แสงแดดอ่อนๆ ในยามบ่ายสาดส่องลงมายังสวนสาธารณะที่เคยเป็นสถานที่แห่งความสุขและความทรงจำอันหอมหวานของแพรและภาคย์เมื่อครั้งอดีต แต่วันนี้ บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความคาดหวังและความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น แพรยืนอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ ต้นเดียวกับที่เธอและภาคย์เคยถ่ายรูปคู่กันเมื่อห้าปีก่อน ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่เธอสวมใส่ขับเน้นความสดใสของเธอในวันนี้ แม้ว่าในใจจะยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง แต่รอยยิ้มของต้นกล้าที่วิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น
“คุณแม่คะ! ดูต้นกล้าสิครับ! ต้นกล้าเก็บดอกไม้มาให้คุณแม่!” เสียงเล็กๆ ของต้นกล้าดังขึ้นมา แพรหันไปมองเห็นลูกชายของเธอวิ่งเข้ามาหาพร้อมช่อดอกไม้เล็กๆ ที่ร้อยจากดอกหญ้าและดอกไม้ป่า
แพรรับช่อดอกไม้มาสูดดม “สวยจังเลยค่ะลูก! ขอบคุณนะคะ! ต้นกล้าของแม่นี่เก่งที่สุดเลย!” เธอหอมแก้มลูกชายอีกครั้ง
“คุณแม่ครับ… แล้ว… แล้วพ่อของต้นกล้ามาหรือยังครับ?” ต้นกล้าถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาเห็นพ่อของเพื่อนคนอื่นมาหาที่โรงเรียนบ่อยๆ และเขาก็อยากมีพ่อเหมือนเพื่อนๆ บ้าง
แพรยิ้มให้ลูกชาย “มาแล้วจ้ะ… เดี๋ยวคุณแม่จะพาไปเจอนะ”
ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง “แพร… ต้นกล้า…”
แพรหันกลับไปมอง ภาคย์ ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสบายๆ ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น ดวงตาของเขาสะท้อนแววแห่งความสุขและความหวัง
ต้นกล้าหันไปมองภาคย์อย่างสงสัย เขาไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อน
“ต้นกล้า… มานี่สิลูก…” แพรเรียกต้นกล้ามาหา
ต้นกล้าเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ แพร มองภาคย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ภาคย์เดินเข้ามาหาแพรอย่างช้าๆ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าต้นกล้า สบตาเด็กชายด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดที่เขาเคยมี
“สวัสดีครับต้นกล้า… พี่ชื่อภาคย์นะ… พี่… พี่คือพ่อของต้นกล้า…” ภาคย์พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย
ต้นกล้าเบิกตากว้าง มองหน้าภาคย์อย่างไม่เชื่อสายตา “พ่อ… ของต้นกล้า… จริงเหรอครับ?”
“จริงสิลูก… พ่อมาอยู่ที่นี่แล้วนะ… พ่อจะอยู่กับต้นกล้าตลอดไป…” ภาคย์พูด พร้อมกับยื่นมือออกไปลูบผมของต้นกล้าเบาๆ
ต้นกล้าหันไปมองหน้าแพร แพรพยักหน้าให้ลูกชายด้วยรอยยิ้ม
“แม่บอกแล้วไงคะลูก… นี่คือคุณพ่อของต้นกล้า…”
ต้นกล้าหันกลับมามองภาคย์อีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสุข เขาจำได้ว่าแม่เคยบอกว่าเขาจะมีพ่อ แต่เขาไม่เคยคิดว่าพ่อจะใจดีและยิ้มเก่งขนาดนี้
“พ่อ…” ต้นกล้าเรียกภาคย์ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น
คำว่า ‘พ่อ’ ที่หลุดออกมาจากปากของลูกชาย มันเหมือนกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาที่หัวใจของภาคย์ น้ำตาของเขาเอ่อล้นออกมา เขาโผเข้ากอดต้นกล้าอย่างแน่นหนา
“ลูกพ่อ… ลูกพ่อ…” ภาคย์พูดเสียงสะอื้น
แพรมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เธอเห็นความสุขที่แท้จริงบนใบหน้าของลูกชาย และเห็นความสำนึกผิดที่กำลังถูกเยียวยาในตัวภาคย์
“คุณ… คุณจะอยู่กับพวกเราจริงๆ ใช่ไหมคะภาคย์?” แพรถาม
ภาคย์ปล่อยต้นกล้า แล้วหันไปมองแพร ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ฉันสัญญา… ฉันจะอยู่กับพวกแก… ฉันจะไม่ไปไหนอีกแล้ว… ฉันจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ให้พวกแก… ฉันสัญญา…”
เขาเอื้อมมือออกไปจับมือของแพรอย่างแผ่วเบา แพรไม่ได้ปัดมือเขาออก เธอปล่อยให้มือของเขาประสานกับมือของเธอ
“เรา… เราจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกันนะภาคย์… ฉัน… ฉันหวังว่าเราจะผ่านทุกอย่างไปได้…” แพรพูด
“เราจะผ่านไปได้… เพราะเรามีกันและกัน… เรามีต้นกล้า… และเราจะไม่มีวันปล่อยให้ความลับหรือความเข้าใจผิดมาทำลายความสัมพันธ์ของเราอีก…” ภาคย์กุมมือแพรไว้แน่น
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคย์ก็ดังขึ้น เขาละสายตาจากแพร หันไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“วิศรุต…?” เขาขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ
“ใครเหรอคะ?” แพรเลียบถาม
“วิศรุต… เขาโทรมา…” ภาคย์ตอบ
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจรับสาย
“ว่าไงวิศรุต?” ภาคย์พูด
“ไงภาคย์… พอดีฉันบังเอิญไปเจออะไรบางอย่างมาน่ะ… เป็นรูปของคุณกับแพร… แล้วก็… ลูกชายของคุณ… ดูเหมือนว่าคุณกำลังจะมีความสุขมากๆ เลยนะ…” เสียงของวิศรุตฟังดูประชดประชัน
ภาคย์ชะงักไปเล็กน้อย “แก… แกต้องการอะไร?”
“ก็แค่อยากจะเตือนคุณน่ะ… ว่าความสุขแบบนี้… มันเปราะบางแค่ไหน… โดยเฉพาะ… กับคนที่เคยมีอดีตที่… ไม่สวยงามเท่าไหร่…” วิศรุตพูดทิ้งท้าย
“แกหมายความว่าไง?” ภาคย์ถามอย่างไม่เข้าใจ
“ก็… รูปพวกนั้นน่ะ… มันมีเยอะกว่าที่คุณคิดนะ… และถ้ามันหลุดออกไป… ฉันไม่แน่ใจว่า… ความสุขของคุณ… จะยังคงอยู่ได้นานแค่ไหน…” วิศรุตหัวเราะเบาๆ
ภาคย์หน้าซีดเผือด เขาหันไปมองแพรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
“ภาคย์… เกิดอะไรขึ้น?” แพรเลียบถาม
“ไม่มีอะไร… ไม่มีอะไรหรอกแพร…” ภาคย์พยายามกลบเกลื่อน แต่สีหน้าของเขากลับบ่งบอกทุกอย่าง
“แน่ใจนะ…?” แพรจ้องหน้าภาคย์อย่างจับผิด
ภาคย์ก้มหน้าลงมองต้นกล้าที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือเล็กๆ ของลูกชายที่จับมือของเขาอยู่
“เราจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสุขของเรา…” ภาคย์พึมพำกับตัวเอง
เขาเงยหน้าขึ้นสบตาแพรอีกครั้ง “แพร… ฉันมีบางอย่างต้องบอกแก…”
แพรมองหน้าภาคย์อย่างรอคอย เธอสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง…
ระบบช่วยฉันชนะทุกอย่าง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก