“สวัสดีครับแม่…” เสียงภาคย์ลอดออกมาจากลำคอ ราวกับถูกบีบรัดด้วยความตึงเครียด มือข้างที่จับโทรศัพท์เริ่มมีเหงื่อซึม แพรสัมผัสได้ถึงแรงสั่นที่ส่งมาจากมือของภาคย์ เธอจึงบีบมือเขาเบาๆ เป็นการส่งกำลังใจ
“ภาคย์…แม่โทรมาเพื่อจะบอกว่า…แม่รู้ทุกอย่างแล้ว” เสียงของคุณนายอรุณีที่ดังมาจากปลายสายนั้นเยือกเย็น แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่สามารถซ่อนได้ “แม่รู้ว่าเธอแอบไปมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น…แล้วก็…มีหลานของแม่ด้วย”
หัวใจของแพรเต้นโครมคราม เธอไม่คาดคิดว่าเรื่องทั้งหมดจะถูกเปิดเผยรวดเร็วปานนี้ ห้าปีแห่งการปกปิด การหลบซ่อน มันกำลังจะจบลงอย่างไม่คาดฝัน
ภาคย์หลับตาลง เขาไม่รู้จะตอบแม่อย่างไรดี คำพูดทุกคำที่กำลังจะเอ่ยออกมา มันล้วนแต่มีความหมายที่หนักอึ้ง
“แม่ครับ…” เขาพยายามหาคำพูดที่เหมาะสม “ผม…ผมขอโทษ…”
“ขอโทษ? เธอคิดว่าคำขอโทษมันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเหรอภาคย์!” เสียงของคุณนายอรุณีดังขึ้นอีกครั้ง “เธอทำลายชีวิตของแพร…แล้วตอนนี้…เธอกำลังจะทำลายชีวิตของเธออีกครั้ง…ด้วยการปิดบังความจริงแบบนี้!”
“ผมไม่ได้ปิดบังครับแม่…” ภาคย์พูดขึ้น “ผมตั้งใจจะบอกแม่…ผมตั้งใจจะรับผิดชอบ…”
“รับผิดชอบ? ด้วยการให้เธอมาเป็น ‘ผู้หญิงของเธอ’ อย่างลับๆ อย่างนั้นเหรอ!” คุณนายอรุณีตัดบท “แม่ไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด! แม่จะไปหาเธอ…เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง!”
แล้วสายโทรศัพท์ก็ตัดไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบอันหนักอึ้ง
ภาคย์วางโทรศัพท์ลง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เขาหันไปมองแพร
“คุณแม่ของผม…ท่านรู้แล้วครับ” เขาพูดเสียงแผ่ว “ท่านกำลังจะมา”
แพรพยักหน้าช้าๆ เธอเข้าใจดีถึงความรู้สึกของภาคย์ ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงความหวังที่ริบหรี่ แต่ก็ยังมีอยู่
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณภาคย์” เธอพูดเสียงนุ่ม “อย่างน้อย…ความลับก็ถูกเปิดเผยแล้ว เราจะได้ไม่ต้องแบกรับมันอีกต่อไป”
ภาคย์กุมมือแพรไว้แน่น “ผมขอโทษนะ แพร…ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้อีกครั้ง”
“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ” แพรยิ้มให้เขา “สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ…ตอนนี้เรามีกันและกัน และเรามีธันวา…เราจะผ่านมันไปได้”
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความกังวล แต่ก็ยังมีความสุขซ่อนอยู่ แพรและภาคย์ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น พวกเขาพาธันวาไปเที่ยวสวนสนุก ไปทานไอศกรีม เล่าเรื่องสนุกๆ ให้เขาฟัง ธันวากลายเป็นศูนย์รวมความสุขของทั้งคู่
วันเวลาของพวกเขาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของธันวา เสียงเพลงรักที่บรรเลงในหัวใจของแพรและภาคย์ ภาพของครอบครัวเล็กๆ ที่อบอุ่นและสมบูรณ์แบบค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ
คุณนายอรุณีมาพบแพรในที่สุด การพบกันครั้งแรกเต็มไปด้วยความตึงเครียด แพรเตรียมใจรับมือกับการตำหนิและการตัดสิน แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นน้ำตาและคำขอโทษจากคุณนายอรุณี
“ฉัน…ฉันขอโทษนะ แพรงาม” คุณนายอรุณีเอ่ยเสียงสั่น “ฉัน…ฉันผิดเองที่มองเธอผิดไป…ฉัน…ฉันเข้าใจผิดมาตลอด”
แพรมองคุณนายอรุณีด้วยความประหลาดใจ
“คุณนายคะ…”
