"อย่าไปเลยนะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่กำลังจะเคลื่อนห่างจากกัน เมขลาเอ่ยออกมาทั้งที่น้ำตายังคลอหน่วย ดวงตาคู่สวยสบประสานกับดวงตาคมกริบของกวินที่ฉายแววตัดพ้อระคนโหยหา
"ผมจะไปไหนได้อีกครับ... นอกจากที่นี่ กับคุณ" กวินตอบกลับ น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความรู้สึกอันท่วมท้น มือใหญ่ประคองใบหน้ารูปไข่ของเมขลาไว้เบาๆ ลูบไล้ไปตามโครงหน้าที่เคยมีแต่รอยน้ำตาและความหวาดกลัว บัดนี้กลับมีรอยยิ้มแห่งความสุขและความสงบประดับอยู่
หลังเหตุการณ์เลวร้ายที่ผ่านมาหลายเดือน โลกของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง รอยแผลเป็นในใจค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลา แต่ร่องรอยของความรักกลับยิ่งเด่นชัดขึ้นทุกวัน กวินที่เคยเย็นชาดั่งภูเขาน้ำแข็ง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยนเมื่ออยู่กับเมขลา เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตที่ต้องดิ้นรนอยู่บนเส้นด้ายแห่งอำนาจและอันตราย จะมีมุมเล็กๆ ที่อบอุ่นรอเขาอยู่
"ฉันกลัว... กลัวว่าทุกอย่างจะหายไป" เมขลาสารภาพ เธอซบใบหน้าลงกับฝ่ามือที่หยาบกร้านของกวิน รับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งที่ส่งผ่านมาถึงเธอ "กลัวว่าวันหนึ่งคุณจะเบื่อฉัน... หรือมีใครที่ดีกว่าเข้ามา"
กวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือใหญ่ยกขึ้นประคองคางของเธอ สั่งให้เงยหน้ามองเขา "คุณพูดเรื่องอะไรครับ? ไม่มีใครดีกว่าคุณได้อีกแล้ว... คุณคือทุกอย่างของผม"
ดวงตาของกวินสะท้อนภาพของเมขลาที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อย เขาเอื้อมมืออีกข้างมาโอบรอบเอวบาง ดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิด อ้อมกอดของเขารอบตัวเธอ คือที่พักพิงที่แท้จริง เป็นเกราะกำบังจากพายุร้ายที่เคยพัดกระหน่ำ
"ผมเคยคิดว่าชีวิตผมมีแต่ความมืดมิด... ไม่มีวันที่จะได้สัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้" กวินสารภาพ เสียงของเขาแหบพร่าด้วยอารมณ์ที่ยากจะบรรยาย "แต่คุณ... คุณเข้ามาทำให้ผมมองเห็นแสงสว่าง คุณคือความหวังของคุณคือครอบครัวของผม"
เมขลาซึมซับทุกคำพูดของกวิน น้ำตาที่เคยเอ่อคลอ บัดนี้กลับไหลรินออกมาอย่างเงียบเชียบ แต่ไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความเศร้า เป็นหยาดน้ำตาแห่งความปลาบปลื้มยินดี
"ฉันก็เหมือนกันค่ะ... ตอนแรกฉันคิดว่าชีวิตฉันจบลงแล้ว" เมขลาเอ่ยเสียงสั่นเครือ "แต่คุณ... คุณคือคนที่ดึงฉันกลับมา"
เธอจำได้ดีถึงวันที่ทุกอย่างพลิกผัน จากชีวิตที่ถูกบังคับให้ตกเป็นของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล กลายเป็นความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากความเห็นอกเห็นใจ ความผูกพัน และในที่สุด... ความรัก
กวินค่อยๆ คลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย แต่ยังคงประคองเธอไว้ เขามองเข้าไปในดวงตาของเมขลา ลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา
"เราผ่านอะไรมาเยอะมากนะครับ..." กวินกล่าว "แต่ทุกอย่างที่ผ่านมา มันทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น และทำให้เรารู้ว่า... สิ่งที่เรามีอยู่ตอนนี้ มันมีค่ามากแค่ไหน"
มือใหญ่ค่อยๆ ลูบไล้ผมยาวสลวยของเมขลาอย่างอ่อนโยน "ผมสัญญา... จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายคุณได้อีก"
เมขลาพยักหน้า เธอเชื่อมั่นในคำพูดของกวิน ผู้ชายคนนี้ แม้จะมีเบื้องหลังที่มืดมน แต่เมื่ออยู่กับเธอ เขาก็คือคนที่น่ารักและอ่อนโยนที่สุดในโลก
"ฉันเชื่อคุณค่ะ" เธอตอบ ดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความไว้วางใจ
ช่วงเวลาที่เงียบสงบนี้ คือสิ่งที่พวกเขาโหยหามาตลอด หลังจากผ่านพ้นการต่อสู้ ความขัดแย้ง และความลับที่เกือบจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างไป การได้อยู่เคียงข้างกันเช่นนี้ คือรางวัลอันยิ่งใหญ่ที่สุด
"คุณคิดถึงเรื่องของเราไหมคะ?" เมขลาถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน กวินเลิกคิ้วเล็กน้อย
"เรื่องของเรา? เรื่องอะไรครับ?"
"เรื่อง... ที่เราจะไปใช้ชีวิตด้วยกันจริงๆ จังๆ น่ะค่ะ" เมขลาอธิบาย "หลังจากนี้... เราจะทำยังไงกันต่อ"
กวินยิ้มบางๆ เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้ขึ้นอีกครั้ง จนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน
"ผมคิดไว้แล้วครับ" เขาตอบ "ผมไม่ต้องการอำนาจอะไรอีกแล้ว... สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุด คือความสงบสุข... กับคุณ"
"คุณหมายความว่า..."
"ผมจะวางมือจากทุกอย่าง" กวินพูดชัดเจน "ผมจะพาคุณ... ไปอยู่ที่ที่ไม่มีใครตามหาเราเจอ... ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน... ที่ที่เราสองคนเท่านั้นที่จะเป็นเจ้าของ"
เมขลาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "จริงเหรอคะ?"
"จริงสิครับ" กวินยืนยัน "ผมอยากมีบ้านสักหลัง... มีสวนเล็กๆ... แล้วก็... มีครอบครัวที่สมบูรณ์"
คำว่า 'ครอบครัวที่สมบูรณ์' ทำให้หัวใจของเมขลาเต้นแรง เธอรู้ว่ากวินกำลังหมายถึงอะไร
"คุณ... คุณอยากมีลูกกับฉันเหรอคะ?" เธอถามเสียงแผ่วเบา
กวินพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ผมอยากมี... อยากมีทายาทของเรา... อยากเห็นคุณเป็นแม่... อยากเห็นเราเป็นครอบครัวที่อบอุ่น... ไม่เหมือนกับครอบครัวที่ผมเคยมี"
ความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็กของกวินผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง เขาไม่ต้องการให้ลูกของเขาต้องเผชิญกับความเจ็บปวดแบบที่เขาเคยเจอ
"ฉัน... ฉันก็อยากมีค่ะ" เมขลาตอบอย่างหนักแน่น "ฉันอยากมีลูก... แล้วก็อยากให้เขาเติบโตมาในครอบครัวที่มีแต่ความรัก... เหมือนกับที่คุณมอบให้ฉัน"
กวินค่อยๆ ยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและความสุข เขาโน้มใบหน้าลงจรดริมฝีปากของเมขลาอย่างอ่อนโยน จูบที่เต็มไปด้วยความรักและความผูกพัน จูบที่เป็นเหมือนคำมั่นสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป
"ผมรักคุณนะครับ... เมขลา" กวินกระซิบข้างใบหูของเธอ
"ฉันก็รักคุณค่ะ... กวิน" เมขลาตอบกลับ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัส
ความสงบสุขที่ได้โอบกอดกันเช่นนี้ คือสิ่งที่เติมเต็มหัวใจของทั้งคู่ เมื่อความลับที่เคยผูกมัดพวกเขาไว้กำลังจะถูกเปิดเผย และอดีตที่ถูกฝังกลบกำลังจะผุดขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาจะยังคงมีความสุขเช่นนี้ได้หรือไม่? หรือความจริงอันเจ็บปวดจะพรากทุกสิ่งไปจากพวกเขา?
"คุณแน่ใจนะ... ว่าจะทิ้งทุกอย่างจริงๆ" เมขลาถามอย่างกังวล
"แน่ใจครับ" กวินตอบ "เพราะสำหรับผม... คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว"
เขาจูบหน้าผากของเธออีกครั้ง เป็นจูบที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความรู้สึก
"แต่... มีบางอย่างที่ผมยังไม่ได้บอกคุณ" กวินกล่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เมขลาเลิกคิ้ว "อะไรคะ?"
"เรื่องที่ผม... เกี่ยวข้องกับครอบครัวของคุณ..." กวินอ้ำอึ้ง
เมขลาเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล "คุณหมายความว่ายังไง... เกี่ยวข้องยังไงคะ?"
กวินถอนหายใจยาว "มันเป็นความลับ... ที่ผมเก็บไว้ตลอด... และผมก็กลัว... กลัวว่าคุณจะรับไม่ได้"
"บอกฉันมาเถอะค่ะ... ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องอะไร ฉันก็จะรับฟัง" เมขลาพูดอย่างตั้งใจ
"ผม... ผมเป็นคนสั่ง... ให้พวกเขา... มาทำร้ายครอบครัวของคุณ..." กวินกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก
ใบหน้าของเมขลาซีดเผือดลงทันที เธออ้าปากค้าง มองกวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ... ความเจ็บปวด... และความแตกสลาย
"คุณ... คุณพูดว่าอะไรนะคะ...?"
เมียลับของมาเฟีย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก