เสียงออร์แกนบรรเลงเพลง ‘Wedding March’ ดังกระหึ่มทั่วโถงกว้างที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับที่สาดส่อง ทำให้บรรยากาศดูราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย แต่สำหรับ ‘พิมพ์’ แล้ว มันคือฉากละครที่กำลังจะกลืนกินชีวิตเธอทั้งชีวิต
ขาเรียวยาวสั่นเทาขณะก้าวเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยพรมแดง ผ้าม่านลูกไม้สีขาวพลิ้วไหวตามแรงลมที่พัดเข้ามาจากประตูบานใหญ่ที่เปิดอ้า ดวงตาคู่สวยมองตรงไปข้างหน้า ใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ถูกบีบให้ฉีกยิ้มบางๆ แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้นคือความหวาดกลัวที่เกาะกินหัวใจ
ชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดตาที่สั่งตัดพิเศษสำหรับ ‘พิม’ พี่สาวของเธอ กลับกลายมาเป็นชุดที่พิมพ์ต้องสวมใส่ในวันนี้ ชุดราตรีลูกไม้ฝรั่งเศสที่ปักเลื่อมระยิบระยับ ตั้งแต่ช่วงบนที่รัดรูป ไปจนถึงกระโปรงทรงเอไลน์ที่บานออกอย่างสง่างาม การออกแบบที่เน้นความเรียบหรูแต่แฝงไปด้วยความเซ็กซี่เล็กๆ ถูกพรางด้วยผ้าคลุมไหล่ลูกไม้บางเบาที่พิมพ์เลือกมาปิดบังส่วนที่คิดว่ามันเกินงามไปสำหรับตนเอง
“ยิ้มเยอะๆ หน่อยสิพิมพ์” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากด้านหลังของคุณนายวิภา มารดาของเธอ มือที่สวมแหวนทองคำสลักลายนับสิบนิ้ว ตบเบาๆ ที่แขนของพิมพ์ เป็นการเตือนสติที่เหมือนมีดกรีดลงบนบาดแผล
พิมพ์ฝืนยิ้มให้กว้างขึ้นอีกนิด ขณะที่หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้เดินไปสู่ปากเหวไม่มีผิด เธอคือ ‘พิมพ์’ ไม่ใช่ ‘พิม’ ที่หายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อสองวันก่อน การหายตัวไปของพิมสร้างความโกลาหลให้กับครอบครัวเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเมื่อการแต่งงานกับ ‘ราเชน’ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่ร่ำรวยมหาศาล กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วัน
คุณนายวิภาที่กำลังจะเสียหน้าเสียตาจากเหตุการณ์นี้ ย่อมไม่ยอมให้โอกาสหลุดลอยไป เธอเห็นพิมพ์เป็นทางออกที่ดีที่สุด การจับเธอแต่งงานแทนพี่สาว เป็นทางออกที่รวดเร็วและแนบเนียนที่สุดในสายตาของเธอ
“ถ้าพิมพ์ทำให้เรื่องนี้เสียไป แม่จะไม่มีวันให้อภัยเธอ!” คำขู่ที่ดังขึ้นเมื่อคืนนี้ ยังคงก้องอยู่ในหูของพิมพ์ เธอไม่เคยคิดเลยว่าแม่ของตัวเองจะสามารถพูดจาเย็นชาต่อลูกสาวได้ถึงเพียงนี้
ร่างสูงสง่าของบาทหลวงยืนรออยู่ ณ แท่นพิธี ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม แต่แฝงด้วยความเมตตา สองข้างทางเดินเต็มไปด้วยเหล่าแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน แต่ละคนมีสีหน้าท่าทางที่แตกต่างกันไป บางคนยิ้มแย้มอย่างยินดี บางคนมองด้วยสายตาประเมินราคา บางคนก็ซุบซิบกระซิบกระซาบกันอย่างออกรส
พิมพ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกความกล้าให้ตัวเอง เธอเหลือบมองไปทางแท่นพิธีอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้กำลังจะกลายเป็นสามีของเธอในวันนี้… ราเชน
ภาพสะท้อนของชายหนุ่มคนนั้นในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านข้าง แทรกซึมความเย็นยะเยือกเข้ามาในกายของเธอ ราเชน… ชื่อนี้เพียงแค่เอ่ยถึงก็ทำเอาหลายคนต้องหวาดกลัว เขาคือมาเฟียผู้เย็นชา ทรงอิทธิพล เป็นที่กล่าวขานถึงความโหดเ***้ยมและเด็ดขาด ไม่มีใครกล้าต่อกร และที่สำคัญ… เขาคือคนที่พิมพ์เกลียดที่สุดในโลก
‘ราเชน’ ชายหนุ่มในชุดทักซิโด้สีดำสนิท ยืนสง่าผ่าเผย ดวงตาคมกริบสีดำเข้มทอประกายเย็นชา จ้องมองมาที่เธออย่างไม่กระพริบ ริมฝีปากหยักหนาเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เต็มไปด้วยอำนาจ บ่งบอกถึงความเป็นผู้นำโดยธรรมชาติ แต่สำหรับพิมพ์ ใบหน้าของเขาก็เหมือนปีศาจร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากเธอให้แหลกละเอียด
เธอจำได้ดี… เมื่อครั้งที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธออย่างไม่ไยดี เพียงเพราะเธอเข้าไปขัดขวางการกระทำอันป่าเถื่อนของเขาในอดีต ราเชนเคยทำให้ครอบครัวของเธอต้องเสียเงินทองจำนวนมาก เพียงเพื่อแลกกับความอัปยศอดสูที่เขาหยิบยื่นให้… และวันนี้ เธอต้องมาแต่งงานกับเขา?
