คุณยังรักผมอยู่ไหมธาม?" คำถามหลุดออกจากปากของอรุณรัศมีอย่างไม่ทันตั้งตัว มันเป็นคำถามที่เธอเก็บไว้ในใจมาตลอด และวันนี้ เธอก็ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริง
ธามนิ่งไป ใบหน้าของเขาแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย "ผมบอกคุณแล้วไงอรุณรัศมี ว่าความรู้สึกมันเปลี่ยนแปลงกันได้"
"แต่... คุณทำทุกอย่างเพื่อผม" อรุณรัศมียังคงพยายามหาคำตอบ "คุณดูแลผม... คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือน..."
"เหมือนอะไร?" ธามถามเสียงห้วน
"เหมือน... คุณยังห่วงผมอยู่" อรุณรัศมีพูดเสียงแผ่วเบา
ธามหัวเราะในลำคอ "ผมห่วงคุณ... แต่ไม่ได้รัก"
คำตอบนั้นเหมือนมีดที่กรีดซ้ำๆ ลงบนบาดแผลของอรุณรัศมี เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ "แล้ว... คุณทำทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไร?"
"ผมบอกคุณแล้วไง ว่าผมกำลังเล่นเกม" ธามพูด ใบหน้าของเขาเรียบเฉย "และคุณ... คือส่วนหนึ่งของเกมนี้"
"เกมอะไรกันแน่?" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "และผม... ถูกใช้เป็นเครื่องมือในเกมของคุณอย่างนั้นเหรอ?"
"คุณเป็นมากกว่าเครื่องมืออรุณรัศมี" ธามพูด เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "คุณคือ... สิ่งสำคัญ"
คำพูดของธามทำให้หัวใจของอรุณรัศมีสับสนยิ่งกว่าเดิม เขาบอกว่าเขาไม่ได้รักเธอ แต่เขากลับบอกว่าเธอคือสิ่งสำคัญ เขาไล่เธอออกจากงานอย่างไม่ใยดี แต่เขากลับคอยดูแลเธออย่างใกล้ชิด
"ผมรู้ว่าคุณสับสน" ธามพูด ราวกับอ่านใจเธอได้ "แต่ผมอยากให้คุณเชื่อผม... อย่างน้อยก็ในตอนนี้"
"เชื่อใจคุณ... ได้ยังไง?" อรุณรัศมีถาม "ในเมื่อคุณปิดบังผมทุกอย่าง"
"ความลับบางอย่าง... มันจำเป็นต้องถูกเก็บงำ" ธามตอบ "เพื่อความปลอดภัยของคุณ"
"ความปลอดภัยของผม... หรือความปลอดภัยของคุณ?" อรุณรัศมีถามอย่างตัดพ้อ
ธามนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของอรุณรัศมีอย่างแผ่วเบา "เชื่อผมเถอะอรุณรัศมี... ผมไม่ทำร้ายคุณแน่"
สัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเต้นแรงอีกครั้ง เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แม้จะรู้ดีว่าภายใต้ท่าทีที่อ่อนโยนเหล่านั้น อาจมีบางอย่างที่อันตรายซ่อนอยู่
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ธามคอยดูแลอรุณรัศมีอย่างใกล้ชิด เขาพาเธอไปตรวจสุขภาพ พาเธอไปซื้อเสื้อผ้า และยังคอยจัดเตรียมอาหารที่มีประโยชน์ให้เธอเสมอ ทุกครั้งที่อรุณรัศมีพยายามจะถามถึงเรื่องของเขา หรือเรื่องที่เขาปิดบังไว้ ธามก็จะเบี่ยงประเด็นเสมอ
"คุณไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น" ธามพูดขณะที่เขากำลังจัดเตรียมอาหารมื้อค่ำให้เธอ "แค่พักผ่อน... และทำตามที่ผมบอก"
"แต่ผมอยากรู้..." อรุณรัศมีพยายามจะพูด
"รู้ไปก็มีแต่จะทำให้คุณทุกข์ใจ" ธามพูดเสียงเข้ม "เชื่อผมเถอะ... มันดีต่อคุณมากกว่า"
อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของธาม เธอเห็นความจริงใจบางอย่างที่ทำให้เธออดที่จะเชื่อใจเขาไม่ได้ แม้จะรู้ดีว่าเขาอาจจะกำลังหลอกลวงเธออยู่ก็ตาม
"คุณ... ดูเหมือนจะมีเรื่องเครียดนะ" อรุณรัศมีพูดขึ้นอย่างกะทันหัน
ธามชะงักมือเล็กน้อย "ผม... ก็แค่ยุ่งนิดหน่อย"
"เรื่องงานเหรอ?"
"ก็... ประมาณนั้น" ธามตอบเลี่ยงๆ
อรุณรัศมีตัดสินใจที่จะลองเสี่ยง "ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้... บอกผมนะ"
ธามหันมามองเธอด้วยแววตาที่ประหลาดใจ "คุณ... จะช่วยผม?"
"ใช่" อรุณรัศมีพยักหน้า "ผมอยากจะตอบแทนที่คุณช่วยผมมาตลอด"
ธามยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นดูเศร้าสร้อย "ขอบคุณนะอรุณรัศมี... แต่บางเรื่อง... ก็ไม่มีใครช่วยได้"
คำพูดของธามทำให้หัวใจของอรุณรัศมีห่อเ***่ยว เธอรู้สึกได้ถึงความกดดันบางอย่างที่กำลังถาโถมเข้ามาในชีวิตของเขา
"คุณ... กำลังมีปัญหาอะไรอยู่?" อรุณรัศมีถามอย่างอดทนไม่ได้
ธามถอนหายใจยาว "ผมกำลังต่อสู้กับบางคนอยู่... คนที่อันตราย"
"ใคร?"
"คุณไม่จำเป็นต้องรู้" ธามพูดเสียงหนักแน่น "แค่เชื่อผม... และอยู่ห่างๆ ผมไว้... ถ้าผมขอ"
คำขอของธามทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเจ็บปวด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องผลักเธอออกไป ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนเข้ามาในชีวิตเธอเอง
"ผม... จะพยายาม" อรุณรัศมีตอบเสียงเบา
ธามเดินเข้ามาใกล้เธอ ยื่นมือมาสัมผัสใบหน้าของเธอเบาๆ "ผมรู้ว่ามันยาก... แต่ผมขอแค่นี้"
อรุณรัศมีหลับตาลง ปล่อยให้สัมผัสของธามโอบกอดเธอไว้ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัย แต่ก็แฝงไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่แน่นอน
"ผมรักคุณนะอรุณรัศมี" ธามกระซิบข้างหู ราวกับคำสาปที่ย้อนกลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอรุณรัศมีเต้นระรัว เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจ หรือเสียใจดี เธอรู้ดีว่าคำพูดเหล่านั้นอาจเป็นเพียงการหลอกลวง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดที่จะหวังไม่ได้
"แต่ผม... จะไม่สามารถอยู่เคียงข้างคุณได้ตลอดไป" ธามพูดต่อ "เพราะผม... มีภาระที่ต้องแบกรับ"
ภาระอะไรกันแน่? อะไรคือความลับที่ธามกำลังปิดบัง? อรุณรัศมีไม่รู้ แต่เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธาม กำลังดำเนินไปสู่จุดที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม
นักลงทุนช่วยชีวิตที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก