ตอนที่ 16 — เมื่อความจริงปะทุ

"คุณพูดอะไรนะคะ!" เสียงของอรุณรัศมีสั่นเครือราวกับกระดาษเปียกน้ำ มันไม่ใช่แค่คำถาม แต่คือเสียงกรีดร้องของหัวใจที่กำลังถูกบดขยี้ ภาพตรงหน้าคือมารดาของเธอที่กำลังนั่งน้ำตาไหลพราก ใบหน้าซีดเผือดสะท้อนความทุกข์ทรมานที่เก็บงำมานาน ส่วนธามยืนนิ่งอยู่ข้างๆ สีหน้าของเขาแข็งกระด้างราวกับถูกสลักจากหิน ‌แต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววบางอย่างที่อรุณรัศมีไม่เคยเห็นมาก่อน ความรู้สึกผิด? ความสงสาร? หรือความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น?

"แม่...แม่บอกหนูที" อรุณรัศมียื่นมือที่สั่นเทาไปสัมผัสแขนของมารดา "เรื่องนี้มัน...มันคืออะไรกันแน่"

มารดาของอรุณรัศมีถอนหายใจยาว ลมหายใจที่หนักอึ้งราวกับแบกโลกทั้งใบเอาไว้ "อรุณ...ลูกต้องเข้าใจนะ ​ว่าแม่ทำไปเพราะรักลูก"

"รักลูก? การปิดบังเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตหนู มันคือความรักเหรอคะ!" เสียงของอรุณรัศมีดังขึ้นจนมารดาตกใจ แต่เธอก็ไม่สามารถหยุดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มได้อีกต่อไป

ธามขยับเข้ามาใกล้ เขากุมมือของอรุณรัศมีไว้แน่นอย่างปลอบประโลม "อรุณ...ฟังแม่เธอให้ดีก่อน"

"หนูฟังมาตลอดค่ะ! ฟังมาตลอดว่ารักหนู ‍แต่สุดท้ายสิ่งที่หนูได้รับคืออะไร? การโกหก! การหลอกลวง!" อรุณรัศมีสะบัดมือออกอย่างแรง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา

"มันไม่ใช่การหลอกลวงทั้งหมดลูก" มารดากล่าวเสียงแผ่ว "ตอนนั้น...แม่กลัวเหลือเกิน"

"กลัวอะไรคะ? กลัวว่าหนูจะเสียใจ? ‌หรือกลัวว่าแม่จะเสียผลประโยชน์?" คำพูดที่เจ็บปวดหลุดออกจากปากอรุณรัศมีโดยไม่ทันคิด มารดาของเธอชะงักไป สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง

"ลูกอย่าพูดแบบนี้" ธามแทรกขึ้น เสียงของเขาหนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน "แม่เธอ...แม่เธอเป็นห่วงอนาคตของเธอมาก"

"แล้วอนาคตของหนูคืออะไรคะ? การถูกไล่ออกจากงาน? ‍การถูกคนที่หนูรักหักหลัง? แล้วตอนนี้...แม่กำลังจะบอกว่าเรื่องทั้งหมดที่หนูเคยรู้เกี่ยวกับครอบครัว...เกี่ยวกับพ่อของหนู...มันไม่จริงใช่ไหมคะ!"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องราวกับมีใครบางคนกำลังกดปุ่มหยุดเวลา มารดาของอรุณรัศมีทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ น้ำตาไหลรินลงมาไม่หยุด เธอพยักหน้าช้าๆ เป็นการยอมรับ

"พ่อ...พ่อของหนู...เขาไม่ใช่พ่อของหนูจริงๆ ใช่ไหมคะ?" อรุณรัศมีถามซ้ำอย่างไม่เชื่อหู ​คำถามที่เหมือนคมมีดกรีดลงกลางใจ

มารดาของเธอพยักหน้าอีกครั้ง "พ่อที่ลูกรู้จัก...เขาคือคนที่รักและดูแลลูกมาตลอด แต่เขาไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของลูก"

"แล้ว...แล้วพ่อแท้ๆ ของหนูคือใครคะ?" อรุณรัศมีเอ่ยถาม เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้

ธามมองหน้ามารดาของอรุณรัศมี ราวกับรอสัญญาณบางอย่าง ​ก่อนที่เขาจะสูดหายใจลึกๆ และเอ่ยขึ้น "พ่อแท้ๆ ของอรุณรัศมี...คือคุณวิชัย"

คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในหัวของอรุณรัศมี ราวกับเสียงระฆังที่ตีดังสนั่นจนหูอื้อตาลาย คุณวิชัย...นักธุรกิจใหญ่ที่ล่วงลับไปเมื่อหลายปีก่อน คนที่เธอเคยเจอเพียงไม่กี่ครั้งในงานเลี้ยงของบริษัท ไม่เคยมีความสัมพันธ์อะไรที่ลึกซึ้งเกินกว่านั้น

"คุณวิชัย...คุณวิชัยที่ไหนคะ?" ​อรุณรัศมีถามอย่างสับสน

"คุณวิชัย...คือพ่อของฉัน" ธามตอบ ดวงตาของเขาสบประสานกับอรุณรัศมีอย่างตรงไปตรงมา "พ่อของอรุณรัศมี...คือคุณวิชัย"

ความจริงที่ถูกปิดบังมานานหลายสิบปี ถูกเปิดเผยออกมาอย่างฉับพลัน มันไม่ใช่แค่การสูญเสียบิดาที่เธอรัก แต่คือการสูญเสียตัวตนที่เธอเคยรู้จักทั้งหมด อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในทะเลแห่งความสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร หรือควรจะรู้สึกอย่างไร

"ไม่จริง! มันเป็นไปไม่ได้!" อรุณรัศมีตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด "แม่คะ! บอกหนูทีว่านี่มันไม่จริง!"

มารดาของอรุณรัศมีมองลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "มันเป็นความจริงลูก...ตอนนั้นแม่ยังสาว...แม่มีความสัมพันธ์กับคุณวิชัย...แล้วก็...ตั้งท้อง...แต่คุณวิชัย...เขาแต่งงานแล้ว...แม่กลัว...กลัวว่าจะทำให้ครอบครัวของเขาแตกแยก...แม่ก็เลย...ก็เลยตัดสินใจ...บอกกับคุณอัศวิน...ว่าลูกคือลูกของเขา"

"คุณอัศวิน...พ่อของหนู...ท่านรู้เรื่องนี้มาตลอดเหรอคะ?" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น

มารดาพยักหน้า "ท่านรู้...ท่านรักลูกมาก...ท่านเลยยอมรับลูก...และดูแลลูกมาอย่างดีตลอด...โดยไม่มีใครรู้"

อรุณรัศมีหันไปมองธาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย "แล้ว...แล้วคุณล่ะ...คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยเหรอ?"

ธามพยักหน้าช้าๆ "ฉันรู้...พ่อของฉัน...คุณวิชัย...เขารู้ก่อนจะเสียชีวิต...เขาบอกฉัน...แล้วก็สั่งเสียให้ฉัน...ดูแลอรุณรัศมี"

"ดูแล? นี่คือการดูแลของคุณเหรอคะ! ไล่ออกจากงาน! ทำร้ายจิตใจ! นี่คือสิ่งที่พ่อของคุณสั่งให้คุณทำอย่างนั้นเหรอ!" อรุณรัศมีตะคอกใส่ธามอย่างเจ็บปวด

"ไม่ใช่! ไม่ใช่แบบนั้น!" ธามรีบแก้ตัว "ฉัน...ฉันกำลังพยายามทำในสิ่งที่พ่อสั่ง...แต่...มันยากเหลือเกิน"

"ยาก? ยากอะไรคะ!" อรุณรัศมีหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณคิดว่ามันง่ายสำหรับฉันเหรอ! การต้องมาเจอความจริงแบบนี้! การต้องมารู้ว่าคนที่ฉันเรียกว่าพ่อมาตลอด...ไม่ใช่พ่อจริงๆ! แล้วคนที่ฉันเคยรัก...เคยไว้ใจ...กลับเป็นคนที่รู้ความลับนี้มาตลอด! แล้วยังมาทำร้ายฉันอีก!"

"ฉันขอโทษ...อรุณรัศมี...ฉันขอโทษจริงๆ" ธามพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสเธออีกครั้ง แต่อรุณรัศมีผละออกไปอย่างรวดเร็ว

"ไม่ต้อง! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงของอรุณรัศมีดังขึ้นอย่างเด็ดขาด "ฉัน...ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว"

เธอหันไปมองมารดา "แม่คะ...อรุณขอโทษ...อรุณไม่สามารถรับอะไรแบบนี้ได้"

"อรุณ...ลูกจะไปไหน" มารดาร้องถามเสียงหลง

"อรุณ...จะไป...ไปให้ไกลจากที่นี่...ไปให้ไกลจากทุกคน" อรุณรัศมีกล่าวเสียงแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะหันหลังให้กับทุกคน แล้ววิ่งออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงเสียงสะอื้นของมารดา และความเงียบงันอันหนักอึ้งของธามที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป

เธอวิ่งไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน จุดหมายปลายทางไม่สำคัญอีกต่อไป สิ่งที่สำคัญคือการได้หนีจากความจริงอันโหดร้ายนี้ การหนีจากคนที่ทำให้เธอเจ็บปวด การหนีจากโลกที่เคยรู้จัก โลกที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยร้าวและคำโกหก

เมื่อมาถึงริมแม่น้ำ อรุณรัศมีทรุดตัวลงนั่ง น้ำตาที่ไหลมาไม่หยุด บัดนี้กลายเป็นสายน้ำที่ไหลบ่าลงมาพร้อมกับความเจ็บปวด ความสับสน ความโกรธ และความเสียใจ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้อย่างไร สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกได้คือความว่างเปล่า และความรู้สึกสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง

"ทำไม...ทำไมต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลม

แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า สาดแสงสีทองอ่อนๆ ลงมาบนผิวน้ำ แต่สำหรับอรุณรัศมี ไม่มีแสงสว่างใดๆ ที่จะส่องเข้ามาในจิตใจของเธอได้อีกแล้ว เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

ธามยืนมองตามร่างของอรุณรัศมีที่วิ่งจากไป หัวใจของเขาก็ราวกับถูกบีบคั้นอย่างแรง เขาผิดพลาด เขาทำร้ายเธอ เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ความจริงที่เปิดเผยออกมานั้นรุนแรงเกินไปสำหรับเธอเกินไปสำหรับเขาด้วยเช่นกัน

"อรุณรัศมี..." เขาพึมพำชื่อของเธอราวกับภาวนา

เขาอยากจะวิ่งตามเธอไป อยากจะเข้าไปกอดเธอ อยากจะบอกว่าเขารักเธอ แต่เขาก็รู้ว่าในเวลานี้ คำพูดเหล่านั้นคงไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป

ความลับที่ถูกปิดบังมานานได้ปะทุขึ้นแล้ว และมันก็ได้เผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างให้มอดไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน เหลือเพียงความเจ็บปวดและความเสียใจที่ติดตามมา