ภาพในกระจกสะท้อนให้เห็นใบหน้าของราเชนอย่างชัดเจน เขากำลังมองมาที่เธอ… ใช่ สายตาคู่นั้น… เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ความดูถูก และความรังเกียจ ราเชนไม่ได้มองเธอเหมือนกำลังจะแต่งงานกับเจ้าสาว แต่เหมือนกำลังจะคว้าของเล่นชิ้นใหม่ที่เขาไม่ต้องการมาไว้ในครอบครอง
“ถึงแล้ว…” เสียงของบิดาที่วางมือลงบนไหล่ของเธอ ทำให้พิมพ์ต้องสะดุ้ง หันไปมองหน้าท่าน พ่อของเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง
“พิมพ์… พ่อขอโทษ” เสียงสั่นเครือของบิดา บ่งบอกถึงความรู้สึกผิดที่ท่านมีต่อลูกสาว
พิมพ์ทำได้เพียงยิ้มให้ท่านอย่างอ่อนแรง เธอเข้าใจ… พ่อของเธอไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่สถานการณ์มันบีบบังคับ
เมื่อก้าวเท้าขึ้นสู่แท่นพิธี สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่เธอ ราเชนยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม มือใหญ่ที่สวมถุงมือหนังสีดำ กำลังถูกยื่นมาหาเธอ… เพื่อรับมือเธอไป
พิมพ์ค่อยๆ วางมือที่สั่นเทาของเธอลงในมือของเขา ความเย็นเฉียบจากถุงมือหนังราวกับส่งกระแสไฟฟ้าช็อตไปทั่วร่างของเธอ ราเชนบีบมือเธอเบาๆ แต่แรงบีบนั้นกลับส่งสัญญาณอันตรายมาให้เธอ
“พร้อมไหม” เสียงทุ้มต่ำของราเชนดังขึ้นข้างหู ราวกับเสียงกระซิบจากนรก
พิมพ์พยักหน้ารับอย่างยากลำบาก เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
บาทหลวงเริ่มสวดบทภาวนา หัวใจของพิมพ์เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอพยายามหลีกเลี่ยงสายตาของราเชน แต่ทุกครั้งที่เธอเหลือบมอง เขาก็จะจ้องกลับมา ด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าต่อหน้าผู้คน
“คุณราเชน… คุณจะรับคุณพิมพ์เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณหรือไม่… จะรัก… ดูแล… ทะนุถนอม… ตลอดไป… ไม่ว่าจะสุข… หรือ ทุกข์…”
คำถามของบาทหลวงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของพิมพ์ เสียงตอบรับของราเชนที่ดังขึ้นอย่างหนักแน่น ทำให้เธอต้องหลับตาลง
“ผม… รับ”
คำตอบสั้นๆ แต่ทรงพลัง ราวกับว่าเขากำลังประกาศสงครามกับโลกทั้งใบ
“คุณพิมพ์… คุณจะรับคุณราเชนเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณหรือไม่… จะรัก… ดูแล… ทะนุถนอม… ตลอดไป… ไม่ว่าจะสุข… หรือ ทุกข์…”
ถึงตาของเธอแล้ว… พิมพ์กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ
“ฉัน… ฉัน…”
เธอควรจะตอบว่าอะไร? ‘ใช่’ หรือ ‘ไม่’? ถ้าตอบ ‘ไม่’ ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไร? ครอบครัวของเธอจะถูกทำลายหรือไม่?
“พิมพ์… ตอบท่านบาทหลวงสิลูก” คุณนายวิภาเร่งเสียง
พิมพ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สบเข้ากับดวงตาของราเชนอีกครั้ง
“ฉัน… รับ”
เสียงของเธอแผ่วเบา แต่ก็ดังพอให้ทุกคนได้ยิน
วินาทีนั้นเองที่ราเชนค่อยๆ ดึงเธอเข้าไปหา ใบหน้าหล่อคมของเขาโน้มลงมาหาเธออย่างรวดเร็ว พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาจะจูบเธอ? ที่นี่? ต่อหน้าทุกคน?
แต่แล้ว… ราเชนก็เพียงแค่กระซิบข้างหูเธอ
“ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรกของฉัน… เมียจำเป็น”
คำพูดนั้นเย็นยะเยือกยิ่งกว่าน้ำแข็งในฤดูหนาว พิมพ์รู้สึกราวกับถูกแช่แข็งไปทั้งตัว คำพูดนั้นไม่ใช่คำยินดี แต่เป็นคำประกาศิตแห่งความทุกข์ทรมานที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
มาเฟียถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก