“คุณแม่ครับ ทำไมคุณภาคย์ต้องมองผมแบบนั้นด้วยครับ” เสียงเล็กๆ ของ “น้องริว” เอ่ยถามแพรด้วยความสงสัย ขณะที่สายตาของเด็กชายวัยห้าขวบก็เหลือบมองไปยังชายหนุ่มที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาปอยู่ไม่ไกล
แพรหันไปมองภาคย์ ดวงตาคมกริบของเขากำลังจับจ้องมาที่ลูกชายของเธออย่างไม่วางตา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ แต่เป็นยิ้มที่แฝงไปด้วยความเย็นชามากกว่าความยินดี
“คุณภาคย์อาจจะแค่แปลกใจที่คุณริวเก่งมากๆ เลยอยากชมก็ได้ค่ะ” แพรตอบลูกชายอย่างนุ่มนวล พลางย่อตัวลงไปกระซิบข้างหู “จำที่แม่บอกได้ไหมคะ ถ้ามีใครถามเรื่องอะไรเกี่ยวกับเรา ให้ตอบสั้นๆ หรือบอกว่าไม่ทราบ”
น้องริวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เด็กชายตัวน้อยที่ใครๆ ก็ว่าเหมือนตุ๊กตาหมีน้อย เขาไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมผู้ใหญ่คนนี้ถึงมองเขาแปลกๆ แต่เขาก็เชื่อฟังแม่เสมอ
ภาคย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเขาดังสะท้อนอยู่ในโถงต้อนรับของคอนโดหรู เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าแพร ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาของเขากวาดมองตั้งแต่เส้นผมสีดำขลับของเธอ ไล่ลงมาจนถึงใบหน้าหวานที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา แต่ยังคงไว้ซึ่งความสง่างามที่เขาคุ้นเคย
“คุณแพร… ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่” เสียงของเขาแหบพร่าผิดปกติ ราวกับว่าการเผชิญหน้ากับอดีตที่เขาพยายามลืมเลือนมานานห้านั้น ทำให้เขาแทบจะพูดไม่ออก
“คุณภาคย์ก็เหมือนกันค่ะ” แพรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามควบคุมอาการสั่นระริกของหัวใจที่เต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ “ฉันมาทำธุระแถวนี้พอดี”
“ธุระ?” ภาคย์เลิกคิ้ว เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของแพร ราวกับจะหาคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังแววตาเยือกเย็นคู่นั้น
“ค่ะ ธุระส่วนตัว” แพรตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปจับมือน้องริวไว้แน่น “ริวคะ เรากลับกันเถอะค่ะ”
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวออกไป ภาคย์ก็เอื้อมมือมาคว้าแขนของเธอไว้แน่น น้ำหนักมือของเขายังคงเหมือนเดิม ทำให้แพรรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่
“เดี๋ยวก่อนครับ” ภาคย์รั้งเธอไว้ “ผม… ผมอยากจะคุยกับคุณ”
“ฉันคิดว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วนะคะ คุณภาคย์” แพรพยายามดึงแขนออก แต่แรงของเขาแข็งแกร่งเกินไป
“แต่ผมอยากคุย” ภาคย์เน้นเสียง “โดยเฉพาะ… เด็กคนนี้”
สายตาของเขากลับไปจับจ้องที่น้องริวอีกครั้ง คราวนี้เป็นการมองที่เต็มไปด้วยความสงสัย ใคร่รู้ และบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
น้องริวที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มรู้สึกอึดอัด เขาไม่ชอบสายตาของผู้ชายคนนี้เลย มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกเขม่น
“คุณภาคย์คะ ปล่อยค่ะ” แพรพยายามพูดเสียงดังขึ้น “คุณกำลังทำให้ลูกชายของฉันไม่สบายใจ”
“ลูกชาย?” ภาคย์ทวนคำ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที ความหวังริบหรี่ที่เคยฉายแววในดวงตาเมื่อครู่ ดับวูบลงไปอย่างรวดเร็ว “หมายความว่า… เด็กคนนี้เป็นลูกของคุณ?”
“ค่ะ เขาเป็นลูกของฉัน” แพรตอบเสียงแข็ง “แล้วก็เป็นหลานชายคนเดียวของแม่ฉัน”
เธอจงใจเติมคำว่า “หลานชายคนเดียวของแม่ฉัน” เข้าไป เพื่อให้ภาคย์เข้าใจว่าเด็กคนนี้มีความสำคัญกับครอบครัวของเธอมากแค่ไหน และเพื่อตัดโอกาสที่เขาจะเข้ามาวุ่นวาย
ภาคย์มองหน้าแพรอย่างไม่เชื่อสายตา เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เขาจำได้ดีถึงใบหน้าของแพรเมื่อห้าปีที่แล้ว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังและความรักในวันที่เธอท้องอ่อนๆ และเขาก็เป็นคนเดียวที่ทำลายความหวังเหล่านั้น
“คุณ… คุณท้อง?” เขาถามเสียงตะกุกตะกัก ราวกับว่าคำถามนี้เพิ่งผุดขึ้นมาในหัวเป็นครั้งแรก
แพรยิ้มเยาะในใจ นี่คือสิ่งที่เธอรอคอยมาตลอดห้าปี การได้เห็นเขาตกใจ การได้เห็นเขาไม่เข้าใจอะไรเลย
“ใช่ค่ะ ฉันท้อง” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง “แต่เป็นท้องที่ไม่มีคุณ”
คำพูดของแพรราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจของภาคย์ เขาผงะถอยหลังไปเล็กน้อย ความเจ็บปวดที่เคยฝังลึกในใจเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
“แล้ว… แล้วพ่อของเด็กคนนี้ล่ะ?” เขาถาม น้ำเสียงสั่นเครือ
แพรหัวเราะเบาๆ “ใครจะเป็นพ่อของเด็กคนนี้ มันไม่สำคัญหรอกค่ะคุณภาคย์ สิ่งที่สำคัญคือตอนนี้เขามีแม่ที่รักเขา และมีครอบครัวที่พร้อมจะดูแลเขา”
เธอจงใจพูดให้ภาคย์คิดไปเองว่าเธอไม่ได้ต้องการเขา ไม่ได้ต้องการให้เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอและลูก
“แต่… แต่ผมเคยรักคุณนะครับ” ภาคย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
“เคยรัก?” แพรเลิกคิ้ว “คำว่า ‘เคย’ มันมีความหมายว่าอย่างไรคะ คุณภาคย์”
เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างท้าทาย เธออยากให้เขารู้ว่าความรักของเขาเมื่อห้าปีที่แล้ว มันไม่มีค่าพอที่จะทำให้เธอรอคอย
“ผม… ผมเสียใจ” ภาคย์กล่าวในที่สุด เขารู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก
“เสียใจ?” แพรหัวเราะอีกครั้ง “ถ้าคุณเสียใจจริงๆ คุณคงไม่ทิ้งฉันไปในวันที่ฉันต้องการคุณมากที่สุด”
เธอปล่อยแขนของเขาอย่างนุ่มนวล แต่การปล่อยครั้งนี้เต็มไปด้วยความหมายของการตัดขาด
“ตอนนี้ฉันต้องไปแล้วค่ะ” แพรกล่าว “หวังว่าเราคงจะไม่ได้เจอกันอีกนะคะ”
เธอจับมือน้องริวไว้แน่น จูงลูกชายตัวน้อยเดินจากไป ทิ้งให้ภาคย์ยืนนิ่งอยู่กลางโถงต้อนรับ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่แผ่นหลังของแพรจนกระทั่งเธอหายลับไป
ความรู้สึกสับสนปนเปถาโถมเข้ามาในใจของภาคย์ เขามองไปที่น้องริวอีกครั้ง ภาพของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างแพร ใบหน้าที่มีเค้าโครงคล้ายเขาอย่างประหลาด มันเป็นเพียงภาพลวงตา หรือว่า…
รอยยิ้มที่คุ้นเคยของน้องริวตอนที่เขาเห็นแวบแรก มันย้อนกลับมาในความทรงจำของภาคย์ รอยยิ้มที่เหมือนใครบางคน… ใครบางคนที่เขาเคยรัก… และใครบางคนที่เขาเคยทำร้าย
ภาคย์เริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น บางอย่างที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
เขาไม่รู้เลยว่าการพบเจอกันโดยบังเอิญในครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่ความจริงที่น่าตกใจที่สุดในชีวิต
ในขณะที่แพรจูงมือน้องริวเดินเข้าไปในลิฟต์ เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาของภาคย์ที่ยังคงจ้องมองมา เธอกัดริมฝีปากแน่น
“คุณแม่คะ เขาจะตามเรามาหรือเปล่าคะ” น้องริวถามด้วยน้ำเสียงกังวล
“ไม่เป็นไรค่ะลูก” แพรหันไปยิ้มให้ลูกชาย “แม่จะปกป้องเราเอง”
แต่ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น เธอก็รู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับภาคย์ในครั้งนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
และบางที… เขาอาจจะเริ่มสงสัยในตัวเธอแล้วจริงๆ
ระบบช่วยฉันชนะทุกอย่าง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก