ตอนที่ 15 — ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าดังแทรกเข้ามาในความเงียบงันของค่ำคืน ราวกับจะตัดขาดบรรยากาศแห่งความอบอุ่นและความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นในหัวใจของอรุณรัศมี ธามผละออกจากอ้อมกอดของเธอเล็กน้อย ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อของผู้ที่โทรเข้ามาทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

"ใครคะ?" อรุณรัศมีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล

"มัน... มันเป็นสายด่วน... เกี่ยวกับคดีของพ่อเธอ" ‌ธามตอบ พลางกดรับสาย "สวัสดีครับ... ครับ... ผมเข้าใจแล้วครับ... ขอบคุณครับ"

ธามวางสาย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหนักใจ

"มีอะไรเหรอคะ?" อรุณรัศมีถาม

"มีคนพบหลักฐานสำคัญ... ​เกี่ยวกับอุบัติเหตุของพ่อเธอ... ที่อาจจะนำไปสู่การเปิดโปงตัวฆาตกรได้..." ธามกล่าว

อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล ความหวังที่เพิ่งจะจุดประกายขึ้นเมื่อครู่ บัดนี้กลับถูกกลบด้วยความกังวลและความหวาดกลัวอีกครั้ง

"แล้ว... แล้วมันเกี่ยวกับหนูยังไงคะ?" เธอถาม

"หลักฐานชิ้นนั้น... มันถูกพบใน... ‍ในลิ้นชักลับของพ่อเธอ... ที่... ที่ถูกซ่อนไว้ในห้องทำงานของเธอ... และ... และมีคนเห็นเธอ... กำลังจะหยิบมันออกไป..." ธามกล่าวเสียงอ่อย

อรุณรัศมีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ไม่จริง! ‌หนูไม่เคยเห็นลิ้นชักลับนั่นเลย! แล้วหนูก็ไม่เคยไปห้องทำงานของพ่อหนูเลยสักครั้งหลังจาก... หลังจากเหตุการณ์นั้น!"

"แต่นั่นคือสิ่งที่ 'พวกนั้น' ได้ยินมา" ธามพูด พลางมองอรุณรัศมีอย่างพิจารณา "และ... ‍และพวกเขากำลังจะใช้มัน... เป็นข้ออ้าง... เพื่อ... เพื่อจับตัวเธอ..."

"จับหนู?" อรุณรัศมีอุทาน "จับหนูไปทำไม?"

"เพราะ... เพราะพวกเขากลัวว่าเธอจะเปิดเผยความจริง... กลัวว่าเธอจะรู้... ​ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด..." ธามอธิบาย

อรุณรัศมีนิ่งอึ้งไป เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่ธามพูด หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดรู้สึกไม่สบายใจกับสิ่งที่ธามพูดไม่ได้

"คุณ... คุณแน่ใจเหรอคะ? ว่า ​'พวกนั้น' กำลังจะจับหนู?" อรุณรัศมีถาม

"แน่นอน" ธามตอบ "ผมได้รับข้อมูลมา... ว่าพวกเขากำลังจะลงมือในคืนนี้... และ... และผมก็คิดว่า... ​เหตุการณ์เมื่อครู่... ที่มีชายชุดดำเข้ามาทำร้ายเธอ... มันเป็นเพียงการเบี่ยงเบนความสนใจ... เพื่อให้พวกเขาสามารถเข้าถึงตัวเธอได้ง่ายขึ้น..."

"แต่... แต่คุณบอกว่าคุณช่วยหนู... คุณบอกว่าคุณจะปกป้องหนู..." อรุณรัศมีพูดเสียงแผ่วเบา

"ใช่... ผมจะปกป้องเธอ" ธามย้ำ "แต่... แต่ผมก็ต้องทำให้แน่ใจว่า... เธอไม่ได้กำลัง... กำลังวางแผนอะไรบางอย่าง... เพื่อ... เพื่อช่วยเหลือ 'พวกนั้น'..."

คำพูดของธามเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจอรุณรัศมี เธอจ้องมองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่เข้าใจ

"คุณ... คุณกำลังสงสัยหนูเหรอคะ?" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น

"ผม... ผมแค่ต้องการความมั่นใจ" ธามตอบ "ผมไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดไปมากกว่านี้... ผมไม่อยากให้เธอตกอยู่ในอันตราย... และ... และผมก็ไม่อยากให้เธอ... ทำร้ายผม..."

"ทำร้ายคุณ?" อรุณรัศมีหัวเราะอย่างขมขื่น "คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่? คุณเป็นคนเดียวที่ทำร้ายหนู! คุณเป็นคนเดียวที่หลอกลวงหนู! คุณเป็นคนเดียวที่ทำให้ชีวิตหนูพังพินาศ!"

"ไม่ใช่อย่างนั้นอรุณ!" ธามพยายามจะอธิบาย "ผมทำทุกอย่างก็เพื่อ... เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผม... เพื่อให้เธอรู้ว่า... ผมไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด..."

"แล้วตอนนี้... คุณกำลังจะบอกว่า... หนูกำลังจะไปช่วย 'พวกนั้น' ที่คุณบอกว่าเป็นฆาตกร? ทั้งๆ ที่คุณก็เคยบอกว่าคุณจะปกป้องหนู?" อรุณรัศมีถามเสียงดัง

"ผมแค่... แค่ต้องการให้เธอ... ให้ข้อมูลผม... ว่าเธอรู้เรื่องอะไรบ้าง... เกี่ยวกับลิ้นชักลับนั่น..." ธามพูด

"คุณกำลังกล่าวหาหนู!" อรุณรัศมีตะโกน "คุณกำลังหาว่าหนูเป็นสายลับให้พวกมัน! ทั้งๆ ที่หนูเพิ่งจะรู้ความจริงทั้งหมดจากปากคุณ! คุณมัน... คุณมันไม่เคยเชื่อใจหนูเลยใช่ไหม!"

"ผมเชื่อใจเธอ... แต่... แต่ผมก็ต้องระวังตัว... ผมต้องแน่ใจว่า... เธอไม่ได้ถูกหลอกใช้..." ธามตอบ

"ถูกหลอกใช้?" อรุณรัศมีหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณต่างหากที่หลอกใช้หนู! คุณหลอกใช้ความรักของหนู! คุณหลอกใช้ความไว้เนื้อเชื่อใจของหนู! คุณหลอกใช้ทุกอย่างที่เป็นหนู! แล้วตอนนี้คุณกำลังจะโทษหนูว่าหนูกำลังหลอกใช้คุณ? คุณมันบ้าไปแล้ว!"

"อรุณ... ผมขอร้อง... ฟังผมก่อน..." ธามพยายามจะเข้ามาจับมือเธอ

แต่อรุณรัศมีสะบัดมือออก "อย่ามาแตะตัวหนูนะ!"

เธอถอยหลังไปจนชนเข้ากับประตูห้อง เธอหันไปมองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจและผิดหวัง

"หนู... หนูไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคุณถึงคิดแบบนั้น" อรุณรัศมีพูดเสียงสั่น "หนูเพิ่งจะรู้ความจริงทั้งหมด... หนูก็เสียใจที่เห็นคุณตกอยู่ในอันตราย... หนูก็อยากจะช่วยคุณ... แต่คุณกลับ... กลับกล่าวหาหนูแบบนี้..."

"ผมไม่ได้กล่าวหาเธออรุณ..." ธามพยายามจะแก้ตัว

"พอเถอะค่ะ!" อรุณรัศมีตะโกน "หนูไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว!"

เธอเปิดประตูออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ธามยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังในห้องที่เต็มไปด้วยความเงียบงันและความสับสน

อรุณรัศมีวิ่งออกมาจากตึก เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอีกครั้ง ไม่ใช่จากมาลินี แต่จากธาม ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าเขาจะปกป้องเธอ

เธอวิ่งไปเรื่อยๆ โดยไม่สนสายฝนที่ยังคงโปรยปราย ราวกับว่าเธอต้องการจะวิ่งหนีจากทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้น

ในขณะที่เธอวิ่งไปนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นรถคันหนึ่งที่จอดรออยู่ริมถนน มันเป็นรถคันเดียวกับที่เธอเคยเห็นตอนที่เธอถูกชายชุดดำเข้ามาทำร้าย!

หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว เธอแน่ใจแล้วว่าธามกำลังวางแผนอะไรบางอย่างกับเธอ! เขาอาจจะกำลังจะส่งเธอไปให้ "พวกนั้น" หรือไม่ก็... หรือไม่ก็เขาอาจจะกำลังจะกำจัดเธอทิ้ง!

"เขา... เขาหลอกหนูมาตลอดจริงๆ" อรุณรัศมีพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้ม "เขาไม่ได้รักหนูเลย... เขาแค่... เขาแค่ต้องการใช้หนู... เพื่อทำลายคนอื่น..."

เธอตัดสินใจที่จะไม่ยอมให้ธามหลอกเธออีกต่อไป เธอจะต่อสู้เพื่อตัวเอง! เธอจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด!

เธอหันหลังกลับ วิ่งกลับเข้าไปในตึกอีกครั้งด้วยความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับธาม และเปิดโปงแผนการที่เธอคิดว่าเขากำลังจะทำร้ายเธอ

แต่เมื่อเธอกลับเข้าไปในห้อง เธอก็พบว่าธามไม่อยู่ที่นั่นแล้ว!

มีเพียงจดหมายฉบับหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ!

อรุณรัศมีหยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา

"อรุณรัศมี," จดหมายเริ่มต้นขึ้น "ผมรู้ว่าคุณกำลังเข้าใจผิดผม... แต่ผมไม่มีเวลาอธิบายแล้ว... ผมต้องรีบไปจัดการ 'พวกนั้น'... ก่อนที่พวกเขาจะลงมือทำร้ายคุณ... ผมจะกลับมา... และผมจะอธิบายทุกอย่าง... คุณแค่... แค่รอผมอยู่ที่นี่... และอย่าออกไปไหน... ด้วยความรัก... ธาม"

อรุณรัศมีอ่านจดหมายจบ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความสับสน

"เขา... เขากำลังจะไปจัดการ 'พวกนั้น'?" เธอพึมพำ "แต่... ถ้าเขาไม่ได้หลอกหนู... แล้วทำไม... ทำไมรถคันนั้นถึงยังอยู่ที่นั่น...?"

เธอไม่สามารถตัดความสงสัยในใจออกไปได้ เธอเชื่อว่าธามกำลังวางแผนทำร้ายเธอ!

และในขณะนั้นเอง!

ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!