“ฉัน…ฉันรู้ว่าภาคย์ทำผิดกับเธอไว้มาก…และฉันก็…ฉันก็ไม่เคยโทษเธอเลย” คุณนายอรุณีพูดพลางกุมมือแพรไว้ “ฉันแค่…ฉันแค่เสียใจที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด…และฉันดีใจเหลือเกินที่เธอ…เธอยังอยู่ตรงนี้…และให้โอกาสภาคย์อีกครั้ง”
แพรยิ้ม เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของคุณนายอรุณี
“ไม่เป็นไรค่ะคุณนาย” แพรพูดเสียงนุ่ม “อดีตมันผ่านไปแล้ว…สิ่งที่สำคัญคืออนาคตของเราค่ะ”
คุณนายอรุณีมองแพรด้วยความซาบซึ้ง เธอเห็นถึงความแข็งแกร่ง ความเข้มแข็ง และความเสียสละในตัวแพร
“เธอ…เธอเป็นผู้หญิงที่พิเศษจริงๆ แพรงาม” คุณนายอรุณีพูด “ฉัน…ฉันดีใจที่ภาคย์ได้เจอเธอ…และดีใจที่เราจะได้เป็นครอบครัวเดียวกัน”
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างแพรและครอบครัวของภาคย์ก็ค่อยๆ ดีขึ้น คุณนายอรุณีกลายเป็นแม่เลี้ยงที่อบอุ่นและเข้าใจ
แพรและภาคย์ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข พวกเขาพากันไปเที่ยวทะเล พากันไปดูคอนเสิร์ต และทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยกันเสมอ
ธันวาเติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุขภายใต้การดูแลของพ่อและแม่ที่รักเขาอย่างสุดหัวใจ เขาเป็นเด็กชายที่ร่าเริง ฉลาด และมีจิตใจดี
ภาคย์ไม่เคยมีวันไหนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วไม่รู้สึกขอบคุณโชคชะตา ที่นำแพรกลับมาสู่ชีวิตของเขา เขาตระหนักดีว่าเขาโชคดีแค่ไหนที่ได้ครอบครองผู้หญิงที่ทั้งสวย เก่ง และมีจิตใจดีงามขนาดนี้
แพรเองก็มีความสุข เธอได้กลับมามีครอบครัวที่สมบูรณ์อีกครั้ง ได้รับความรักที่แท้จริงจากภาคย์ และได้เห็นลูกชายของเธอเติบโตขึ้นอย่างมีความสุข
วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งมองธันวาเล่นอยู่ริมหาด ภาคย์ก็หันมามองแพร
“แพร…” เขาเรียกชื่อเธอเสียงนุ่ม
แพรหันมามองเขา
“คะ?”
“ฉัน…ฉันรักเธอนะ” ภาคย์พูด ดวงตาของเขาทอประกายด้วยความรัก “รักเธอมากกว่าสิ่งใดในโลก”
แพรยิ้มอย่างมีความสุข เธอเอื้อมมือไปกุมมือของเขาไว้
“ฉันก็รักคุณค่ะ คุณภาคย์” เธอตอบ “รักคุณมากกว่าที่เคยรัก”
ทั้งสองมองหน้ากัน รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ พวกเขารู้ดีว่าอนาคตของพวกเขาสดใส และเต็มไปด้วยความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด
แต่แล้ว…ขณะที่พวกเขากำลังจะหันกลับไปมองธันวา…เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้…เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
ภาคย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
“ใครโทรมาคะ?” แพรเอ่ยถาม
“ผม…ผมไม่รู้” ภาคย์ตอบ “แต่…เบอร์นี้…ไม่คุ้นเลย”
เขากดรับสาย
“ฮัลโหล…”
ทันทีที่เขาพูดประโยคแรก ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด ราวกับเห็นผี
“ใคร…ใครพูด?” ภาคย์ถามเสียงสั่น
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงเย็นเยียบดังออกมา…
“คุณ…ภาคย์…ฉัน…กลับมาแล้ว…”
แพรจ้องมองภาคย์ด้วยความตกใจ เธอเห็นใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เกิดอะไรขึ้นคะ?” เธอถาม
ภาคย์ไม่ตอบ เขามองโทรศัพท์ด้วยสายตาว่างเปล่า
“คุณ…คุณหมายถึงใคร?” ภาคย์ถามเสียงกระซิบ
เสียงเย็นเยียบจากปลายสายดังขึ้นอีกครั้ง…
“ฉัน…คือคนที่คุณ…ไม่เคยลืม…ใช่ไหมคะ?”
แพรยืนมองภาคย์อย่างงุนงง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น…บางสิ่งบางอย่างที่อาจจะพรากความสุขที่เพิ่งจะได้รับมาไปจากพวกเขา
ระบบช่วยฉันชนะทุกอย่าง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก